Dergiler / Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi / 2014 / Cilt: 19 - Sayı: 2

KIZILDENİZ’İN KAYBOLAN LİMAN ŞEHİRLERİ Şuaybe - Car - Kulzüm - Ayzab

Kızıldeniz’in Kaybolan Liman Şehirleri Şuaybe – Car – Kulzüm – Ayzab

Sayfa
121–136
Yayın Tarihi
2014-06-01
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Büyüme dönemlerinde bu limanların coğrafi ve iklimsel özellikleri çok ön plana çıkmamış, ancak gerileme sürecinde bu unsurlar kendilerini belirgin bir şekilde hissettirerek, limanların kayboluşlarında etkili olmuşlardır

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu çalışma, Kızıldeniz sahilinde kurulmuş, ancak zaman içinde yok olmuş limanların kısa tarihlerinden hareketle gelişimleri ve düşüşlerini ele almakta ve özellikle kayboluşlarını belirleyen ortak dinamikleri ortaya koymaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Şüphesiz ki, her liman şehrinin kendine has bir gelişim ve gerileme süreci ve bu süreci etkileyen gerekçeleri vardır.
💡
Sonuç & Katkı:Büyüme dönemlerinde bu limanların coğrafi ve iklimsel özellikleri çok ön plana çıkmamış, ancak gerileme sürecinde bu unsurlar kendilerini belirgin bir şekilde hissettirerek, limanların kayboluşlarında etkili olmuşlardır
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Kızıldeniz · Liman · Şuaybe

Özet

Bu çalışma, Kızıldeniz sahilinde kurulmuş, ancak zaman içinde yok olmuş limanların kısa tarihlerinden hareketle gelişimleri ve düşüşlerini ele almakta ve özellikle kayboluşlarını belirleyen ortak dinamikleri ortaya koymaktadır. Şüphesiz ki, her liman şehrinin kendine has bir gelişim ve gerileme süreci ve bu süreci etkileyen gerekçeleri vardır. Bununla birlikte gelişme sürecinde özellikle Doğu ile Batı arasındaki baharat ticaretinin kendi serüveni ile İslam dünyasının merkezi olan kutsal şehirlere ulaşım ve bu beldelerin iaşesi, iki ana tema olarak karşımıza çıkmaktadır. Bölgeler arası transit ticaretin güzergâhı ve hacmindeki değişimler, bu limanların kaderlerini de belirlemiştir. Büyüme dönemlerinde bu limanların coğrafi ve iklimsel özellikleri çok ön plana çıkmamış, ancak gerileme sürecinde bu unsurlar kendilerini belirgin bir şekilde hissettirerek, limanların kayboluşlarında etkili olmuşlardır

Abstract

This study looks into the development and the fall of the abandoned port cities of the Red Sea by analyzing the short history of these cities and tries to understand the dynamics especially behind their fall. There is no doubt that each port has its own story of growth and downfall and its own reasons behind these developments. But it is seen that two dynamics, namely the history of the spice trade between the East and the West and the need for transportation to and feed the holy cities of Islam, have especially been important in the growth of these ports. The changes in the route and the volume of the inter-regional trade have shaped the destiny of these cities. During the growth phase, the geographical and the climatic features of these ports have not been very significant, but these factors are seen to be instrumental during the decline of these cities and in their final abandonment

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

UTKU, Y. Ş. (2014). KIZILDENİZ’İN KAYBOLAN LİMAN ŞEHİRLERİ Şuaybe - Car - Kulzüm - Ayzab. Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, Cilt: 19 - Sayı: 2, 121–136. https://ajindex.com/articles/803471

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (10)

  1. ABBADİ, A.M. ve SALİM, S.A. (1981). Tarihü‟l-Bahriyyeti‟l-İslâmiyye fî Mısr ve‟ş-Şam, Dârü'n-Nehdati'l-Arabiyye, Beyrut. ABDULALİM, E. (1979). el-Milaha ve Ulumü‟l-Bihar İnde‟l-Arab, el-Meclisü'l-Vatani li‟s-Sekâfe ve‟l-Fünun ve‟l-Edeb, Safât. ABDULMUN‟İM, M.S. (ty.), el-Alâkatu beyne Mısr ve‟l-Hicaz Zemani‟l-Fatımiyyin ve‟l- Eyyubiyyin, el-Arabi li'l-i'lan ve'n-Neşr, Kahire. ALİ, C. (1978). el-Mufassal fî Tarihi‟l-Arab Kable‟l-İslam, VII, Dârü'l-İlm li'l-Melayin, Beyrut. ARENSON, S. (1989). “Ships and Shipbuilding, Red Sea and Persian Gulf”, (Ed.) Strayer, J.R., Dictionary of the Middle Ages, XI, American Council of Learned Societies, New York. BAKIR, A. (2001). “Orta Çağ İslam Dünyasında Deri, Tahta ve Kağıt Sanayi”, Belleten, LXV, Ankara: 75-106.
  2. BECKER, C.H. (1979). “Ayzab”, İslam Ansiklopedisi, II, Milli Eğitim Bakanlığı, İstanbul.
  3. BECKER, C. H. (1960). “Bahr al-Kulzum”, Encyclopaedia of Islam, I, E.J. Brill, Leiden. BEKRİ, E. (1998). Cahiliye Arapları, (Çev.) Öztürk, L., İz Yayıncılık, İstanbul.
  4. BEKRİ, E. (1994). Mu‟cemu Me‟sta‟cem min Esmâi‟l-Bilâd ve‟l-Mevâzi, (Nşr.) Wüstenfeld, F., I, Gottingen 1876  Tıpkıbasım: Institut für Geschichte der Arabisch-Islamischen Wissenschaften, Frankfurt. BEKRİ, E. (1992). Kitabü‟l-Mesalik ve‟l-Memalik, (Thk.) Van Leeuwen, A. P. ve Ferre, A.), I-II, Dârü'l-Arabiyye li'l-Kitâb, Kartaca. BELAZÜRİ, A.Y. (1987). Fütuhu‟l-Büldan, (Çev. Fayda, M.), Kültür ve Turizm Bakanlığı, Ankara.
  5. BUTLER, A. (1978). The Arab Conquest of Egypt and the Last Thirty of the Roman, The Clarendon Press,
  6. Oxford. ÇAĞATAY, N. (1989).
  7. İslam Dönemine Dek Arap Tarihi, Türk Tarih Kurumu, Ankara.
  8. CAHEN, C. ve COLIN, G.S. (1991). “Dar al-Sınaa”, Encyclopaedia of Islam, II, E.J. Brill, Leiden. CHRISTIDES, V. (1993). “Milaha”, Encyclopaedia of Islam, VII, E.J. Brill, Leiden. CHRISTIDES, V. (1989). “Navies, Islamic”, Dictionary of Middle Ages, (Ed.) Strayer, J.R., IX, American Council of Learned Societies, New York. DAHL, G. ve HJORT-AF-ORNAS, A. (2006). “Precolonial Beja: A Periphery at the Crossroads”, Nordic Journal of African Studies, 15 (4): 473-98.
  9. DARKOT, B. (1967). “Kızıldeniz”, İslam Ansiklopedisi, VI, Milli Eğitim Bakanlığı, İstanbul.
  10. DİYARBEKRİ, H.M.H. (ty.), Tarihü‟l-Hamis fî Ahvâli Enfesi Nefis, I, Müessesetu Şa'ban, Beyrut. EBÜ‟L-FİDA, İ.İ.A. (1992). Takvimü‟l-büldan, (Thk.) de Slane, R.W.M.G., Paris 1840  Tıpkıbasım: Institut für Geschichte der Arabisch-Islamischen Wissenschaften, Frankfurt. EZRAKİ, E.M.A.A. (1855). Ahbâr-u Mekke, II, Le