Dergiler / Haliç Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi / 2020 / Cilt: 3 - Sayı: 3

Üniversite Öğrencilerinde Diyet Mineral Alım Düzeyleri ile Depresyon Durumları Arasındaki İlişki

The Link Between Dietary Mineral Intake Levels and Depression Status in University Students

Sayfa
161–168
Yayın Tarihi
2020-09-30
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bulgular: Kalsiyum alımının şiddetli (%41.7) düzey depresif öğrencilerin çoğunluğunda yetersiz olduğu saptandı.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:ÖZET Amaç: Bu çalışmanın amacı üniversite öğrencilerinin diyet mineral alım düzeyleri ile depresyon durumları arasındaki ilişkiyi saptamaktı.
📊
Temel Bulgular & Veri:Yöntem: Bu kesitsel çalışma Kıbrıs'ta yaşayan 19-29 yaş arası 400 üniversite öğrencisi ile yürütüldü.
💡
Sonuç & Katkı:Bulgular: Kalsiyum alımının şiddetli (%41.7) düzey depresif öğrencilerin çoğunluğunda yetersiz olduğu saptandı.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Diyet mineral alımı · Depresyon · Üniversite Öğrencileri

Özet

ÖZET Amaç: Bu çalışmanın amacı üniversite öğrencilerinin diyet mineral alım düzeyleri ile depresyon durumları arasındaki ilişkiyi saptamaktı. Yöntem: Bu kesitsel çalışma Kıbrıs'ta yaşayan 19-29 yaş arası 400 üniversite öğrencisi ile yürütüldü. Depresyon varlığını belirlemek için "Beck Depresyon Envanteri (BDI)" kullanıldı. "24 saatlik diyet hatırlaması" alındı ve bireylerin diyetle mineral alımı yeterliliği "Diyet Referans Alımı (DRI)" değerlerine göre değerlendirildi. Bulgular: Kalsiyum alımının şiddetli (%41.7) düzey depresif öğrencilerin çoğunluğunda yetersiz olduğu saptandı. Minimal düzey depresif olan öğrencilerin %38.6’sı yetersiz ve %9.5’i aşırı demir almaktaydı. Çinko alımı tüm beck sınıflaması gruplarında çoğunlukla yeterliydi. Magnezyum alımı minimal (%64.6), hafif (%53.5), orta (%58.3) ve şiddetli (%58.3) düzey depresif öğrencilerin çoğunluğunda yetersizdi. Sodyumun, minimal düzey depresif öğrencilerin %7.0’ında, hafif düzey depresif öğrencilerin %0.8’inde ve orta düzey depresiflerin ise %7.8’inde yetersiz alındığı saptandı. Sonuç: Depresyon üniversite öğrenci popülasyonlarında sık karşılaşılan bir sağlık sorunudur. Bulgular, üniversite öğrencilerinde diyet mineral alım düzeyleri ile depresyon durumu arasındaki bağlantıları anlamamızı gelirştirmiştir. Anahtar Kelimeler: Diyet mineral alımı, Depresyon, Üniversite Öğrencileri

Abstract

ABSTRACT Aim: The objective of this study was to determine associations between dietary mineral intake levels and depression status in university students. Method: A cross-sectional study was conducted in 400 university students, aged between 19-29 years, living in Cyprus. "Beck Depression Inventory (BDI)" was used to determine the presence of depression. "24-hour dietary recall" was taken and sufficiency of dietary mineral intake of individuals was evaluated according to the values of "Dietary Reference Intake (DRI)". Results: Calcium intake was found to be insufficient in the majority of severe (41.7%) depressed students. 38.6% of the students who were minimally depressed were receiving inadequate iron and 9.5% of them were receiving excess iron. Zinc intake was mostly sufficient in all Beck classification groups. Magnesium intake was insufficient in the majority of depressive students with minimal (64.6%), mild (53.5%), moderate (58.3%) and severe (58.3%) levels. Sodium was found to be insufficient in 7.0% of minimally depressed students, 0.8% of mildly depressed students and 7.8% of intermediate depressed students. Conclusion Depression is a common health problem in the university student populations. The findings expand our understanding of the links between dietary mineral intake levels and depression status in university students. Keywords: Dietary mineral intake, Depression, University students ÖZET Amaç: Bu çalışmanın amacı üniversite öğrencilerinin diyet mineral alım düzeyleri ile depresyon durumları arasındaki ilişkiyi saptamaktı. Yöntem: Bu kesitsel çalışma Kıbrıs'ta yaşayan 19-29 yaş arası 400 üniversite öğrencisi ile yürütüldü. Depresyon varlığını belirlemek için "Beck Depresyon Envanteri (BDI)" kullanıldı. "24 saatlik diyet hatırlaması" alındı ve bireylerin diyetle mineral alımı yeterliliği "Diyet Referans Alımı (DRI)" değerlerine göre değerlendirildi. Bulgular: Kalsiyum alımının şiddetli (%41.7) düzey depresif öğrencilerin çoğunluğunda yetersiz olduğu saptandı. Minimal düzey depresif olan öğrencilerin %38.6’sı yetersiz ve %9.5’i aşırı demir almaktaydı. Çinko alımı tüm beck sınıflaması gruplarında çoğunlukla yeterliydi. Magnezyum alımı minimal (%64.6), hafif (%53.5), orta (%58.3) ve şiddetli (%58.3) düzey depresif öğrencilerin çoğunluğunda yetersizdi. Sodyumun, minimal düzey depresif öğrencilerin %7.0’ında, hafif düzey depresif öğrencilerin %0.8’inde ve orta düzey depresiflerin ise %7.8’inde yetersiz alındığı saptandı. Sonuç: Depresyon üniversite öğrenci popülasyonlarında sık karşılaşılan bir sağlık sorunudur. Bulgular, üniversite öğrencilerinde diyet mineral alım düzeyleri ile depresyon durumu arasındaki bağlantıları anlamamızı gelirştirmiştir. Anahtar Kelimeler: Diyet mineral alımı, Depresyon, Üniversite Öğrencileri

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

BAYGUT, H., YÜCECAN, S. (2020). Üniversite Öğrencilerinde Diyet Mineral Alım Düzeyleri ile Depresyon Durumları Arasındaki İlişki. Haliç Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi, Cilt: 3 - Sayı: 3, 161–168. https://ajindex.com/articles/762988

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (10)

  1. Wenthur CJ, Bennett MR, Lindsley CW. Classics in Chemical Neuroscience: Fluoxetine (Prozac). ACS Chem Neurosci. 2014;5(1):14-23.
  2. Sadock BJ, Sadock VA. Comprehensive Textbook of Psychiatry (H. Aydın ve A. Bozkurt, Çev.). Ankara: Güneş Kitapevi; 2007. Aksu MT. Kronik hastalığı olan çocukların annelerinin sosyodemografik özellikleri depresyon, anksiyete, problem çözme yeteneği ve yaşam kaliteleri açısından değerlendirilmesi [Uzmanlık Tezi]. İstanbul: Haydarpaşa Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesi; 2008. World Health Organisation. Depression: Let’s talk [Internet]. 2017 [cited:2020June7]. Available from: http://www.who.int/mental_health/management/depression/en/. Ünal FE. Bakırköy Dr. Sadi Konuk Eğitim ve Araştırma Hastanesi’nde Çalışan Tıpta Uzmanlık Öğrencilerinde Depresyon ve Anksiyete Sıklığının Saptanması ve Sosyodemografik Faktörlerin Araştırılması [Uzmanlık Tezi]. İstanbul: Bakırköy Dr. Sadi Konuk Eğitim ve Araştırma Hastanesi; 2008.
  3. Bonelli R, Dew RE, Koenig HG, Rosmarin DH, Vasegh S. Religious and spiritual factors in depression: review and integration of the research. Depress Res Treat. 2012.
  4. Marcus MTY, Ommeren M, Chisholm D, Saxena S. Depression A Global Public Health Concern. WHO Department of Mental Health and Substance Abuse: World Federation For Mental Health. 2012.
  5. Karayağız AK, Semiz M, Kavakçı Ö. Sosyal Anksiyete Bozukluğunda Öfke İfadesinin Beden İmgesi ve Yeme Tutumu ile İlişkisi. Türk Psikiyatri Derg. 2016;27(1):15-22. Karamustafalıoğlu O. Depresyon ve Anksiyete Bozuklukları. Şişli Etfal Hastanesi Tıp Bülteni. 2011;45(2):65-74.
  6. Dold M, Bartova L, Kautzky A, Porcelli S, Montgomery S, Zohar J, Mendlewicz J, Souery D, Serretti A, Kasper S. Psychotic features in patients with major depressive disorder: a report from the European Group for the Study of resistant depression. J Clin Psychiatry. 2019;80(1): 17m12090.
  7. Maes M, Carvalho AF. The compensatory immune-regulatory reflex system (CIRS) in depression and bipolar disorder. Mol Neurobiol. 2018; 55(12):8885-8903.
  8. Al-Fadhel SZ, Al-Hakeim HK, Al-Dujaili AH, Maes M. IL-10 is associated with increased mu-opioid receptor levels in major depressive disorder. Eur Psychiatry. 2019;57:46-51.
  9. Czarny P, Kwiatkowski D, Galecki P, Talarowska M, Orzechowska A, Bobinska K, Bielecka-Kowalska A, Szemraj J, Maes M, Su KP, Sliwinski T. Association between single nucleotide polymorphisms of MUTYH, hOGG1, and NEIL1 genes, and depression. J Affect Disord. 2015;15(184):90-96.
  10. Maes M, Leonard BE, Myint AM, Kubera M,