Dergiler / Turkish Studies (Elektronik) / 2018 / Cilt: 13 - Sayı: 25

SÛFÎLERİN HACCA DAİR GÖRÜŞ VE ORJİNAL KATKILARI

THE VIEWS AND ORIGINAL CONTRIBUTIONS OF PILGRIMAGE OF SUFIS

Sayfa
231–252
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Haccın maddi ve manevi olarak kesin bir dille ayrımı, hac yolculuğunun diğer yolculuklara göre farklılığı, Sûfileri hacca gitmeye yönelten sebepler ve en önemlisi de hacca dair orijinal görüşlerine değinen bu çalışma, onların ibadetin maddi ve maneviyatıyla ilgili görüşlerine dair bir değerlendirmedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Tasavvuf ehlinin hac ibadetinin maneviyatı ve batınına yönelik yorumları kendine has bir dil ve terminoloji doğurmuştur.
📊
Temel Bulgular & Veri:Tarih içinde Sûfilerin bu ibadetin farziyeti, özde ne olması gerektiği, kabulü ve ön koşullarına dair sarsıcı uyarıları hac rukunlarını hafife aldıkları yönündeki eleştirilere yol açmışsa da bu farklılıkların ibadetin batınına dikkat çekme çabası olduğu aşikârdır.
💡
Sonuç & Katkı:Haccın maddi ve manevi olarak kesin bir dille ayrımı, hac yolculuğunun diğer yolculuklara göre farklılığı, Sûfileri hacca gitmeye yönelten sebepler ve en önemlisi de hacca dair orijinal görüşlerine değinen bu çalışma, onların ibadetin maddi ve maneviyatıyla ilgili görüşlerine dair bir değerlendirmedir.
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Tasavvuf ehlinin hac ibadetinin maneviyatı ve batınına yönelik yorumları kendine has bir dil ve terminoloji doğurmuştur. Tarih içinde Sûfilerin bu ibadetin farziyeti, özde ne olması gerektiği, kabulü ve ön koşullarına dair sarsıcı uyarıları hac rukunlarını hafife aldıkları yönündeki eleştirilere yol açmışsa da bu farklılıkların ibadetin batınına dikkat çekme çabası olduğu aşikârdır. Bu uyarıların haccın maneviyatına zarif ve nitelikli bir boyut kazandırdığı, bu sebeple de esrar-ı hac denilen ayrı bir alanda değerlendirilimesi gerektiği görülmektedir. Harameyn, sâliklerin kendi tarikatlerinin uzadığı farklı coğrafyaları görmeleri açısından dünyanın hiçbir yeri ile kıyaslanamayacak bir mülakat mekânı, yüksek maneviyatından ötürü birçok şeyhin müridine tavsiye ve telkin ettiği yer ve Sûfilerin çilegâhı olarak görülmüş, birçok Sûfinin hayatında bir başlangıç ve bitiş olarak manevi ve maddi anlamda değişim göstermelerine sebep olmuştur. Bu sebeple manevi merhaleleri kat eden her kadın ve erkek Sûfi için farklı bir amaca yönelik, temelde ise Sûfilerce elzem sayılan seyru sülükün tamamlanmasında önemli bir unsur olarak kabul edilmiştir. Haccın maddi ve manevi olarak kesin bir dille ayrımı, hac yolculuğunun diğer yolculuklara göre farklılığı, Sûfileri hacca gitmeye yönelten sebepler ve en önemlisi de hacca dair orijinal görüşlerine değinen bu çalışma, onların ibadetin maddi ve maneviyatıyla ilgili görüşlerine dair bir değerlendirmedir.

Abstract

The reviews on the spirituality and the abdomens of the pilgrimage of the people of Tasawwuf have led to its own language and terminology. In history, staggering warnings for the virtues of the worship of the Sufis what should be in the core, acceptance, and pre- conditions have led to criticizes because they underestimated the pillars of Hajj. But it is clear that these differences are trying to bring attention to the abdomens of the worship. For this reason, it is observed that the cross should be assessed in a separate area called “esrar-ı hac“. Harameyn was a place that Sufi orders suggest and preach to their devotees, also it was seen as a place of suffering ordeal. Pilgrimage and worship have basically been a different purpose and have seen as an important element in the completion of “seyr-i sülûk” for every male and female Sufi who has passed spiritual stages. This study that a separation of Hajj outwardly and inwardly, the difference of Hajj than other travels, reasons of Sufis' going on pilgrimage and the most importantly their original opinions on pilgrimage is an assessment of Sufis' opinion about material and spirit for worship.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

TURAY, E. D. (2018). SÛFÎLERİN HACCA DAİR GÖRÜŞ VE ORJİNAL KATKILARI. Turkish Studies (Elektronik), Cilt: 13 - Sayı: 25, 231–252. https://ajindex.com/articles/85663

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (23)

  1. A.MKT. NZD.206.89.H-29-04-1273 DH.MKT.1775.32H-13-03-1308
  2. Ağırakça, Ahmet. ‘’Ahmed Dede Müneccimbaşı’’, İA, 32/4-6.
  3. Aksoy, Hasan. ‘’Şemseddin Sivâsî’’, İA, 38/523-526.
  4. Algar, Hamid. ‘’Bahâeddin Zekeriyyâ Multani’’, İA, 4/462. Algar, Hamid. ‘’Hâlid El-Bağdâdî’’, İA, 15/ 283-285.
  5. Algar, Hamid. ‘’İmâm-ı Rabbânî’’, İA, 22/194-199.
  6. Algar, Hamid. ‘’Muhammed Emîn Kürdî’’, İA, 26/564-565.
  7. Algar, Hamid. ‘’Muhammed Pârsâ’’, İA, 30/563-565.
  8. Ansari, A. S. Bazmee. “Kelîmullah Cihânâbâdî”, İA, 25/216-217.
  9. Arslan, Sami. (2015), “Eserden Müessire Seyr u Sefer: Carullah Efendi’nin Derkenar Notlarının Biyografisine Katkıları”, FSM İlmî Araştırmalar İnsan ve Toplum Bilimleri Dergisi, 5, 67-83.
  10. Aşkar, Mustafa. (1999), “Bir Türk Tarikatı Olarak Halvetiye'nin Tarihi Gelişimi ve Halvetiyye Silsilesinin Tahlili”, Ankara Üniverstesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 39, 535-563.
  11. Aşkar, Mustafa. (1997), “Ebu Abdurrahman Sülemî’nin, Zikru’n-Nisveti’l-Müteabbidâti’s-Sûfiyyat Adlı Eseride Kadın Sûfilerin Yeri”, AÜİFD, 37/403-406.
  12. Azamat, Nihat. ‘’Ahmed B. İdrîs’’, İA, 2/93 – 19. Azamat, Nihat. ‘’İbrâhim Gülşenî’’, İA, 21/301-304.
  13. Azamat, Nihat. ‘’Muhammed Nûrü’l-Arabî’’, İA, 30-560-563.
  14. Azamat, Nihat. ‘’Abdülvehhâb Afîfî’’, İA, 01/235. Azamat, Nihat. ‘’Kuşadali İbrâhim Efendi’’, İA, 26/468-470.
  15. Bardakçı, Mehmet Necmettin. (2008) Eğirdir Zeyni Zaviyesi ve Şeyh Mehmed Çelebi Divanı, lsparta. Barkan, Ömer Lütfi. (1942), “İstilâ Devirlerinin Kolonizatör Türk Dervişleri ve Zaviyeler, Vakıflar Dergisi, C. II, 303-320.
  16. Basri, Hasan. (1280), Faziletü’l-Mücâvere fi Mekketi’l-Mükerreme, İstanbul, Matbaa-i Âmire. Belhî, Mevlânâ Celâleddin, (1352), Kulliyât-i Şems, Tahran, İntişarati Cavidan. Belhî, Sultan Veled Bahaeddin Muhammed. (1339). Divan, Tashih: Sait Nefisi, Tahran, Neşr-i Rudeki. Beşe, Ahmet-Tozlu, Süleyman. (2011), ‘’İngiliz Kayıtlarında Aleviler Ve Bektaşiler’’, Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Dergisi, 59, 195-220.
  17. Bilgin, Mustafa. ‘’Abdülazîz b. Ebû Revvâd’’, İA, 1/189-190.
  18. Bilgin, Mustafa. ‘’Ebû Osmân el-Mağribî’’, İA, 10/208-209.
  19. Binatlı, Yusuf Ziya. ‘’Ömer Ziyâeddin Dağistânî ‘’, İA, 8/406-407.
  20. Birışık, Abdülhamit. ‘’İbn Akīle’’, İA, 19/304-306.
  21. Bolat, Ali. ‘’Şakīk el-Belhî’’, İA, 38/305-306.
  22. Bukhari, Salah bin Mubarek. (1383), Enîsu’t- Tâlibîn ve Uddet’us Sâlikîn, Tashih: Halil İbrahim Sarıoğlu, be kuşeş-i Tevfig Subhânî, Tahran, Encümen-i Asar ve Mafakhir-i İran. Bursevî, İsmail Hakkı. (1997), Kitâbu’n- Netîce, nşr. Ali Namlı, İmdat Yavaş, İstanbul.
  23. Buzpınar, Ş. Tufan. ‘’Şey