KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Sosyal ve Beşeri Bilimler Araştırmaları Dergisi / 2016 / Sayı: 38

REHBER ÖĞRETMEN ADAYLARININ ÖZEL EĞİTİME YÖNELİK ÖZYETERLİK ALGILARININ İNCELENMESİ

Sabahattin DENİZ
Sayfa
154–175
Yayın Tarihi
2017-01-01
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Elde edilen bulgulara göre, rehber öğretmen adaylarının özel eğitim ile ilişkili öz-yeterlik algılarının “orta” düzeyde olduğu görülmektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu araştırmanın amacı rehber öğretmen adaylarının, özel eğitime ilişkin öz yeterlik algılarını incelemektir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Genel tarama modelinde gerçekleştirilen bu araştırmanın çalışma grubuna 2., 3. ve 4.
💡
Sonuç & Katkı:Elde edilen bulgulara göre, rehber öğretmen adaylarının özel eğitim ile ilişkili öz-yeterlik algılarının “orta” düzeyde olduğu görülmektedir.
🔬Tür:Modelleme & Sayısal Simülasyon
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Rehber öğretmen · özel eğitim · öz-yeterlik

Özet

Bu araştırmanın amacı rehber öğretmen adaylarının, özel eğitime ilişkin öz yeterlik algılarını incelemektir. Genel tarama modelinde gerçekleştirilen bu araştırmanın çalışma grubuna 2., 3. ve 4. Sınıfta okuyan 214 öğrenci katılmıştır. Araştırmada veri toplama aracı olarak Aksoy ve Diken (2009a) tarafından geliştirilen rehber öğretmen özel eğitim öz-yeterlik ölçeği (RO-OEOYO)” kullanılmıştır. Elde edilen bulgulara göre, rehber öğretmen adaylarının özel eğitim ile ilişkili öz-yeterlik algılarının “orta” düzeyde olduğu görülmektedir. Rehber öğretmen adaylarının, özel eğitimle ilgili programları hazırlanmada yeterli olmadıkları anlaşılmaktadır. Araştırmamızda rehber öğretmen adaylarının özel eğitim öz-yeterlik algıları ile cinsiyet değişkeni arasında bir fark bulunmamıştır. Sınıf değişkeninde ise 3. ve 4. sınıf düzeyi lehine bir fark bulunmuştur. Araştırmaya katılanlarla yapılan yüz yüze görüşmelerde, özel eğitime yönelik programlara katılmaları yönünde daha fazla ihtiyaçları oldukları belirtilmiştir. Ancak özel eğitimde rehberlik hizmetlerinin verilişi konusunda, kendilerine güvendiklerini ve okul ortamlarında istenilen etkinlikleri, sağlayabileceklerini söylemekteler.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

DENİZ, S. (2017). REHBER ÖĞRETMEN ADAYLARININ ÖZEL EĞİTİME YÖNELİK ÖZYETERLİK ALGILARININ İNCELENMESİ. Sosyal ve Beşeri Bilimler Araştırmaları Dergisi, Sayı: 38, 154–175. https://ajindex.com/articles/79824

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (13)

  1. Aksoy, V. ve Diken, İ. H. ( 2009b). Rehber Öğretmenlerin Özel Eğitimde Psikolojik Danışma ve rehberliğe ilişkin Öz Yeterlik Algılarının incelenmesi. İlköğretim On Line Elementary Education Online, 8(3), 709-719
  2. Aksoy, V. ve Diken, İ. H. (2009a). Rehber öğretmen özel eğitim öz- yeterlik ölçeği: Geçerlik ve güvenirlik çalışması. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Özel Eğitim Dergisi, 10(1), 29-37.
  3. Aypay, A. (2010). Genel Öz Yeterlik Ölçeği’nin (GÖYÖ) Türkçe’ye Uyarlama Çalışması. İnönü Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 11(2): 113-131.
  4. Azar, A. (2010). Ortaöğretim Fen Bilimleri ve Matematik Öğretmeni Adaylarının Öz Yeterlilik İnançları. ZKÜ Sosyal Bilimler Dergisi, 6(12): 235-252.
  5. Bandura, A. (1986). Social Foundations of Thought and Action: A Social Cognitive Theory. Englewood Cliffs. NJ: Prentice-Hall Inc. Bandura, A. (1997). Self-efficacy: The exercise of control. New York, NY: Freeman. Bong, M.(1999). Personal Factors Affecting the Generality of Academic Self-Efficacy Judgments: Gender,Ethnicity, and Relative Expertise. The Journal of Experimantal Education, 67(4), 315-331.
  6. Britner, S. L. & Pajares, F. (2006). Sources of science self-efficacy beliefs of middle school students. Journal of Research in Science Teaching, 43(5), 485-499.
  7. Brownell, M. T., & Pajares, F. (1999). Teacher efficacy and perceived success in mainstreaming students with learning and behavior problems. Teacher Education and Special Education, 22(3), 154–164.
  8. Büyüköztürk, Ş., Çakmak, E.K., Akgün, Ö.E., Karadeniz, Ş, ve Demirel,F. (2008). Bilimsel Araştırma Yöntemleri. Ankara:
  9. Pegem Yayını. Coşgun, S., ve Ilgar, M. Z. (2004). Rehberlik ve psikolojik danışmanlık deneyimi çalışmalarının Adayların Öz-yeterlik Algılarına Etkisi XIII. Ulusal Eğitim bilimleri kurultayına sunulan bildiri. Malatya. Çakar, S.,F. (2013). Sosyal Bilişsel Öğrenme Kuramı, ( Ed: Gündüz, B. ve Çapri, B.), Eğitim Psikolojisi (s.255-282). Adana: Karahan Kitabevi.
  10. Demir, M.,Y. (2009). Sosyal Bilişsel Teori (Ed: Şahin, M.), Öğrenme Teorileri: Eğitimsel Bir Bakışla (s.77-129).Ankara:
  11. Nobel Yayınevi Gerrig, R.J. ve Zimbardo, P.G. (2012). Psikolojiye Giriş: Psikoloji ve yaşam (Çev: G. Sart)). Ankara:
  12. Nobel yayınevi. Heppner, M. J., Multon, K.D., Gysbers, N.C., Ellis, C.a., ve Zook,C.E.(1998). The relationship of trainee self-efficacy to the process and outcome of career counseling. Journal of Conseling Psychology, 45,393-402.
  13. Kaye, L., K. ve Brewer, G.( 2013).Teacher and Student-focused Approaches: influenc