Dergiler / TroyAcademy / 2018 / Cilt: 3 - Sayı: 2

Post-Amerikan Dünya Düzeninde Kimlik Politikaları: Yeni Çin Kimliğine Karşı ‘Büyük Amerika’

Identity Politics in the Post-American World Order: ‘The Great America’ versus New China Identity

Sayfa
317–340
Yayın Tarihi
2018-10-31
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu araştırmayla iki sonuca ulaşılmaktadır: Çin’in geleneksel pasifist dış politika söylemine rağmen ABD’nin yeni Çin kimliğini kendine ‘tehdit’ olarak görmesi 21. yüzyılda ABD’nin dünyadaki yerini yeniden tanımlama ve güçlendirmesine de hizmet etmektedir; ABD’nin bu yaklaşımı paradoksal biçimde yeni Çin’i saldırgan politikalara yöneltebilecek ‘aktif savunma’ stratejisi izlemesine neden olmaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Uluslararası İlişkiler Teorilerinde realist paradigma son dönemde ekonomik bir güç olarak yükselişinin Çin’i diğer devletler için ‘tehdit’ oluşturan saldırgan politikalara iteceğini iddia etmektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Özellikle ABD, Çin’in bölgesel bir hegemon güç olmaması için Pekin’i çevreleme stratejisi izlemektedir.
💡
Sonuç & Katkı:Bu araştırmayla iki sonuca ulaşılmaktadır: Çin’in geleneksel pasifist dış politika söylemine rağmen ABD’nin yeni Çin kimliğini kendine ‘tehdit’ olarak görmesi 21. yüzyılda ABD’nin dünyadaki yerini yeniden tanımlama ve güçlendirmesine de hizmet etmektedir; ABD’nin bu yaklaşımı paradoksal biçimde yeni Çin’i saldırgan politikalara yöneltebilecek ‘aktif savunma’ stratejisi izlemesine neden olmaktadır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:ABD dış politikası · Çin tehdidi · Post-yapısalcılık

Özet

Uluslararası İlişkiler Teorilerinde realist paradigma son dönemde ekonomik bir güç olarak yükselişinin Çin’i diğer devletler için ‘tehdit’ oluşturan saldırgan politikalara iteceğini iddia etmektedir. Özellikle ABD, Çin’in bölgesel bir hegemon güç olmaması için Pekin’i çevreleme stratejisi izlemektedir. Buna karşı, Çin Çalışmalarında Çin dış politikasında barış ve uyum politikalarının imparatorluk döneminden beri sürdürüldüğü iddia edilmekte ve ‘yeni Çin’in’ büyük güç politikaları izlemediğinin altı çizilmektedir. Bu karşıt iddiaları sınamak amacıyla bu çalışma, ABD’nin Çin tehdidi algısına post-yapısalcı perspektifle bakmaktadır. Bunun amaçla, öncelikle Çin dış politikasını tarihsel olarak ele alıp 21. yüzyılda Çin yükselişinin ne yönde olduğunu araştırmaktadır. Bu araştırmayla iki sonuca ulaşılmaktadır: Çin’in geleneksel pasifist dış politika söylemine rağmen ABD’nin yeni Çin kimliğini kendine ‘tehdit’ olarak görmesi 21. yüzyılda ABD’nin dünyadaki yerini yeniden tanımlama ve güçlendirmesine de hizmet etmektedir; ABD’nin bu yaklaşımı paradoksal biçimde yeni Çin’i saldırgan politikalara yöneltebilecek ‘aktif savunma’ stratejisi izlemesine neden olmaktadır.

Abstract

The realist paradigm in International Relations Theory argues that the recent rise of China as an economic power would push China to offensive politics as a ‘threat’ to other states. Specifically, to obstruct the rise of China as a regional hegemon the USA follows a containment strategy towards Beijing. Contrary to that, in the Chinese Studies it is claimed that peace and harmony policy in China’s foreign policy has been maintained since the Imperial period and it is highlighted that ‘the new China’ does not pursue great power politics. With a purpose of testing these rival argumentations, this study looks at the USA’s China threat perception from a perspectives of post-structuralism. For this aim, first it searches the historical evolution of China’s foreign policy and observes in which direction China has been rising in the 21th century. On doing so, this research exposes two findings: Despite China has a traditional pacifist foreign policy discourse, the USA’s perception of new Chinese identity as a ‘threat’ serves to its redefinition and empowerment of its place in the world in the 21th century; this perception of the USA paradoxically makes new China follow an ‘active defence strategy’ which would orient its foreign policy to offensive politics.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ORAN, F. Ç. (2018). Post-Amerikan Dünya Düzeninde Kimlik Politikaları: Yeni Çin Kimliğine Karşı ‘Büyük Amerika’. TroyAcademy, Cilt: 3 - Sayı: 2, 317–340. https://ajindex.com/articles/807597

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (14)

  1. Ashley, Richard K. (1984). The Poverty of Neorealism. International Organizations, Cilt 38, No.2, ss.225-286.
  2. Aydın-Düzgit, Senem (2015). Post-Yapısalcı Yaklaşımlar ve Uluslararası İlişkilerin Temel Kavramları. Uluslararası İlişkiler, Cilt 12, Sayı 46, ss. 153-168.
  3. Baogang, He (2013). Working with China to Promote Democracy. The Washington Quarterly, Cilt 36, No 1, ss. 37-53.
  4. Bergsten, C. Fred; Freeman, Charles; Lardy, Nicholas R. ve Mitchell, Derek J. (2008). China’s Rise: Challenges and Opportunities. Peterson Institute for International Economics and Centre for Strategic and International Studies. Bitzinger, Richard A. (2016). Double-Digit Defense Growth: What It Means for a Peaceful Rise, https://www.foreignaffairs.com/articles/china/2015-03-19/chinas-double-digit-defense-growth, Erişim: 28.10. 2017.
  5. Blackwill, Robert D ve Tellis, Ashley J. (2015). Revising U.S. Grand Strategy Toward China, The Council on Foreign Relations, Special Report No. 72 March. Bo, Zhiyue, (2010). China’s Model of Democracy. International Journal of China Studies, Cilt 1, No 1, ss.102-124.
  6. Bromley, Mark; Duchatel, Mathieu ve Holtom, Paul (2013). China’s Exports of Small Arms and Light Weapons, SIPRI Policy Paper, No. 38, Available at http://books.sipri.org/files/PP/SIPRIPP38.pdf, s: 38, October, Erişim: 12.03.2017.
  7. Buzan, Barry (2010). China in International Society: Is ‘Peaceful Rise’ Possible?. The Chinese Journal of International Politics, Cilt 3, s. 5-36.
  8. Campbell, David (1992). Writing Security: The United States Foreign Policy and the Politics of Identity. University of Minosata Press.
  9. Campbell, David (1998). National Deconstruction: Violence, Identity and Justice in Bosnia. Minneapolis, University of Minnesota Press.
  10. Cao, Qing (2007). Confucian Vision of a New World Order?: Culturalist Discourse, Foreign Policy and the Press in Contemporary China. International Communication Gazette, Cilt 69, No 5, October, ss. 431-450.
  11. Cheng, Joseph Y. S. (2012). Convincing the World of China’s Tradition to Pursue Universal Harmony. Journal of Chinese Political Science, Cilt 17, No 2, s. 165-185.
  12. Cheng, Joseph Y.S. (1989). In China: Modernisation in the 1980s. Hong Kong: The Chinese University Press.
  13. Chen, Jian (2001). Mao’s China and the Cold War. Chapel Hill: The University of North Caroline Press.
  14. Chen, Andrea (2015). China Charts Course for Blue-water Navy, Extending Reach into Open Seas, South China Morning Post, 26 May. Available at http://www.scmp.com/news/china/diplomacy-defence