Dergiler / Folklor/Edebiyat / 2021 / Cilt: 27 - Sayı: 105

Türkiye’de Halk Hekimliği Uygulama Alanında İki Ekol: Şifacılar ve Hekimler

Sayfa
81–99
Yayın Tarihi
2021-02-01
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bir sağaltma yöntemi olarak hacamatın alaylılar ve mektepliler tarafından nasıl tatbik edildiği, uygulamanın halk bilgisindeki özgün haliyle ne kadar örtüştüğü, halkın deneyimsel bilgisinin deneyle doğrulanıp, doğrulanamadığı üzerinde durulmaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Folklor disiplini bağlamında halk hekimliği halkın sağlık alanında hastalık, sağaltma, sağalmayla ilgili geliştirdiği, naklettiği bilgidir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Sağlık Bakanlığı’nın 2014 yönetmeliğiyle belirli halk hekimliği uygulamalarını icra ruhsatı, hekimler ve diş hekimlerine tanınmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Bir sağaltma yöntemi olarak hacamatın alaylılar ve mektepliler tarafından nasıl tatbik edildiği, uygulamanın halk bilgisindeki özgün haliyle ne kadar örtüştüğü, halkın deneyimsel bilgisinin deneyle doğrulanıp, doğrulanamadığı üzerinde durulmaktadır.
🔬Tür:Deneysel Tarla Denemesi
📍Kapsam:2014 Verileri
⚙️Değişkenler:folklor · Türk halk hekimliği · geleneksel tıp

Özet

Folklor disiplini bağlamında halk hekimliği halkın sağlık alanında hastalık, sağaltma, sağalmayla ilgili geliştirdiği, naklettiği bilgidir. Yerel ve özgün sağaltma yöntemleri pozitif bilimlerce geleneksel tıp (GT) şeklinde adlandırılmaktadır. Bu adlandırma, geçmişten günümüze ulaşan, deneyimlenmiş sağaltma metotlarından, modern tıp ilminin içeriğiyle, prensipleriyle çatışmayanlar için tercihen kullanılır. Bu nedenle geleneksel tıp kavramı, halk hekimliği bilgisinin kapsamı ve içeriği bakımından kuşatıcı değildir. Faydası deneyimlenmiş bu uygulamalar dünyada ve ülkemizde iki ekolde yetişenlerce icra edilir: Şifacılar ve hekimler. Sağlık Bakanlığı’nın 2014 yönetmeliğiyle belirli halk hekimliği uygulamalarını icra ruhsatı, hekimler ve diş hekimlerine tanınmıştır. Takip eden süreçte, uygulama alanında alaylı ve mektepli tartışmaları başlamıştır. Bu araştırmada Ankara’da kupa terapisi/hacamat uygulamalarını icra eden alaylılar ve mekteplilerin, onların hastalarının söz konusu uygulamaya yaklaşımları derleme yöntemiyle kaydedildi. Bir sağaltma yöntemi olarak hacamatın alaylılar ve mektepliler tarafından nasıl tatbik edildiği, uygulamanın halk bilgisindeki özgün haliyle ne kadar örtüştüğü, halkın deneyimsel bilgisinin deneyle doğrulanıp, doğrulanamadığı üzerinde durulmaktadır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KARATAŞ, H. (2021). Türkiye’de Halk Hekimliği Uygulama Alanında İki Ekol: Şifacılar ve Hekimler. Folklor/Edebiyat, Cilt: 27 - Sayı: 105, 81–99. https://ajindex.com/articles/86048

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (16)

  1. Abdülaziz Bey (1995). Osmanlı âdet, merasim ve tabirleri. K. Arısan ve D. Arısan Günay (Haz.). İstanbul:
  2. Tarih Vakfı Yurt. Acıpayamlı, Orhan (1969). Türkiye folklorunda halk hekimliği ve Özellikleri. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi Dergisi, 26(1-2), 1–9.
  3. Acıpayamlı, Orhan (1989). Türkiye folklorunda halk hekimliğinin morfolojik ve fonksiyonel yönden ı̇ncelenmesi. Türk Halk Hekimliği Sempozyumu Bildirileri. Ankara: Kültür Bakanlığı. Aytekin, M. A. (2019). Nebevî tıp arasında zikredilen hacamatın fıkhi hükmü. Necmettin Erbakan Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 48, 197-225.
  4. Bendix, R. (1997). ın search of authenticity: the formation of folklore studies. Madison: University of Wisconsin. Blank, T. J. (2007). Examining the transmission of urban legends: Making the case for folklore fieldwork on the internet. Folklore Forum, 37, 15-26.
  5. Boratav, P. N. (2013). 100 Soruda Türk folkloru. Ankara:
  6. Bilgesu. Brady, E. (2012). Folk medicine. The new Encyclopedia of Southern Culture. C. 22. North Carolina: The University of North Carolina. 76-80.
  7. Briggs, C. L. (2012). Toward a new folkloristics of health. Journal of folklore Research, 49(3), 319-345.
  8. Carter, D. (2005). Living in virtual communities: an etnography of human relationship in cyberspace. Information, Communication & Society. 8, 148-167.
  9. Devellioğlu, F. (2006). Hacâmet. Osmanlıca Türkçe ansiklopedik sözlük lûgat. Ankara: Aydın. 305 Dorson, R. M. (1970). Is there a folk in the city? Journal of American Folklore, 83,185-216.
  10. Dundes, A. (1965). What is folklore?. The Study of Folklore. New Jersey: Prentice- Hall. Evliyâ Çelebi (2011). Evliyâ Çelebi seyahatnamesi. Y. Dağlı, S. A. Kahraman ve R. Dankoff (Haz.). C. II, İstanbul,
  11. Yapı Kredi. Goldstein, K. S. (1983). Sahada folklor derleme metotları. A. S. Uysal, (Çev.). Ankara:
  12. Başbakanlık. Guenther, K. M. (2009). The politics of names: rethinking the methodological and ethical significance of naming people, organization and places. Qualitative Research, 9(4), 411-421.
  13. Hicks, G. (1977). Informant anonymity and scientific accuracy: The problem of pseudonyms. Human Organization, 36(2), 214-220.
  14. Hine, C. (2000). Virtual ethnography. London: Sage. Kaya, H. (2020). Hacamat ile ilgili rivayetler üzerine bir inceleme. Uluslararası Anadolu Sosyal Bilimler Dergisi, 4(2), 62-83.
  15. Kirshenblatt-Gimblett, B. (1996). The electronic vernacular. G. Marcus (Ed.). Connected: Engagements with Media içinde (s. 21-65).
  16. University of Chicago, Chicago. Köşe