Dergiler / Tasavvur / Tekirdağ İlahiyat Dergisi / 2020 / Cilt: 6 - Sayı: 1

Kur’ân’da ra-ka-be (رقب) Kökü Ve Rakîb (رقيب) Kelimesinin Anlam Sahası

Meanıng Area of ra-ka-be (رقب) Stem and Rakîb (رقيب) In the Qur'an

Sayfa
333–374
Yayın Tarihi
2020-06-30
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Böylece ra-ka-be kökünün Kur’an siyakındaki anlam sahası ortaya konulmuş olacaktır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Kur’an’ın kendine has birbiriyle irtibatlı kelimeler dünyası bulunmakta-dır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Doğru bir Allah tasavvuru, Allah-âlem, Allah-kul, âlem-kul ilişkisinin nasıl olması gerektiği bu kelime dünyası tarafından anlatılmaktadır.
💡
Sonuç & Katkı:Böylece ra-ka-be kökünün Kur’an siyakındaki anlam sahası ortaya konulmuş olacaktır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Tefsir · Kur’an · Rakîb

Özet

Kur’an’ın kendine has birbiriyle irtibatlı kelimeler dünyası bulunmakta-dır. Doğru bir Allah tasavvuru, Allah-âlem, Allah-kul, âlem-kul ilişkisinin nasıl olması gerektiği bu kelime dünyası tarafından anlatılmaktadır. Bu nok-tada Kur’an’da herhangi bir konu anlatılırken aralarında sıkı irtibat olan kelime grupları kullanılmıştır. Örneğin Allah (cc) Kur’ân’da kendisini, Rakîb, Alîm, Basîr, Habîr, Latîf vb. lafızlarla insanın idrakine yansıtmakta ve böylece doğru bir Allah Tasavvuru oluşmasını amaçlamaktadır. Bu çalışmada, öncelikle ra-ka-be /رقب kökünün etimolojisi üzerinde durulacaktır. Zira bir kelimenin dildeki asli anlamı ve türevleriyle beraber sonradan kazandığı anlamların tespiti, ilgili kelimenin anlam sahasını (semantik alanı) keşfetme ile mümkündür. Akabinde bu kökün türevlerinden “Rakîb” (رقيب) kelimesi ile anlam ilişkisi olan ve Yüce Allah’ın Kur’ân’da kendisine nispet ettiği sıfatlarından, Alîm, Basîr, Habîr, Şehîd kelimeler tahlil edilecektir. Bu bağlamda doğrudan olmasa da dolaylı olarak Allah’ın (cc) görmesini ve gözetlemesini ifade eden kelimelere ve ilgili âyetlere yer verilecektir. Böylece ra-ka-be kökünün Kur’an siyakındaki anlam sahası ortaya konulmuş olacaktır.

Abstract

The Qur'an has a unique, special, and connected world of words. In addition to the true conception of Allah, This word world tells how the relationship between Allah-world, Allah- servant and world- servant should be. At this point, when talking about any subject in the Qur'an, word groups that are closely connected with each other are used. For example, Allah (cc) in the Qur'an, with such wording as Rakîb, Alîm, Basîr, Habîr, Latîf etc. It introduces itself to the human comprehension by using the words and aims to create an accurate Allah Imagination. In this study, the etymology of the root of “ra-ka-be /رقب will be emphasized firstly. Because the determination of the meaning of a word with its original meaning and derivatives, and its subsequent meanings, means exploring the semantic field (semantic field) of the word. Subsequently, the words such as Alîm, Basîr, Habîr, Şehîd which are the attributes that Allah (c.c) refered himself in the Qur’an and which has meaning relationship with the Word “Rakîb” (رقيب), one of the derivatives of this root. In this context, though not directly, but indirectly, words and related verses that express the seeing and surveillance of Allah (cc) will be included. Thus, the meaning field of the ra-ka-be root in the Qur'an will be revealed.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

BEDİR, L., ÖZMEN, K. (2020). Kur’ân’da ra-ka-be (رقب) Kökü Ve Rakîb (رقيب) Kelimesinin Anlam Sahası. Tasavvur / Tekirdağ İlahiyat Dergisi, Cilt: 6 - Sayı: 1, 333–374. https://ajindex.com/articles/805504

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (3)

  1. Abduh, Muhammed-Reşîd Rıza. Tefsîru’l- Menâr. Kahire: Dâru’l-Menâr, 1947. Abdurrezzak b. Abdulmuhsin el- Bedr. Fıkhu Esmâi’l- Hüsnâ. Riyâd: Dâru’t- Tevhîd, 2008. Âlûsî, Ebu’l- Fadl Şihâbu’d- Din es- Seyyid Mahmud. Rûhu’l- Meânî fi Tefsîri’l- Kur’âni’l- Azîm. Beyrut: İhyâi’t- Türâsi’l- Arabî, ty. Askerî, Ebû Hilâl el-Hasan b. Abdillah. el-Vücûh ve’n-Nezâir fi’l-Kur’âni’l-Kerîm. thk. Ahmed es-Seyyid. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 2010. Askerî, Ebû Hilâl el-Hasen b. Abdillâh b. Sehl. el-Furûku’l-Lüğaviyye. thk. Imâd Zekî el-Bârûdî. [by. ]: el- Mektebetü’t-Tevfîkıyye, 1999. Beğavî, Muhyi’s- Sünne Ebi Muhammed el- Hüseyn b. Mes’ud. Tefsîru’l- Beğavî (Meâlimü’t- Tenzîl). thk. Heyet. Riyad: Dâr-u Halibe, 1988. Beyhakî, Ebû Bekr Ahmed el- Hüseyn b. Ali. Kitâbu’l- Esmâ ve’s- Sıfât. Hindistan: Enver Ahmedi Matbaası, h. 1313. Bilgiz, Musa. Kuran'da İlim Kavramı, Kur’an’ın Nüzûlünün 1400. Yılı Anısına, Diyanet İlmî Dergi Kur’an Özel Sayısı, Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları 856, 623-634.
  2. Bilmen, Ömer Nasuhi. Kuran-ı Kerimin Türkçe Meâli Âlisi ve Tefsiri. İstanbul: Bilmen Yayınevi, 1966.
  3. Cemal, Hasan İzzeddin, trc. Abdurrahmân Poyraz, Mustafa Nuhoğlu. Esmaü’l- Hüsnâ. İstanbul: Ravza Yayınları, 2000. Cevherî Ebû Nasr Ismâîl b. Hammâd. es- Sıhah Fi’l- Lüğa. Beyrut: Dâru’l- İlm, 1990. Cürcânî, Ali bin Muhammed es-Seyyid eş-Şerif. Mu’cemu-t Ta’rifat. Kahire: Dâru’l-Fazîle, 1982. Dahhâk b. Müzâhim el-Belhî. Tefsîr-u Dahhâk. Kahire: Dâru’s- Selâm, 1999. Dâmeğânî, Hüseyin b. Muhammed, Kâmûsu’l-Kur’ân Islâhu’l-Vücûh ve’n-Nezâir fi’l-Kur’âni’l-Kerîm. thk. Abdülaziz Seyyidülehl. Beyrut: Dâru’l-Ilmi Li’l-Melâyîn, 1983. Ebû Hâtim er-Râzî, Ahmet b. Hamdân. Kitâbu’z-Zînê. thk. Hüseyin el-Hemedânî. San’â: Merkezü’d-Dirâsât ve’l-Buhûsu’l-Yemenî, 1994. Ebû Hayyan, Muhammed Yusuf Ebu Hayyan el- Endülüsî. Tefsîru’l- Bahri’l- Muhît. thk: Heyet. Beyrut: Dâru’l- Kütübü’l- İlmiyye, 1993. Ebu Üsâme Muhyiddin Abdulhamîd. İsmullâhi’l- Â’zam ve Esmâullâhi’l- Hüsnâ ve’n- Nazaru ilallâhi Fi’l- Âhiret. Riyâd: Dâru’l- Meşâil, 1993. Ebu’s- Suûd. Tefsîru Ebi’s- Suûd, İrşadü’l- Aklı’s- Selim İlâ Mezâyâ’l- Kur’âni’l- Kerim. Beyrut-ty. Ezherî, Ebû Mansûr Muhammed b. Ahmed el- Herevî. Tehzîbü’l- Lüğa. Kahire: Dâru’l- Mısriyye, 1957. Ferâhidî, Halil b. Ahmed. Kitabu-l Ayn. Beyrut: Dâru’l-Kütübü’l-İlmiyyi, 2003. Fîruzâbâdî Mecdüddin Muhammed İbni Yakup. el-Kâmûsu’l-Muhit. Beyrut: er-Risâle, 2005. Gazâlî, Ebû Hâmid Muhammed b. Muhammed. El—Maksadü’l-Esnâ fî Şerhi Esmâillâhi’l-Hüsnâ. thk. Kâsım Muhammed