Dergiler / Turkish Studies (Elektronik) / 2018 / Cilt: 13 - Sayı: 26

DİN GÖREVLİLERİNİN DİNİ YÖNELİM BİÇİMLERİ İLE PSİKOLOJİK İYİ OLUŞ DURUMLARI ARASINDAKİ İLİŞKİ: SİVAS ÖRNEĞİ

THE RELATIONSHIP BETWEEN FORMS OF RELIGIOUS ORIENTATION AND PSYCHOLOGICAL WELL-BEING STATUS: THE CASE OF SIVAS

Sayfa
1–18
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Yine Psikolojik iyi oluşun olumlu ilişkiler boyutu dışındaki tüm boyutlarıyla toplam dindarlık puanı arasında (r= .238, .591, .443) p<.01 düzeyinde pozitif yönde anlamlı bir ilişki mevcuttur.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu araştırmada Sivas’ta görev yapan erkek din görevlilerinin dini yönelim biçimleri ile psikolojik iyi oluş; yaş, eğitim, medeni durum, dini inanç, görev süresi, görev yeri gibi sosyo-demografik değişkenler açısından incelenmiştir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Araştırmada korelasyon yöntemiyle şu sonuçlara ulaşılmıştır: Yaş değişkeni ile iç güdümlü dindarlık, toplam dindarlık puanı (r=.270, .208); görev süresi ile dış güdümlü dindarlık (r=.184) arasında p<.01 düzeyinde pozitif yönde anlamlı bir ilişki söz konusudur.
💡
Sonuç & Katkı:Yine Psikolojik iyi oluşun olumlu ilişkiler boyutu dışındaki tüm boyutlarıyla toplam dindarlık puanı arasında (r= .238, .591, .443) p<.01 düzeyinde pozitif yönde anlamlı bir ilişki mevcuttur.
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Bu araştırmada Sivas’ta görev yapan erkek din görevlilerinin dini yönelim biçimleri ile psikolojik iyi oluş; yaş, eğitim, medeni durum, dini inanç, görev süresi, görev yeri gibi sosyo-demografik değişkenler açısından incelenmiştir. Ölçme aracı olarak Gordon W. Allport ve Michael J.Ross’un geliştirdiği ve Hasan Kayıklık’ın Türkçeye uyarladığı “Dini Yönelim Ölçeği” ile Carol D. Ryff’ın geliştirdiği ve Üzeyir Ok’un Türkçeye uyarladığı “Psikolojik İyi Oluş Ölçeği” kullanılmıştır. Alan araştırması olarak yürütülen çalışmada anket tekniği kullanılmıştır. Araştırmada korelasyon yöntemiyle şu sonuçlara ulaşılmıştır: Yaş değişkeni ile iç güdümlü dindarlık, toplam dindarlık puanı (r=.270, .208); görev süresi ile dış güdümlü dindarlık (r=.184) arasında p<.01 düzeyinde pozitif yönde anlamlı bir ilişki söz konusudur. Yaş değişkeni ile çevre becerisi arasında (r=.141 ) p<.05 düzeyinde pozitif yönde anlamlı bir ilişki vardır. İç güdümlü dindarlıkla psikolojik iyi oluşun tüm boyutları arasında (r=.183, .203, .596 ve .507 ) p<.01 düzeyinde pozitif yönde anlamlı bir ilişki söz konusudur. Dış güdümlü dindarlık ile kişisel gelişim, olumlu ilişkiler ve çevre becerisi arasında (r= .142, .159) p<.05 düzeyinde pozitif yönde anlamlı bir ilişki vardır. Buna karşılık dış güdümlü dindarlık ile olumlu ilişkiler arasında (-.122) p<.01 düzeyinde negatif yönde anlamlı bir ilişki bulunmaktadır. Yine Psikolojik iyi oluşun olumlu ilişkiler boyutu dışındaki tüm boyutlarıyla toplam dindarlık puanı arasında (r= .238, .591, .443) p<.01 düzeyinde pozitif yönde anlamlı bir ilişki mevcuttur.

Abstract

In this study, the religious orientation forms of male religious workers working in Sivas and psychological well-being; and socio- demographic variables such as age, education, marital status, religious belief, term of office and place of duty. “Religious Orientation Scale” which was developed by Gordon W. Allport and Michael J. Ross and adapted by Hasan Kayıklık, and “Psychological Well-being Scale” which was developed by Carol D. Ryff and was adapted from Turkish by Uzeyir Ok used. Survey technique was used as a field study. In the study, the following conclusions were reached by the correlation method: Interpersonal religiosity with age variable, total religiosity score (r = .270, .208); There was a significant positive correlation between the duration of duty and external guided religiosity (r = .184) at p <.01. There was a significant positive correlation between age variable and environmental skill (r = .141) at p <.05 level. There is a positively significant relationship between all dimensions of psychological well- being (r = .183, .203, .596 and .507). There was a significant positive correlation between external motivated religiosity and personal development, positive relationships and environmental skills (r = .142, .159). On the other hand, there is a significant negative correlation between externally guided religiosity and positive relations (-222) p <.01. Again, there is a positive correlation between all dimensions of psychological well-being except positive relationship dimension and total religiosity score (r = .238, .591, .443).

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ÇINAR, H. A. (2018). DİN GÖREVLİLERİNİN DİNİ YÖNELİM BİÇİMLERİ İLE PSİKOLOJİK İYİ OLUŞ DURUMLARI ARASINDAKİ İLİŞKİ: SİVAS ÖRNEĞİ. Turkish Studies (Elektronik), Cilt: 13 - Sayı: 26, 1–18. https://ajindex.com/articles/85688

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (20)

  1. Acar, H. (2006).İlkokul Çocuklarında İnanç Gelişimi: Psiko-Sosyal Yaklaşım. Yüksek Lisans Tezi. Cumhuriyet Üniversitesi,
  2. Sivas, Türkiye. Acar, H. (2014). Kur’an Kurslarına Devam Eden Kadınlar Arasında Dindarlık Biçimleri, Dini Başa Çıkma Faaliyetleri ve Psikolojik İyilik Halleri. Doktora Tezi. Dokuz Eylül Üniversitesi,
  3. İzmir,
  4. Türkiye. Acar, İ. (2004). Çağdaş Toplumda İdeal Din Görevlisi Portresi Din-Kültür ve Çağdaşlık. 2004 Yılı Kutlu Doğum Sempozyumu Tebliğ ve Müzakereleri (49-52). Ankara:
  5. TDV. Yayınları.
  6. Acar, N.V., Yıldırım, İ. ve Ergene, T. (1996). Bireylerin Dindarlık Düzeylerinin Bazı Değişkenler Açısından İncelenmesi. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi. 12, 45-56.
  7. Albayrak, A. (2007). Dindarlık Tipleri Açısından Dua Formları. Marife. 7(2), 189-201.
  8. Allport, G. (1968). The Person In Psychology. Usa: Beacon Press.
  9. Allport, G.W. (2004). Birey ve Dini. Çev. Bilal Sambur. Ankara:
  10. Elis Yayınları.
  11. Altun, R. (2015). Dindarlık ve Depresyon İlişkisi. International Journal of Humanities and Education.1(1), 15-42
  12. Apaydın, H. (2001).Kişilik Özelliklerinin Dini Tutum ve Davranışlara Etkisi. Doktora Tezi. Ondokuz Mayıs Üniversitesi,
  13. Samsun, Türkiye. Apaydın, H. ve Eker, R. (2015). Din Görevlilerinde Meslekî Tükenmişlik: Kahramanmaraş Örneği. Din Bilimleri Akademik Araştırma Dergisi. 15 (1), 207 -234. Apaydın, H., Özdemir, Ş. ve Gün, A. (2018). Din Görevlilerinde Meslekî Tükenmişlik: Amasya Örneği. Amasya Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi. 6(10), 7-37.
  14. Aras, İ. (2018). Türkiye’de Cami Görevlilerinin Yetiştirilmesi ve İstihdamı (1924- 2014). Türkiye Din Eğitimi Araştırmaları Dergisi. 5, 51-72.
  15. Ateş, B. ve Çelik, O. (2018). Öğretmen Adaylarında Psikolojik İyi Oluşun Yordayıcısı Olarak Algılanan Sosyal Yetkinlik ve Güvengenlik. Erzincan Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi. 20(2), 444-460.
  16. Avan, E. (2013). Aile Sağlığı Merkezlerinde Görev Yapan Aile Sağlığı Elemanlarının Mesleki Memnuniyetlerinin Ölçülmesi. Yüksek Lisans Tezi, Beykent Üniversitesi,
  17. İstanbul,
  18. Türkiye. Ayten, A., Göcen, G., Sevinç, K. ve Öztürk, E. E. (2012).
  19. Dini Başa Çıkma, Şükür ve Hayat Memnuniyeti İlişkisi: Hastalar, Hasta Yakınları ve Hastane Çalışanları Üzerine Bir Araştırma. Din Bilimleri Akademik Araştırma Dergisi. 12(2), 45-79.
  20. Baktır, M. (2004). Nitelikli Din Görevlisi Yetiştirilmesine Dair Bazı Teklifler. Türkiye’de Yüksek Din Eğitimi Sorunları, Yeniden Yapılanması ve Geleceği Sempozyumu Bildiriler – Müzakereler ( 331-342). Isparta: Süleyman Demirel Üniversitesi Yayınl