Dergiler / Turkish Studies (Elektronik) / 2018 / Cilt: 13 - Sayı: 2

YE’CÛC VE ME’CÛC SEDDİNDE AÇILAN DELİKTEN BAHSEDEN HADİSLER ÜZERİNE BİR İNCELEME

A STUDY OF THE HADITHS CONCERNING THE HOLE OPENED ON THE GOG AND MAGOG’S WALL

Sayfa
607–626
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bir başka ifadeyle her iki âyette de Ye’cûc ve Me’cûc ile “belirli bir ırk veya kavim” değil, tam tersine “muhtelif ırk ve renklerdeki bütün zâlim, kâfir, müşrik, mücrim, münafık, fâsık ve müfsitler topluluğu” kastedilmektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Kur’ân-ı Kerîm’de ve hadislerde Ye’cûc ve Me’cûc kelimesi geçmektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Zira İslâm düşünce tarihi boyunca Ye’cûc ve Me’cûc ile ilgili isabetli olmayan görüşler müslümanların kafasını karıştırmış, onları sağlıklı değerlendirme yapma imkânından mahrum bırakmış, âyet ve hadislerin yanlış yorumlanmasına neden olmuştur.
💡
Sonuç & Katkı:Bir başka ifadeyle her iki âyette de Ye’cûc ve Me’cûc ile “belirli bir ırk veya kavim” değil, tam tersine “muhtelif ırk ve renklerdeki bütün zâlim, kâfir, müşrik, mücrim, münafık, fâsık ve müfsitler topluluğu” kastedilmektedir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Kur’ân-ı Kerîm’de ve hadislerde Ye’cûc ve Me’cûc kelimesi geçmektedir. Bu kelime Hz. Peygamber’in yaşadığı dönemde “zalim, müşrik ve bozguncu insanlar topluluğu”nu niteleyen bir sıfat olarak kullanılırken ilerleyen dönemlerde anlam kaybına uğramış ve düşman görülen kavimler bu kelimeyle isimlendirilmeye başlanmıştır. Böyle bir bakış açısıyla nakledilen rivâyetler temel tefsir ve hadis kaynaklarına girmiş ve müslümanlar nezdinde doğru olmayan bir Ye’cûc ve Me’cûc anlayışı ortaya çıkmıştır. Makalenin gayesi, temel hadis kaynaklarında geçen ve “Ye’cûc ve Me’cûc seddinde açılan delikten bahseden” rivâyetleri sened ve metin yönünden tahlil etmek, konuyla ilgili daha doğru bakış açılarının geliştirilmesine katkı sağlamaktır. Zira İslâm düşünce tarihi boyunca Ye’cûc ve Me’cûc ile ilgili isabetli olmayan görüşler müslümanların kafasını karıştırmış, onları sağlıklı değerlendirme yapma imkânından mahrum bırakmış, âyet ve hadislerin yanlış yorumlanmasına neden olmuştur. Kur’an-ı Kerîm’in nazil olduğu dönemde Ye’cûc ve Me’cûc kelimesinin “isim” değil “sıfat” olarak kullanıldığı, Enbiyâ sûresi 96. âyette geçen Ye’cûc ve Me’cûc ile kast edilenlerin “ikinci sûrun üfürülmesiyle birlikte diriltilen ve mahşer meydanına doğru sel gibi akıp giden günahkâr, zalim, kâfir, münafık ve müşrikler topluluğu” olduğu; Kehf sûresi 94. âyette geçen Ye’cûc ve Me’cûc ile kast edilenlerin ise, “Zülkarneyn’in yaşadığı dönemde dünyada bulunan, etraflarına büyük zararlar veren, işgalci, sömürgeci ve bozguncu insanlar topluluğu” olduğu anlaşılmaktadır. Bir başka ifadeyle her iki âyette de Ye’cûc ve Me’cûc ile “belirli bir ırk veya kavim” değil, tam tersine “muhtelif ırk ve renklerdeki bütün zâlim, kâfir, müşrik, mücrim, münafık, fâsık ve müfsitler topluluğu” kastedilmektedir.

Abstract

The word of Gog and Magog are mentioned in the Holy Quran and the Hadiths (prophet words). This word was used as an adjective qualifying “cruel, polytheist and a group of deviant people” in the period of the Prophet Mohammed (sav). In the following periods this word has been lost in meaning and for the tribes seen as enemies have begun was named these words. With such a point of view, the narrations conveyed and included basic tafsir and hadith sources. Thus, a wrong understanding about of Gog and Magog appeared between Muslims. The article's goal is to analyze narratives about the hole opened on the Gog and Magog’s wall in basic hadith sources in terms of sened and texts and to contribute to the development of more accurate views. Thus throughout the history of Islamic thought, incorrect ideas about Gog and Magog have confused Muslims, deprived them of the ability to make healthy assessments and finally caused misinterpretation of verses and hadiths. It has been understood that the word of Gog and Magog was used as an adjective not a name in the period of the revelation of the Holy Qur’an that Gog and Magog who are considered in Enbiya Sûrah 96th verse are the sinner, the cruel, the unbeliever, the hypocrites and the polytheists who are raised with the second blowing of the sûr and flow like floods toward resurrection and judgment square in the Judgment Day, that Gog and Magog who are considered in the Sûrah al-Kahf 94th verse are the group of invaders, colonists and defeatist who vandalized people and caused great damage to their surroundings in the world when Dhul-Qarnayn lived. In other words, it has been meant that Gog and Magog considered in both two verses are not a specific race or tribe but on the contrary they are all the cruel, infidel, polytheists, hypocrites, fascists and despotic in various races and colors.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

SEYHAN, A. E. (2018). YE’CÛC VE ME’CÛC SEDDİNDE AÇILAN DELİKTEN BAHSEDEN HADİSLER ÜZERİNE BİR İNCELEME. Turkish Studies (Elektronik), Cilt: 13 - Sayı: 2, 607–626. https://ajindex.com/articles/84963

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (7)

  1. Abdülazîz b. Abdillah b. Bâz (ts.,), Mecmûu Fetâvâ el-Allâme Abdülazîz b. Bâz, (I-XXX), Derleyen ve Neşreden, Muhammed b. Sa’d, Basım yeri ve tarihi yok. Abdürrezzâk, Ebû Bekr Abdürrezzâk b. Hemmâm b. Nafi’ el-Himyerî (1403), el-Musannef, (I-XI), Thk.: Habîbu’r-Rahman el-Â’zamî, Mektebetü’l-İslâmiyye, Beyrut. Ahmed Naim /Kâmil Miras (1986), Sahih-i Buhârî Muhtasarı Tecrîd-i Sarîh Tercemesi ve Şerhi, (I- XIII), DİB, Yay., Ankara. Ali b. el-Kârî, Nureddin Ali b. Muhammed b. Sultan (1422/2002), Mirkâtu’l-mefâtih şerh-i mişkâti’l- mesâbih, (I-IX), Daru’l-fikr, Beyrut. Aydınlı, Abdullah (1987),
  2. Hadis Istılahları Sözlüğü, Timaş Yay., İstanbul. el-Aynî, Bedrüddîn Mahmûd b. Ahmed b. Mûsâ b. Ahmed (ts.,), Umdetu’l-kârî, (I-XXV), Dâru ihyâi’t-türasi’l-Arabî, Beyrut. Azimâbâdî, Muhammed Şemsü’l-Hak b. Emîr Alî ed-Diyânüvî (1415), Avnu’l-ma’bûd, (I-XIV), Dâru’l-kütübi’l-ilmiyye, Beyrut. Bâcî, Ebu’l-Velîd Süleyman b. Halef b. Sa’d (1406/1986), et-Ta’dil ve’t-tecrîh, (I-III), Thk.: Ebû Lubâbe Hüseyin, Dâru’l-livâ’, Riyad. Beydâvî, Abdullah b. Ömer (1433/2012), Tuhfetu’l-ebrâr şerh-i mesâbîhu’s-sünne, (I-III), Thk.: Nureddin Tâlib, Kuveyt. Beyhakî, Ebû Bekr Ahmed b. el-Hüseyin (1414/1994), es-Sünenu’l-kübrâ, (I-X), Thk.: Muhammed Abdulkâdir Atâ, Mektebetü dâri’l-Bâz, Mekke. Beyhakî, Ebû Bekr Ahmed b. el-Hüseyin (1423/2003), Şu’abü’l-imân, (I-XIV), Thk.: Abdulâli Abdulhamî Hâmid, Mektebetu’r-rüşd, Riyad. Bezzâr, Ebû Bekr Ahmed b. Amr b. Abdilhâlik (1988-2009), Bahru’z-zehhâr el-ma’ruf bi müsnedi Bezzâr, (I-XVIII), Thk.: Mahfûz er-Rahman Zeynullah/ Adil b. Sa’d/ Sabri Abdulhalik, Mektebetü’l-ulûm ve’l-hikem, Medine. Buhârî, Ebû Abdillah Muhammed b. İsmail (1992), Sahîhu’l-Buhârî, (I-VIII), Çağrı Yay., İstanbul.
  3. Canan, İbrahim (1988), Kütüb-i Sitte Muhtasarı Tercüme ve Şerhi, Akçağ Yay., Ankara. Cârullah, Mûsâ (2013), “Kur’ân-ı Kerîm Âyetlerinin Mu’ciz İfadelerine Göre Ye’cûc”, Sad.: Nur Ahmet Kurban, GÜİFD, Gümüşhane, C. 2, Sayı: 4, (ss. 250-282).
  4. Cerrahoğlu, İsmail (1975), “Ye’cûc - Me’cûc ve Türkler”, AÜİFD, Ankara, C. 20, (ss. 97-125).
  5. Çelebi, İlyas (2000), Uzak ve Yakın Gelecekle İlgili Haberler, (Fiten-Melâhim-Kıyâmet Alâmetleri), Kitabevi,
  6. İstanbul.
  7. Davudoğlu, Ahmed (1983), Sahîh-i Müslim Tercüme ve Şerhi, (I-XII), Sönmez Neşriyat, İstanbul. Ebû Dâvud, Süleyman b. Eş’as (1992), Sünenu Ebî Dâvud, (I-V), Çağrı Yay., İstanbul. Ebû Şehbe, Muhammed b. Muhammed (ts.,), İsrâiliyat ve’l-mevdûât fî kütübi’t-tefsîr, Mektebetu’s- sünne, Basım yeri ve tarihi yok. Ebû Yâ’lâ, Ahme