KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Mukaddime / 2020 / Cilt: 11 - Sayı: 2

Hasankeyf İnsanlarının Paleodemografik Analizi

Ayşe ACAR
Sayfa
485–508
Yayın Tarihi
2020-11-24
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Sonuç olarak, Hasankeyf toplumu bireylerinin Paleodemografik analizi ile Güneydoğu Anadolu bölgesi için arkeolojik veri kaynağı niteliği taşımaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Arkeolojik toplumlar üzerinden yapılan paleodemografik çalışmalarla, toplumların nüfus yapısı ve büyüklüğü hakkında bilgi sahibi olunabilir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Çalışmanın amacı, Ilısu Baraj Projesi kapsamında ortaya çıkarılan insan iskelet kalıntılarını paleodemografik açıdan değerlendirmektir.
💡
Sonuç & Katkı:Sonuç olarak, Hasankeyf toplumu bireylerinin Paleodemografik analizi ile Güneydoğu Anadolu bölgesi için arkeolojik veri kaynağı niteliği taşımaktadır.
🔬Tür:Deneysel Tarla Denemesi
📍Kapsam:63 adet
⚙️Değişkenler:Paleodemografi · osteoloji · Orta Çağ

Özet

Arkeolojik toplumlar üzerinden yapılan paleodemografik çalışmalarla, toplumların nüfus yapısı ve büyüklüğü hakkında bilgi sahibi olunabilir. Çalışmanın amacı, Ilısu Baraj Projesi kapsamında ortaya çıkarılan insan iskelet kalıntılarını paleodemografik açıdan değerlendirmektir. Çalışmanın materyalini, Ilısu Baraj Projesi kapsamında, Er Rızk Camii alanında bulunan P237 no’lu parselde güneyden kuzeye A1 ve B1 plan karelerdeki arkeolojik kazı çalışmasında elde edilen insan kemikleri oluşturmaktadır. Çalışmada 63 adet basit toprak mezar bulunmuş, birey sayısı 82 kişi olarak tahmin edilmiştir. Veri analizi sonucunda; % 23,17 erkek, %8,5 kadın, %34 bebek ve çocuk, %34 cinsiyet tahmin edilememiştir. Yaşam süreleri bütün bireyler için 17,53 yıldır. Yetişkin bireylerin ortalama yaşam uzunlukları kadın bireylerde 35,25 yıl, erkek bireylerde 35,66 yıldır. Hasankeyf toplumunda en yoğun ölümler 1-5 yaş arasındaki bireylerde % 13,41 oranındadır. Patolojilerin değerlendirilmesi ile toplumun beslenme alışkanlıklarının hayvansal ürünlere yönelik olduğu söylenebilir. Boy uzunluğu tibia uzunluğuna göre ortalama 171,38 +-4,00 cm olarak hesaplanmıştır. Sonuç olarak, Hasankeyf toplumu bireylerinin Paleodemografik analizi ile Güneydoğu Anadolu bölgesi için arkeolojik veri kaynağı niteliği taşımaktadır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ACAR, A. (2020). Hasankeyf İnsanlarının Paleodemografik Analizi. Mukaddime, Cilt: 11 - Sayı: 2, 485–508. https://ajindex.com/articles/77669

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (19)

  1. Acar, A. (2017). Dara Antik Kent Kazısı Antropolojik Analiz. Arkeometri Sonuçları Toplantısı, 33:101-116
  2. Acar, A. (2018). Mardin Midyat Aktaş Mevkii İnsan İskeletlerinde Diş ve Çene Patolojileri. Mukaddime, 9(1), 151-172 DOI: 10.19059/mukaddime.353493,151-172
  3. Akbaş, N., ve Özer, İ. (2020). Müslüman Bir Orta Çağ Topluluğu Olan Müslümantepe (Diyarbakır) Yerleşiminde Yaşam Uzunluğu. Antropoloji, (39), 1-17.
  4. Angel, J. L. (1969). The Basis of Paleodemography. American Journal of Physical Anthropology, 30: 427-438
  5. Aufderheide, C. & Conrado Rodríguez-Martín, (1998). The Cambridge Encyclopedia of Human Paleopathology. Cambridge University Press
  6. Bass, W. M. (1995). Human Osteology: A Laboratory and Field Manual. 4th. edition. Special Publication No
  7. Missouri: Missouri Archaeological Society
  8. Bıçak, S. ve Suata Alpaslan, F. (2015). Zeytinli Ada İskelet Topluluğunun Diş ve Çene Patolojisi Açısından İncelenmesi. Cumhuriyet Üniversitesi Fen Fakültesi Fen Bilimleri Dergisi (CFD), Cilt:36, S.32-46
  9. Brothwell, D. R. (1981). Digging up Bones: The Excavation, Treatment, and Study of Human Skeletal Remains. Cornell University Press
  10. Buikstra, J. E. & Ubelaker, H. D. (1994). Standards for Data Collection From Human Skeletal Remains. Fayetteville: Arkansas Archeological Survey Research Series No. 44
  11. Çırak, A., Çırak, M. T., ve Erkman, C. A. (2013). Kelenderis Halkının Diş ve Çene Patolojileri, OLBA, 21, 1-25
  12. Çöloğlu, A. S. & İşcan, M. Y. (1998). Adli Osteoloji. İstanbul Üniversitesi Rektörlük Yayınları, İstanbul
  13. Demirjian, A., Goldstein, H. ve Tanner, J. M. (1973). A New System of Dental Age Assessment. Human Biology, 45:211-227
  14. Erdal, Ö. D. ve Özbek, M. (2009). Değirmentepe (Malatya) Çocuk İskeletlerinin Antropolojik Analizi, 25. Arkeometri Sonuçları Toplantısı, 279-296
  15. Erdal, Y. S. (2011). Tasmasor Geç Demir Çağı İskeletlerinin Antropolojik Analizi. In: Tasmasor. Şenyurt SY (ed.), Bilgin Yayınları, Ankara
  16. Erkman, A. C., ve Alkan, Y. (2013). 2010-2011 Van Kalesi Höyüğü İskeletlerinin Paleodemografik Analizi. Arkeometri Sonuçları Toplantısı, 28, 97-102
  17. Gözlük Kırmızıoğlu, P. (2018). Van-Karagündüz (Ortaçağ) Erişkin Bireylerinin Dental Patoloji Analizi, Cumhuriyet Dental Journal, 21(1): 1-8
  18. Gözlük, P. (2005). Karagündüz Toplumunun Paleodemografik Açıdan İncelenmesi, Ankara Dil Tarih Coğrafya Fakültesi Antropoloji Dergisi, Sayı 20:75-106
  19. Güleç, E., Ak