Dergiler / Türkoloji / 2019 / Sayı: 95

DEŞT-İ KIPÇAK, ALTIN ORDU VE ORTA ASYA TARİHİNDEKİ DOĞU MAGYARLAR

EASTERN MAGYARS IN THE HISTORY OF DASHT-I KIPCHAK, THE GOLDEN HORDE AND CENTRAL ASIA

Sayfa
95–114
Yayın Tarihi
2019-06-25
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Papa John’un mektubunda Doğu Macarlar hakkında çok önemli veriler kaydedilmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Makalede, Cengiz’in Avrasya bölgesindeki torunlarının mülkü ile ulusların topraklarında yaşayan XIII.-XV. yüzyıllardaki Doğu Macarlarının tarihine ilişkin Latin, Türk, Moğol ve Arap-Fars kaynaklarından alıntılar incelenmektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Doğu Macarları hakkında önemli bilgiler XIII.-XIV. yüzyıllara ait Latince el yazmalarında ve o dönemdeki Doğu eserlerinde «Moğolların Gizli Tarihi», Raşid-al Din’in «Cami al-tavarih», vb.
💡
Sonuç & Katkı:Papa John’un mektubunda Doğu Macarlar hakkında çok önemli veriler kaydedilmiştir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Doğu Macarları · Latince kaynaklar · Arapça ve Farsça eserler

Özet

Makalede, Cengiz’in Avrasya bölgesindeki torunlarının mülkü ile ulusların topraklarında yaşayan XIII.-XV. yüzyıllardaki Doğu Macarlarının tarihine ilişkin Latin, Türk, Moğol ve Arap-Fars kaynaklarından alıntılar incelenmektedir. Doğu Macarları hakkında önemli bilgiler XIII.-XIV. yüzyıllara ait Latince el yazmalarında ve o dönemdeki Doğu eserlerinde «Moğolların Gizli Tarihi», Raşid-al Din’in «Cami al-tavarih», vb. Arap ve Fars kaynaklarında yer almaktadır. Macar dil grubunun XIV. yüzyılın sonu ile XV. yüzyılın ortasında Cuci Ulusunun bölgesindeki Altınordulu Azak, Don’un aşağısında yaşadıkları varsayılabilmektedir. Kaynaklarda Doğu Macarlarının diğer bir grubunun ise Kuzey Kafkasya, Orta Asya bölgelerinde yaşadıkları kaydedilmiştir. Semerkand’da bulunduğu Yeretemir hükümdara gönderilen XXII. Papa John’un mektubunda Doğu Macarlar hakkında çok önemli veriler kaydedilmiştir.

Abstract

The article provides a review of the extracts of Latin, Turkic, Mongolian and Arabic-Persian sources on the history of the Eastern Magyars of the 13th-15th centuries, resided on the territory of Chingizids ulus-possessions of the Eurasian region. The most valuable information about the Eastern Magyars is reported by the Latin manuscripts of the 13th-14th centuries and is confirmed by evidence of parallel Oriental works: The Secret History of the Mongols, Jami al-Tavarikh by Rashid ad-Din and other Arab and Persian sources. It can be safely established that a separate Magyar-speaking group resided on the territory of Jochi ulus in the late 14th-mid-15th centuries in the area of the Golden Horde city Azak, in the lower reaches of the Don River. Other groups of Eastern Magyars are registered in the North Caucasus, Central Asia. The letter of Pope John XXII addressed to Dux Yeretamir, who was in Samarkand, contains exclusive information about the Eastern Magyars.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KUSHKUMBAEV, A. (2019). DEŞT-İ KIPÇAK, ALTIN ORDU VE ORTA ASYA TARİHİNDEKİ DOĞU MAGYARLAR. Türkoloji, Sayı: 95, 95–114. https://ajindex.com/articles/855315

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (1)

  1. Фодор И. Судьба восточных венгров после монгольского нашествия // Тюрко-мусульманский мир: идентичность, наследие и перспективы изучения. (К 80-летию профессора М.А. Усманова): сб. статей. Казань: Изд-во Казан, ун-та, 2015. С. 185-192. 2. Хаутала Р. Открытие «Великой (Старшей) Венгрии» и судьба восточных венгров после татарского завоевания 1236 года // Золотоордынская цивилизация. 2017. № 10. С. 340-357. 3. Пилипчук Я.В. Восточные венгры евразийских степей и Восточной Европы (XIII - XVI вв.) // Вісник Аграрної Історії. Вип. 19-20. Киев, 2017. С. 149-154. 4. Юдин В.П. «Орды: Белая, Синяя, Серая, Золотая…» // Казахстан, Средняя и Центральная Азия в XVI-XVIII вв. Алма-Ата: Наука, 1983. С. 106-165. 5. Юдин В.П. Переход власти к племенным биям и неизвестной династии Тукатимуридов в казахских степях в XIV веках (к проблеме восточных источников, степной устной историографии и предыстории Казахского ханства) // Утемиш-хаджи. «Чингиз-наме» / Факсим., пер., транск., текстолог. примеч., исслед. В.П. Юдина. Комм. и указ. М.Х. Абусеитовой. Алма-Ата: Ғылым, 1992. С. 57-75. 6. Муканов М.С. Из исторического прошлого (родословная племени керей и уак). Алматы: Қазақстан, 1998. 160 с. 7. Эвлия Челеби. Книга путешествия (Извлечение из сочинения турецкого путешественника ХVІІ века). Земли Северного Кавказа, Поволжья и Подонья. М.: Наука, 1979. Вып. 2. 290 с. 8. История Абуль-Гази. Библиотека восточных историков, издаваемая И. Березиным, профессором Казанского университета. Т. III. Ч.1. Казань, 1854. XVIII, 130 с., 171 с. 9. Радлов В.В. К вопросу об уйгурах. Из предисловия к изданию Кудатку-Билика. Приложение к LXXII-му тому Записок Императорской Академии наук. №2. СПб: 1893. 130 с. 10. Рашид ад-Дин. Сборник летописей / Пер. с пер. Л.А. Хетагурова и О.И. Смирновой. Ред. и примеч. проф. А.А. Семёнова. М.-Л.: Изд-во АН СССР, 1952. Т.1. Кн.1. 219 с. 11. Кузеев Р.Г. Происхождение башкирского народа. Этнический состав, история расселения. М.: Наука, 1974. 576 с. 12. Абу-л-Гази. Родословная туркмен // Кононов А.Н. Родословная туркмен: Сочинение Абу-л-Гази, хана хивинского. М.-Л.: Изд. АН СССР, 1958. 192 с. 13. Башкирские шежере. Состав., пер. текстов, введ. и комментар. Р.Г. Кузеева. Уфа: Башкирское книжное изда-во, 1960. 304 с. 14. Путешествие в восточные страны Плано Карпини и Рубрука. Пер. А.И. Малеина. М.: Гос. изд-во географ. лит-ры, 1957. 270 с. 15. Кумеков Б.Е. Казахи и венгры: общие исторические корни // Ұлы Даланың біртуар ұланы: [Алты Алаштың ардақтысы, көрнекті түркітан