Çalışmada öncelikle İbn Şâhin’in hayatı ve ilmi kişiliği ele alınmış ardından ilgili eserler muvacehesinde müellifin telif metodu ve hadisçiliği incelenmiştir.
📌 3 Maddede Bu Makale
🎯
Amaç & Hipotez:Hicrî dördüncü asırda yaşayan ve hadisçi kimliği ile şöhret bulan İbn Şâhin dönemin önemli isimlerinden biridir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Yetiştiği ilmî çevre sebebiyle küçük yaşta ilimle iştigal eden söz konusu âlim bazı özellikleri sebebiyle tenkit edilmiş olsa da genel kabul, onun güvenilir bir kişi olduğu yönündedir.
💡
Sonuç & Katkı:Çalışmada öncelikle İbn Şâhin’in hayatı ve ilmi kişiliği ele alınmış ardından ilgili eserler muvacehesinde müellifin telif metodu ve hadisçiliği incelenmiştir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:İbn Şâhin · Hadis · Tabakât
Özet
Hicrî dördüncü asırda yaşayan ve hadisçi kimliği ile şöhret bulan İbn Şâhin dönemin önemli isimlerinden biridir. Yetiştiği ilmî çevre sebebiyle küçük yaşta ilimle iştigal eden söz konusu âlim bazı özellikleri sebebiyle tenkit edilmiş olsa da genel kabul, onun güvenilir bir kişi olduğu yönündedir. İlim tahsili için pek çok harcama yapan İbn Şâhin önemli eserler telif etmiştir. Bu çalışmada tabakât türünde telif ettiği üç eseri üzerinde durulmuştur. Çalışmada öncelikle İbn Şâhin’in hayatı ve ilmi kişiliği ele alınmış ardından ilgili eserler muvacehesinde müellifin telif metodu ve hadisçiliği incelenmiştir.
Şişman, M. (2020). İbn Şâhin’in Tabakât Türü Eserleri Özelinde Bir İnceleme. Bayburt Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Sayı: 12, 63–84. https://doi.org/10.47098/bayburt-ilahiyat.817204
Cezerî, Ebü’l-Hayr Şemsüddin Muhammed b. Alî b. Yûsuf. Ğâyetü’n-Nihâye fî tabakâti’l-ķurrâ. thk. Gotthelf Bergstraesser. Beyrut: Dâru’l-kütübi’l-ilmiyye, 1427/2006.
İbn Adî, Ebû Ahmed Abdullah. el-Kâmil fi du’afâ’i’r-ricâl. thk. Adil Ahmet Abdulmevcud-Ali Muhammed Muavvid. Beyrut: Dâru’l-kütübi’l-ilmiyye, ts.
Ebü'l-Meati, Nuri. Mevsuatu ekvâli’d-Dârekutnî, thk. Muhammed Mehdi Meslemî vd. Beyrut: Alemü’l-Kütüb, ts.
Hatîb el-Bağdâdî, Ebû Bekr Ahmed b. Alî b. Sâbit. Târîhu Bağdat. thk. Mustafa Abdulkadir Atâ. Beyrut: Dâru’l-kütübi’l-ilmiyye, 1425/2003.
Hatipoğlu, İbrahim. “Rihle”, Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. 35/106-108. İstanbul: TDV Yayınları, 2008.
İbn Asâkir, Ebü’l-Kāsım Alî b. el-Hasen. Târîhu Dımeşk. thk. Ğarame el-Amrevî. Beyrut: Dâru’l-fikr, 1415/1995.
İbn Ebî Hâtim, Ebû Muhammed Abdurrahmân er-Râzî. el-Cerh ve’t-ta‘dil, thk. Abdurrahman b. Yahya el-Yemânî. Beyrut: Dâru’l-kütübi’l-ilmiyye, 1372/1953.
İbn Hacer, Ebü’l-Fazl Şihâbüddîn el-Askalânî. Tehzîbü’t-tehzîb. Beyrut: Dâru’l-fikr, 1404/1984.
İbn Şâhin, Ebû Hafs Ömer b. Ahmed. Târîhu esmâi’s-sikât min men nukile ‘anhümü’l-‘ilm. thk. Subhi es-Samerrai, Kuveyt: Dâru’s-selefiyye, 1404/1984.
İbn Şâhin. et-Terğib fî fezâ’ili’l-a‘mâl ve sevâbi zâlik. thk. Salih Ahmed Muslih el-Vail. Suud: Dâru ibni’l-cevziyye, 1415/1995.
İbn Şâhin. Târîhu esmâi’d-duafâ ve’l-kezzâbîn. thk. Abdurrahim Muhammed Ahmed el-Kâşgârî. Medine. 1409/1989.
İbn Şâhin. Zikru men ihtelefe’l-‘ulemâ’ ve nükkâdü’l-hadîs fîhi. thk. Ebû Muaz Tarık b. Avdallah Muhammed. Kahire: İhyaü’t-türâsi’l-İslâmî, 1412/1992.