KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi / 2014 / Sayı: 33

Yaşam Becerileri Eğitim Programı’nın Boşanmış Aile Çocuklarının Uyum Düzeylerine Etkisinin İncelenmesi

Examination of Life Skills Education Program’s Efect to Adjustment Level on Divorced Families’ Children

Uzm. Psk. Dan. Rabia Şentürk Aydın
Prof. Dr. Serap Nazlı
Sayfa
—
Yayın Tarihi
2014-07-01
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bulgular ve Sonuçlar: Araştırma verileri, araştırmaya katılan boşanmış aile çocuklarına uygulanan Çocuklar İçin Boşanmaya Uyum Ölçeğinden elde edilmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Problem Durumu: Son yıllarda ülkemizde boşanma oranlarındaki artış dikkat çekmektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Araştırmanın Amacı: Ankara ilinin orta sosyo-ekonomik düzeydeki bir ilçesinde yer alan bir ilköğretim okulunun 4. ve 5. sınılarında öğrenim gören boşanmış aile çocukları için tasarlanan ve uygulanan “Yaşam Becerileri Eğitim Programı”nın çocukların uyum düzeylerinde bir değişime yol açıp açmadığını incelemektir.
💡
Sonuç & Katkı:Bulgular ve Sonuçlar: Araştırma verileri, araştırmaya katılan boşanmış aile çocuklarına uygulanan Çocuklar İçin Boşanmaya Uyum Ölçeğinden elde edilmiştir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:aile · boşanma · çocuk

Özet

Problem Durumu: Son yıllarda ülkemizde boşanma oranlarındaki artış dikkat çekmektedir. Bu durum okullarda çalışan psikolojik danışmanlarımızın ebeveynleri boşanmış aile çocukları ile bireysel ve gruplar halinde ilgilenmesini ve gelişimini desteklemesini gerektirmektedir. Araştırmanın Amacı: Ankara ilinin orta sosyo-ekonomik düzeydeki bir ilçesinde yer alan bir ilköğretim okulunun 4. ve 5. sınılarında öğrenim gören boşanmış aile çocukları için tasarlanan ve uygulanan “Yaşam Becerileri Eğitim Programı”nın çocukların uyum düzeylerinde bir değişime yol açıp açmadığını incelemektir. Yöntem: Araştırmada 2 x 3’lük (deney - kontrol grubu, ön-son-izleme testi) deneysel desen kullanılmıştır. Bulgular ve Sonuçlar: Araştırma verileri, araştırmaya katılan boşanmış aile çocuklarına uygulanan Çocuklar İçin Boşanmaya Uyum Ölçeğinden elde edilmiştir. Veriler, boşanmış aile çocukları için geliştirilen Yaşam Becerileri Eğitim Programı’nın çocukların boşanmaya uyumlarını anlamlı bir düzeyde arttırdığını ve bu artışın kalıcı olduğunu göstermektedir. Öneriler: Elde edilen bulgular okullarda çalışan psikolojik danışmanlarımızın boşanma sonrası süreçte öğrencilerin uyumlarına destek olmak için eğitim programlarından yararlanabileceklerini göstermektedir.

Abstract

Problem Statement: In recent years, increase in divorce rates in our country is remarkable.This situation requires that psychological consultants working in schools can take care of children of divorced families as individuals and in groups, and support their developments. Purpose of the study: “Life Skills Education Program” is designed and applied for the divorced families’ children attending to 4th and 5th grade at a primary school located in a town of Ankara’s middle social-economic class. Purpose of the study is to determine whether it leads a change on children’s adjustment level or not. Procedure: In the research, 2 x 3 (experimental and control group, pre-post-follow-up test) experimental design was used. Results and Conclusions: Research data is attained from Divorce Adjustment Scale applied to divorced families’ children attending research. Data shows that life skills education program which is designed for children of divorced families increases children’s adjustment to divorce signiicantly, and this increase is permanent. Recommendations: he indings show that psychological consultants working in schools can take advantage of education programs to support post-divorce adjustment process.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Aydın, U. P. D. R. Ş., Nazlı, P. D. S. (2014). Yaşam Becerileri Eğitim Programı’nın Boşanmış Aile Çocuklarının Uyum Düzeylerine Etkisinin İncelenmesi. Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi, Sayı: 33. https://doi.org/10.21560/spcd.81402

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (88)

  1. Akkaya, M. (2010). Bağlanma stilleri, stresle başa çıkma tarzları, problem çözme
  2. becerileri ve iletişim tarzlarının boşanma süreci üzerindeki etkilerinin incelenmesi
  3. (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Karadeniz Teknik Üniversitesi, Trabzon.
  4. Alpert Gillis, L. J., Pedro Carroll, J. L. ve Cowen, E. L. (1989). he children of divorce
  5. intervention program: Development, implementation and evaluation of a program
  6. for young urban children. Journal of Consulting and Clinical Psychology, 57 (5), ss.
  7. Amato, P. R. (1993). Children’s adjustment to divorce: heories, hypotheses and empirical
  8. support. Journal of Marriage and Family, 55 (1), ss. 23-38.
  9. Amato, P. R. (2001). Children of divorce in the 1990’s: An update of the Amato and Keith
  10. meta-analysis. Journal of Family Psychology, 15 (3), ss. 355-370.
  11. Amato, P.R. ve Keith, B. (1991). Parental divorce and the well-being of children: A metaanalysis.
  12. Psychological Bulletin, 110 (1), ss. 26-46.
  13. Amato, P. R., Loomis, L. S. ve Booth, A. (1995). Parental divorce, marital conlict and
  14. ofspring well-being during early adulthood. Social Forces, 73 (3), ss. 895-915.
  15. Arabacı Pişken, G. (2008). Boşanmanın çocuklar bakımından sonuçları (Yayımlanmamış
  16. Yüksek Lisans Tezi). Selçuk Üniversitesi, Konya.
  17. Aral, N. ve Başar, F. (1998). Boşanmış aileye sahip olan ve olmayan çocukların kaygı
  18. düzeylerinin incelenmesi. VII. Ulusal Eğitim Bilimleri Kongresi. Selçuk Üniversitesi
  19. Eğitim Fakültesi, 9-11 Eylül. Erişim tarihi: 16.02.2009, htpp://www.pegem.net/
  20. akademi/kongre.
  21. Arıkan, Ç. (1996). Halkın boşanmaya ilişkin tutumları araştırması. Ankara: Başbakanlık
  22. Aile ve Araştırma Kurumu Yayınları.
  23. Arifoğlu Çamkuşu, B. (2006). Çocuklar İçin Boşanmaya Uyum Programı’nın çocukların
  24. boşanmaya uyum, kaygı ve depresyon düzeylerine etkisi (Yayımlanmamış Doktora
  25. Tezi). Hacettepe Üniversitesi, Ankara.
  26. Arifoğlu Çamkuşu, B., Şanlı Richard, N., Razı, G. ve Öz, F. (2010). Çocuklar için
  27. boşanmaya uyum envanteri geçerlik ve güvenirlik çalışması. Çocuk ve Gençlik Ruh
  28. Sağlığı Dergisi, 17 (3), ss. 121-127.
  29. Aslıhan, M. N. (1998). Parçalanmış veya tam aileye sahip çocukların öz-kavramı, depresyon
  30. düzeyleri ve akademik başarılarının yaş ve cinsiyet yönünden karşılaştırılması
  31. (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Çukurova Üniversitesi, Adana.
  32. Benedek, E.P. ve Brown, C. F. (1997). Boşanma ve çocuğunuz (S. Katlan, Çev.) Ankara: Hyb
  33. Yayıncılık.
  34. Burke, D. M. ve Van de Streek, L. (1989). Children of divorce: An application of Hammond’s
  35. group counselling for children. Elementary School Guidance and Counselling, 24 (2),
  36. ss. 112-118.
  37. Büyüköztürk, Ş. (2009). Sosyal bilimler için veri analizi el kitabı.
  38. (10. Baskı). Ankara: Pegem Akademi Yayıncılık.
  39. Büyükşahin, G. (2009). Boşanmış ve boşanmamış (tam) ailelerden gelen 11-13 yaş arası
  40. çocukların anne baba tutumlarını algılama biçimlerinin sosyal uyum düzeyleri ile
  41. ilişkisi (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Maltepe Üniversitesi, İstanbul.
  42. Fiyakalı, N. C. (2008). Anne-babası boşanmış ve boşanmamış lise öğrencilerinin sürekli
  43. öke düzeyleri ve öke ifade tarzlarının bazı değişkenler açısından karşılaştırılması
  44. (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Pamukkale Üniversitesi, Denizli.
  45. Gilman, J., Schneider, D. ve Shulak, R. (2005). Children’s ability to cope post-divorce: he
  46. efects of kids’ turn intervention program on 7 to 9 years olds. Journal of Divorce &
  47. Remarriage, 42 (3-4), s. 109.
  48. Kalmijn, M. ve Monden, C. (2006). Are the negative efects of divorce on well-being
  49. dependent on marital quality? Journal of Marriage and Family, 68 (1), ss. 1197-1213.
  50. Karakuş, S. (2003). Anne-babası boşanmış ve boşanmamış çocukların depresyon düzeylerinin
  51. incelenmesi ve okul başarısına yansıması (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi).
  52. Dokuz Eylül Üniversitesi, İzmir.
  53. Kelly, J. B. (2000). Children’s adjustment in conlicted marriage and divorce: A decade
  54. review of research. J Am Acad Child Adolesc Psychiatry, 39 (8), ss. 963-973.
  55. Keskin, I. (2007). Boşanmanın sosyolojik ve psikolojik nedenleri ve boşanmanın ortaya
  56. çıkardığı sonuçlar (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Niğde Üniversitesi, Niğde.
  57. Nazlı, S. (2011). Kapsamlı gelişimsel rehberlik programları. (4. Baskı). Ankara: Anı
  58. Öngider, N. (2006). Evli ve boşanmış ailelerde algılanan ebeveyn kabul veya reddinin
  59. çocuğun psikolojik uyumu üzerindeki etkileri (Yayımlanmamış Doktora Tezi). Ege
  60. Üniversitesi, İzmir.
  61. Öztürk, S. (2006). Anne-babası boşanmış 9-13 yaşlarındaki çocuklar ile aynı yaş grubundaki
  62. anne-babası boşanmamış çocukların benlik saygısı ve kaygı düzeyleri ilişkisi
  63. (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Dokuz Eylül Üniversitesi, İzmir.
  64. Pedro Carroll, J. L. ve Cowen, E. L. (1985). he children of divorce intervention program:
  65. An investigation of the eicacy of a school-based prevention program. Journal of
  66. Consulting and Clinical Psychology, 53 (5), ss. 603-611.
  67. Pedro Carroll, J. L., Sutton, S. E. ve Wyman, P. A. (1999). A two-year follow-up evaluation
  68. of a preventive intervention for young children of divorce. School Psychology Review,
  69. , ss. 467-476.
  70. Stolberg, A. L. ve Garrison, K. M. (1985). Evaluating a primary prevention program for
  71. children of divorce. American Journal of Community Psychology, 13 (2), ss. 111-124.
  72. Şimşek Yüksel, D. (2006). Grupla psikolojik danışmanın ana-babası boşanmış ergenlerde
  73. boşanmanın olumsuz etkileri ile başa çıkma stratejileri ve benlik saygıları üzerindeki
  74. etkisi (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Mersin Üniversitesi, Mersin.
  75. Şirvanlı Özen, D. (1998). Eşler arası çatışma ve boşanmanın farklı yaş ve cinsiyetteki
  76. çocukların davranış ve uyum problemleri ile algıladıkları sosyal destek üzerindeki rolü
  77. (Yayımlanmamış Doktora Tezi). Hacettepe Üniversitesi, Ankara.
  78. Turan Cebeci, S. C. (2009). Tam aileye ve tek ebeveyne sahip ailelerden gelen 7-12
  79. yaşları arasındaki çocukların bağlanma stilleri ve kaygı durumları arasındaki ilişki
  80. (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Maltepe Üniversitesi, İstanbul.
  81. Ural, A. ve Kılıç, İ. (2011). Bilimsel araştırma süreci ve SPSS ile veri analizi. (3. Baskı).
  82. Ankara: Detay Yayıncılık.
  83. Wolchik, S. A., West, S. G., Sandler, I. N., Tein, J. Y., Coastworth, D., Lengua, L., Weiss, L.,
  84. Anderson, E. R., Greene, S. M. ve Grifin, W. A. (2000). An experimental evaluation
  85. of theory-based mother and mother-child programs for children of divorce. Journal
  86. of Consulting and Clinical Psychology, 68 (5), ss. 843-856.
  87. Wolf, S. (2004). Problem çocuklar. (6. Baskı). (A. Oral ve S. Kara, Çev.) İstanbul: Say
  88. Yayınları.