Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightAyrıca Çin’in, Afrika kıtasına yönelik kapsamlı stratejisinin ardındaki temel faktörler çerçevesinde Afrika jeopolitiğinin Çin dış politikasına olan etkisi değerlendirilmektedir.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
1978 yılında iktidara gelen Deng Xiapoing’in benimsediği pragmatist yaklaşım çerçevesinde liberal ekonomi politikaları uygulamaya başlayan Çin, kapalı ekonomiden dışa açık bir ekonomiye geçiş yapmıştır. Bu ekonomik gelişme vizyonuna bağlı olarak Çin ciddi bir enerji ithalatçısı ve ürettiği mallar açısından da büyük bir emtia ihracatçısı haline gelmiştir. Çin için sürekli büyüyen bir ekonomiye sahip olmak ülkenin gelişimi için önem arz ederken büyümenin ve rejimin devamlılığı açısından da kritik bir hal almıştır. Diğer yandan Afrika kıtası soğuk savaş döneminin iki kutuplu kamplaşmasının neden olduğu ikincil öneminden ziyade değişen kutuplaşma sisteminin bölgesel ve küresel aktörlerin dış politika anlayışlarında yarattığı değişimle birlikte küresel rekabetin odak noktası olmuştur. Bu doğrultuda demografik yapısı, zengin yer altı kaynakları, önemli bir pazar olma potansiyeli ve Birleşmiş Milletler gibi çok uluslu kuruluşlardaki oy oranıyla küresel güç olma iddiasındaki hiçbir devletin ilgisiz kalamayacağı Afrika kıtası, uluslararası konjonktürde ekonomik ve siyasi etkisini artırmak isteyen Çin için oldukça önemli bir bölge olarak öne çıkmaktadır. Sömürgecilik ve emperyalist tutum ve politikalara karşıtlık bağlamında ulusal özgürlük ve bağımsızlık ilkeleri ekseninde gelişim gösteren Çin-Afrika ilişkileri, Çin-Afrika İşbirliği Forumu (FOCAC)’nun kurulmasıyla görünürlük kazanmıştır. Çalışmada ideolojiden pragmatizme yönelerek ÇinAfrika İşbirliği Forumu (FOCAC)’nun kurumsal yapısı çerçevesinde sürdürülen Çin-Afrika ilişkileri incelenmektedir. Ayrıca Çin’in, Afrika kıtasına yönelik kapsamlı stratejisinin ardındaki temel faktörler çerçevesinde Afrika jeopolitiğinin Çin dış politikasına olan etkisi değerlendirilmektedir.
Abstract
China, which started to implement liberal economic policies within the framework of the pragmatist approach adopted by Deng Xiapoing, who came to power in 1978, has transitioned from a closed economy to an open economy. Depending on this vision of economic development, China has become a serious energy importer and a major exporter of commodities in terms of the goods it produces. While having a constantly growing economy is important for the development of the country, the sustainability of growth has become critical for the continuity of the regime. On the other hand, the African continent has become the focal point of global competition with the change in the foreign policy understanding of regional and global actors rather than the secondary importance caused by the bipolar polarization of the cold war period. In this respect, the African continent, where no state claiming to be a global power can remain indifferent with its demographic structure, rich underground resources, potential to be an important market and the rate of votes in multinational organizations such as the United Nations, is a very important region for China who wants to increase its economic and political influence in the international conjuncture. stands out. China-Africa relations, which developed on the axis of national freedom and independence in the context of opposition to colonialism and imperialist attitudes and policies, gained visibility with the establishment of the China-Africa Cooperation Forum (FOCAC). In the study, China-Africa relations that are carried out within the framework of the institutional structure of the China-Africa Cooperation Forum (FOCAC) by turning from ideology to pragmatism are examined. In addition, the impact of African geopolitics on Chinese foreign policy is evaluated within the framework of the main factors behind China’s comprehensive strategy for the African continent.