KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / BEÜ İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2020 / Cilt: 7 - Sayı: 1

Emevî Ailesine Mensup Valilerden Bişr b. Mervân ve Yönetimi

Cahid KARA
Sayfa
253–287
Yayın Tarihi
2020-06-15
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Mervân idarî alandaki bu özelliklerinin yanısıra şiir, şarap ve eğlenceye olan tutkusuyla da meşhur, dönemin hanedan üyesi Emevî valilerinden biridir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Öz Emevî idarî yapısında eyalet valileri, devletin halifeden sonra en kuvvetli unsuru olmuşlardır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu anlamda valinin kişiliği, siyasî anlayış ve idarî mekanizmaları yönetmesi devletin bekası için her zaman önemli olmuştur.
💡
Sonuç & Katkı:Mervân idarî alandaki bu özelliklerinin yanısıra şiir, şarap ve eğlenceye olan tutkusuyla da meşhur, dönemin hanedan üyesi Emevî valilerinden biridir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Anahtar Kelimeler İslam Tarihi · Emevîler · Vali

Özet

Öz Emevî idarî yapısında eyalet valileri, devletin halifeden sonra en kuvvetli unsuru olmuşlardır. Bu anlamda valinin kişiliği, siyasî anlayış ve idarî mekanizmaları yönetmesi devletin bekası için her zaman önemli olmuştur. Emevîler’in ikinci fitne dönemi sonrasında İslam dünyasında tekrar yönetimi birleştirmelerini takiben, muhalif Şiî, Zübeyrî ve Hâricî hareketlerin merkezini oluşturan Kûfe’ye hanedan üyesi Bişr b. Mervân atanmıştır. Kendisi kısa süren valiliği döneminde özellikle Kûfe’de Emevî hakimiyetinin bölgede güçlenmesinde önemli bir etken olmuştur. Güçlü kişiliği bölgede muhalif hareketlerin oluşmasına izin vermemiştir. Yönetim üzerindeki hakimiyetini sadece askerî güçle sağlamaya çalışmamış, ayrıca para basması malî alanlardaki hakimiyetini sembolleştirmesine, halk tarafından kabul görmese de dinî uygulamalardaki bazı yenilikleri kendi yönetim tarzını ortaya koymak istemesine, muhalifleri şiddetle cezalandırması idaredeki demir yumruğuna, şiir ve şairlerle vakit geçirmeyi sevmesi edebiyata olan tutkunluğuna, halka karşı mesafeli fakat yeri geldiğinde müşfik olabilmesi adaletine işaret etmektedir. Bişr b. Mervân idarî alandaki bu özelliklerinin yanısıra şiir, şarap ve eğlenceye olan tutkusuyla da meşhur, dönemin hanedan üyesi Emevî valilerinden biridir.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KARA, C. (2020). Emevî Ailesine Mensup Valilerden Bişr b. Mervân ve Yönetimi. BEÜ İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 7 - Sayı: 1, 253–287. https://ajindex.com/articles/8430

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (6)

  1. Altınay, Ramazan. Emevîlerde Günlük Yaşam. Ankara: Ankara Okulu Yayınları, 2006. Askerî, Ebû Hilâl el-Hasen b. Abdillâh b. Sehl. el-Evâʾil. Thk. Muhammed es-Seyyid el-Vekîl. Kahire: Dârü’l-Beşîr, 1998. Bekr b. Abdullah Ebû Zeyd. Ṭabaḳātü'n-nessâbîn. Riyad: Dârü'r-Reşid, 1987. Bekrî, Abdullāh b. Abdilazîz b. Muhammed b. Eyyûb b. Amr. Muʿcemü me’staʿcem min esmâʾi’l-bilâd ve’l-mevâżıʿ. Thk. Mustafa es-Sekkā. 4 Cilt. Beyrut: Âlemü’l-Kütüb, 1983. Belâzürî, Ebü’l-Hasen Ahmed b. Yahyâ b. Câbir b. Dâvûd. Ensâbü’l-eşrâf. Thk. Süheyl Zekkâr-Riyâd Zîriklî. 13 cilt. Beyrut: Dârü’l-Fikr, 1996. Cehşiyârî, Ebû Abdillâh Muhammed b. Abdûs b. Abdillâh. Kitâbü’l-Vüzerâʾ ve’l-küttâb. Thk. Mustafa es-Sekkā, İbrâhim el-Ebyârî, Abdülhafîz Şelebî. Kahire: Matbaatü Mustafa, 1938. Dîneverî, Ebû Hanîfe Ahmed b. Dâvûd b. Venend. el-Aḫbârü’ṭ-ṭıvâl. Thk. Ömer Faruk et-Tabbâ. Beyrut: Dârü’l-Erkâm b. Ebû’l-Erkâm, t.y. Ebü’l-Arab Muhammed b. Ahmed b. Temîm et-Temîmî. Kitâbü’l-Mihan. Thk. Yahyâ Vehîb el-Cebbûrî. Beyrut: Dârü’l-Garbi’l-İslâm, 2006. Halîfe b. Hayyât, Ebû Amr İbn Halîfe. Târîḫu Ḫalîfe b. Ḫayyâṭ. Thk. Süheyl Zekkâr. Beyrut: Dârü’l-Fikr, 1993.
  2. Erkoçoğlu, Fatih. Emevî Devleti’nin Dönüm Noktası Abdülmelik b. Mervân. Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları: 2011.
  3. İbn Abdürabbih, Ebû Ömer Şihâbüddîn Ahmed b. Muhammed b. Abdirabbih b. Habîb. el-ʿİḳdü’l-ferîd. Thk. Abdülhamîd et-Terhînî. 9 Cilt. Beyrut: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1983. İbn Asâkir Ebü’l-Kāsım Alî b. el-Hasen b. Hibetillâh b. Abdillâh. Târîḫu medîneti Dımaşḳ. Thk. Muhibbüddin Ebi Said Ömer b. Garame el-Amri. 80 Cilt. Beyrut: Dârü'l-Fikr, 1995. İbn A‘sem, Ebû Muhammed Ahmed b. A‘sem. Kitâbü’l-Fütûḥ. Thk. Ali Şîrî. 8 Cilt. Beyrut: Dârü’l-Edvâ’, 1991.
  4. İbn Hazm, Ebû Muhammed Alî b. Ahmed b. Saîd b. Hazm. Cemheretü ensâbi’l-ʿArab. Thk. Abdüsselâm Muhammed Hârun. Kahire: Dârü’l-Meârif, ts. İbn Kesîr, Ebü’l-Fidâ’ İmâdüddîn İsmâîl b. Şihâbiddîn Ömer b. Kesîr. el-Bidâye ve’n-nihâye. Thk. Abdullah Abdülmuhsin et-Türkî. 21 Cilt. Amman: Dârü’l-Hicr, 1998.
  5. İbn Kuteybe, Ebû Muhammed Abdullāh b. Müslim b. Kuteybe ed-Dîneverî. ʿUyûnü’l-aḫbâr. 2 Cilt. Kahire: Matbaatü Darü’l-Kütübi’l-Mısriyye, 1996.
  6. İbn Kuteybe, Ebû Muhammed Abdullāh b. Müslim b. Kuteybe ed-Dîneverî. eş-Şi‘r ve’ş-şu‘arâ’. Thk. Ahmed Muhammed Şakir. 2 Cilt. Kahire: Dârü’l-Meârif, 1982. İbn Sa‘d, Ebû Abdillâh Muhammed b. Sa‘d b. Menî‘. Kitâbü Tabakâti’l-Kebîr. Thk. Ali Muhammed Ömer. 11 Cilt. Kahire: Mektebü’l-Hancî, 2001. İbn Sellâm el-Cumahî, Ebû Abdillâh Muhammed b. Se