KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / The Journal of Social Science / 2022 / Cilt: 6 - Sayı: 11

EĞİTİMDE ÖZELLEŞTİRME POLİTİKALARI AÇISINDAN TÜRKİYE, ÇİN VE JAPONYA’NIN KARŞILAŞTIRILMASI

Muammer MARAL
Sayfa
60–94
Yayın Tarihi
2022-02-25
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Japonya’da özel yükseköğretim kurumlardaki öğrenci oranı Türkiye ve Çin’e göre oldukça yüksektir Her üç ülkede de eğitimde özel sektörü teşvik etmek amacıyla yasal dayanak oluşturulmuş ve eğitimde özel sektör teşvik edilmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu araştırmanın amacı, Türkiye, Çin ve Japonya’da eğitimde özelleştirme politikalarını karşılaştırmak ve eğitimde özelleşme politikaları açısından bu ülkeler arasındaki benzerlik ve farklılıkları ortaya koyarak politika yapıcılara ve araştırmacılara yeni bir bakış açısı sunmaktır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Araştırmanın sonucuna göre Türkiye’de eğitim halen bir kamu hizmeti olarak algılanmakta ve eğitim büyük oranda devlet tarafından sağlanmaktadır.
💡
Sonuç & Katkı:Japonya’da özel yükseköğretim kurumlardaki öğrenci oranı Türkiye ve Çin’e göre oldukça yüksektir Her üç ülkede de eğitimde özel sektörü teşvik etmek amacıyla yasal dayanak oluşturulmuş ve eğitimde özel sektör teşvik edilmiştir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:eğitim · özelleştirme · politika

Özet

Bu araştırmanın amacı, Türkiye, Çin ve Japonya’da eğitimde özelleştirme politikalarını karşılaştırmak ve eğitimde özelleşme politikaları açısından bu ülkeler arasındaki benzerlik ve farklılıkları ortaya koyarak politika yapıcılara ve araştırmacılara yeni bir bakış açısı sunmaktır. Verilerin toplanmasında Dünya Bankası, OECD, UNICEF, MEB, YÖK ve TÜİK raporları ve veri tabanlarının yanında MEB, MEXT (Japonya Eğitim, Kültür, Spor, Bilim ve Teknoloji Bakanlığı), MOE (Çin Eğitim Bakanlığı), MOJ (Çin Yasa ve Yönetmelikler Veri Tabanı) resmi internet sitelerinden ve yapılmış bilimsel çalışmalar kullanılmıştır. Araştırmanın sonucuna göre Türkiye’de eğitim halen bir kamu hizmeti olarak algılanmakta ve eğitim büyük oranda devlet tarafından sağlanmaktadır. Ancak Türkiye’de okul öncesi hariç tüm kademelerde özel okul oranı ve öğrenci oranı yıldan yıla artış göstermiştir. Türkiye’de oran olarak en fazla özel okul ve öğrenci, okul öncesinde en az ise ilkokul kademesinde, Japonya’da en fazla mesleki ve teknik eğitim kademesinde en az ilkokul kademesinde, Çin’de ise en fazla okul öncesi en az ilkokul kademesindedir. Japonya ve Çin’e göre Türkiye, Gayri Safi Yurt İçi Hasıla’dan eğitime daha fazla pay ayırmaktadır. Eğitim finansmanı olarak özel sektörün payı Japonya’da Türkiye ve Çin’den daha fazladır. Japonya, Türkiye ve Çin’e göre özelleştirmenin daha fazla etkisinde kalmıştır. Her üç ülkede de eğitim finansmanının çoğunluğu devlet tarafından karşılanmaktadır. Japonya’da özel yükseköğretim kurumlardaki öğrenci oranı Türkiye ve Çin’e göre oldukça yüksektir Her üç ülkede de eğitimde özel sektörü teşvik etmek amacıyla yasal dayanak oluşturulmuş ve eğitimde özel sektör teşvik edilmiştir.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

MARAL, M. (2022). EĞİTİMDE ÖZELLEŞTİRME POLİTİKALARI AÇISINDAN TÜRKİYE, ÇİN VE JAPONYA’NIN KARŞILAŞTIRILMASI. The Journal of Social Science, Cilt: 6 - Sayı: 11, 60–94. https://ajindex.com/articles/806647

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (11)

  1. Bakioğlu, A., & Baltacı, R. (2017). Çin'de Eğitim. Ankara:
  2. Nobel Akademik Yayıncılık. Bakioğlu, A., & Kirişçi Sarıkaya, A. (2015). Eğitimde özelleştirme:avantaj ve dezavantajlar. Ankara:
  3. Nobel Akademik Yayıncılık. Ball, S., & Youdell, D. (2002). Hidden privatisation in public education. Brussels: Education International. World Bank. (2019). GDP Ranking. Erişim adresi: https://datacatalog.worldbank.org/dataset/gdp-ranking
  4. Belfield, C. R., & Levin, H. M. (2002). Education privazition: causes, consequences and planning implications. UNESCO: International Institute for Educational Planning. Boursma, P. B. (2002). Privaitizing the Muse ‘and all that Jazz’. P. B. Boursma, A. Hemel, & N. Ve Wielen (Der.), Privatization and culture: Experiences in the arts, heritage and cultural ındustries in Europe. Dordrecht: Kluwer Academic Publishers.
  5. CNN. (2018). Dershane dönüşüm programı son rakamları belli oldu. Erişim adresi: https://www.cnnturk.com/turkiye/dershane-donusum-programi-son-rakamlari-belli-oldu
  6. Flannery, R. (2018). Why the private education market ın china will outperform ın the next decade. Erişim adresi: https://www.forbes.com/sites/russellflannery/2018/03/25/why-the-private-education-market-in-china-will-outperform-in-the-next-decade/#3fc460ff13f4
  7. Kishan, R. (2008). Privatization of education. New Delhi: APH Publishing Corporation. Levin, H. M. (2002). A comprehensive framework for evaluating educational vouchers. Educational Evaluation and Policy Analysis, 24 (3), 159-174.
  8. Levin, H. (2001). Privatizing education: Can the school marketplace deliver freedom of choice, efficiency, equity, and social cohesion?. Westview Press.
  9. Liu, Z. L. (2010). Developing early childhood education is the obligation of the government in all levels, the confirm of the government’s obligation in the national medium and long term program on education reform and development. Early Childhood Education Research, 11, 12-16.
  10. Lubienski, S. T., Lubienski, C. A. (2006). School sector and academic achievement: A multilevel analysis of NAEP data. American Education Research journal, 43(4), 651-698. Millî Eğitim Temel Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun (1 Mart 2014). Resmi Gazete (Sayı:28941) Erişim adresi: https://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2014/03/20140314-1.htm
  11. MEB. (2018). 2018-2019 eğitim ve öğretim yılında özel okullarda öğrenim gören/görecek öğrenciler için eğitim ve öğretim desteği verilmesine ilişkin tebliğ. Erişim adresi: h