Dergiler / KARE / 2018 / Sayı: 5

Ahlat Şehri Kent Dokusu ve Eski Eserleri

Ahlat: The Texture of a City and Its Artefacts

Dergi
KARE
Sayfa
1–21
Yayın Tarihi
2019-06-30
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu çalışmada kronolojik olarak, Ahlat'ta mevcut ve kazılarla ortaya çıkarılan eserlerin Ahlat şehri kent dokusu içerisindeki yeri ele alınacaktır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Ahlat, stratejik önemi ve yerleşime elverişli toprakları nedeniyle tarih boyunca tüm devletlerin hedefi olmuştur.
📊
Temel Bulgular & Veri:Araştırmacılar; Eski Ahlat şehrinin, tarihsel süreç içinde Hurri, Asur, Urartu, Pers, Helenistik, Roma, Bizans daha sonraları kısa süreli Emevi, Abbasi, ve Mervanoğulları'nın egemenliklerinin ardından, Selçuklu, Ahlatşahlar (Ermenşahlar veya Sökmenoğulları), Eyyubi, Harzemşah, Anadolu Selçuklu, İlhanlı, Karakoyunlu, Akkoyunlu, Safavi ve Osmanlı dönemlerinin izlerini taşıdığını belirtirler Mimârî kalıntılar ve metinlerden de anlaşıldığına göre on ikinci yüzyılda Ahlât'ın boyu onbir kilometre, eni beş kilometre büyüklüğe ve nüfusu da tahminen üç yüz bin civarına ulaşarak İslâm dünyasının en büyük şehirleri arasında yer almaktadır.
💡
Sonuç & Katkı:Bu çalışmada kronolojik olarak, Ahlat'ta mevcut ve kazılarla ortaya çıkarılan eserlerin Ahlat şehri kent dokusu içerisindeki yeri ele alınacaktır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Ahlat · Şehir · Kale

Özet

Ahlat, stratejik önemi ve yerleşime elverişli toprakları nedeniyle tarih boyunca tüm devletlerin hedefi olmuştur. Araştırmacılar; Eski Ahlat şehrinin, tarihsel süreç içinde Hurri, Asur, Urartu, Pers, Helenistik, Roma, Bizans daha sonraları kısa süreli Emevi, Abbasi, ve Mervanoğulları'nın egemenliklerinin ardından, Selçuklu, Ahlatşahlar (Ermenşahlar veya Sökmenoğulları), Eyyubi, Harzemşah, Anadolu Selçuklu, İlhanlı, Karakoyunlu, Akkoyunlu, Safavi ve Osmanlı dönemlerinin izlerini taşıdığını belirtirler Mimârî kalıntılar ve metinlerden de anlaşıldığına göre on ikinci yüzyılda Ahlât'ın boyu onbir kilometre, eni beş kilometre büyüklüğe ve nüfusu da tahminen üç yüz bin civarına ulaşarak İslâm dünyasının en büyük şehirleri arasında yer almaktadır. Bu çalışmada kronolojik olarak, Ahlat'ta mevcut ve kazılarla ortaya çıkarılan eserlerin Ahlat şehri kent dokusu içerisindeki yeri ele alınacaktır.

Abstract

Ahlat has been the target of all the states throughout history due to its strategic importance and its favorable lands. Researchers; In the historical process of the ancient city of Ahlat, the Hurri, Assyrian, Urartian, Persian, Hellenistic, Roman, Byzantine, and later periods of Emevi, Abbasi, and Mervanogullari after the sovereignty, Seljuk, Ahlatshahlar (Armenian Shah or Sökmenoğulları), Eyyubi, Harzemşah, Anatolian Seljuk , İlhanlı, Karakoyunlu, Akkoyunlu, Safavi and indicate that they carry the traces of the Ottoman period. According to the architectural remains and texts, in the twelfth century, the length of the Ahlat was eleven kilometers, the width of which was five kilometers, and its population was estimated to be about three hundred thousand, and it is among the largest cities in the Islamic world. In this study, the place of the artifacts found in Ahlat and excavated in Ahlat city will be discussed.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ARSLAN, C. (2019). Ahlat Şehri Kent Dokusu ve Eski Eserleri. KARE, Sayı: 5, 1–21. https://ajindex.com/articles/784319

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (5)

  1. KAYNAKÇAA.P.Kajdan. (1954). Vizantiiskie Goroda VII-XI vv. Sovestkaia Arkheologia XXI, 164-188.Acun, H., Çal, H., Tunçel, G., & İbrahimgil, M. (1936).
  2. Ahlat Anıtları, Kitabeleri. İstanbul.Akbaş, M., & Bildirici, B. (2010). Ata Yadigarı Ahlat. Bitlis: Ahlat Kaymakamlığı.Aktüre, S. (1985). Anadolu Kentinde Türkleşme. İslam Mimari Mirasını Koruma Konferansı, (s. 19-38).
  3. İstanbul.Altay, K. M. (1989). Selçuklular Devri Türk Tarihi. Ankara.Arık, O. (1969). Erken Devir Türk Mimarisinde Türbe Biçimleri. Anadolu S.11, 57-100.Arslan, C. (2002). Bitlis/Ahat'taki Türk Devri Yapıları. Türkler c:VIII. içinde Ankara.Aşan, M. B. (1993). Van Yöresi Üzerine Yapılan Tarih Araştırmaları ve Bazı Düşünceler. Türk Dünyası Araştırmaları (s. 150-151). içinde İstanbul.Bachmann, W. (1913). Kirchen und Moscheen in Armenien und Kurdistan. Leipzig.Baykara, T. (1985). Türkiye Selçukluları Devrinde Konya. Ankara.Baykara, T. (1996). Ulu Cami. Selçuklu Şehirlerinde İskanı Belirleyen Bir Kaynak Olarak. Belleten C: LX, s. 33-57.Benevolo, L. (1955). Avrupa Tarihinde Kentler (çev.N.Nirven). İstanbul.Beygu, A. Ş. (1932).
  4. Ahlat Kitabeleri. İstanbul.Bibi, İ. (1996). El Evamirü’l – Ala’iye Fi’l – Umuri’l – Ala’iye (Selçuk Name), I, (Çev., Mürsel Öztürk). Ankara.Bibi, İ. (2007). Selçuknâme, (Çev. Mükrimin Halil Yinanç, Haz. Refet Yınanç, Ömer Özkan). Ankara.Bitlisi, İ.-i. (2008). Heşt Bihişt (Haz.M.Karataş,Selim Kaya ve Yaşar Baş) C:I. Ankara.Boran, A. (1994). Van Gölü Çevresindeki Tek Kubbeli Camilerin Türk Sanatındaki Yeri. Doktora Tezi. Van: Yüzüncü Yıl Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.Boran, A. (2001). Anadolu'daki İç Kale Cami ve Mescidleri. Ankara.Boran, A. (tarih yok). İskender Paşa Camisi. Türk Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi C:XXII (s. 569). içindeC.Foss. (1972). Byzantine Cities of Western Asia Minor. Harward.Cahen, C. (1984). Osmanlılardan Önce Anadolu’da Türkler, (çev.: Yıldız Moralı). İstanbul.Çal, H. (2002). Tapu Tahrir Defterleri ve Hurufat Defterlerine Göre Ahlat'ta Türk Mimarisi. Haluk Karamağaralı Armağanı. içindeCan, Y. (2000). Anadolu Öncesi Türk Kenti. Türkler C:III. içinde Ankara.Cezar, M. (1977). Anadolu Öncesi Türklerde Şehir ve Mimarlık. İstanbul.D.Zakythinos. (1961). Die Byzantinische Stadt", Diskussionbeitraege zum XI. İnternationalen Byzantinistenkongress,1958., (s. 75-102).
  5. München.Dağlı, Y. v. (2001). Evliya Çelebi Seyehatname. İstanbul.E. Ç. (1935). Seyahatname C:IV. İstanbul.Eravşar, O. (1998). Ortaçağ’da Kayseri Kent Dokusunun Gelişimi. Selçuk Üniversitesi