Dergiler / HADITH / 2020 / Sayı: 4

Kur’an ve Sünnet Perspektifinden İnsanın Amel ve Eseri

Man’s Deeds and Works From the Perspective of Ḳurʾān And Sunna

Dergi
HADITH
Sayfa
163–194
Yayın Tarihi
2020-07-31
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu çalışmayla kişinin ölümle amel defteri kapanmayan eserlerinin sosyal boyuttaki ıslah nitelikli iyilik ve ihsan olduğu anlaşılmaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:İyilik, kişinin kendisine, aile çevresine ve sosyal çevreye karşı olmak üzere yaptığı faydalı ve yerinde davranışlardır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Yapılan her güzel davranışın Allah katında bir değeri vardır.
💡
Sonuç & Katkı:Bu çalışmayla kişinin ölümle amel defteri kapanmayan eserlerinin sosyal boyuttaki ıslah nitelikli iyilik ve ihsan olduğu anlaşılmaktadır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Hz. Peygamber · İyilik · Âmel

Özet

İyilik, kişinin kendisine, aile çevresine ve sosyal çevreye karşı olmak üzere yaptığı faydalı ve yerinde davranışlardır. Yapılan her güzel davranışın Allah katında bir değeri vardır. Fakat bazı hadisler, bir kısım iyiliklere bunun ötesinde bir değer katarak onların etkisinin ölümden sonra da devam edeceğini, sahibinin amel defterinin kapanmayacağını ifade etmektedir. Bu çalışmada Hz. Peygamber’in (sav) bu bağlamdaki hadislerini detaylı şekilde inceleyip insanın amel ve eserinin bu ölümsüzlük boyutunu, irdelemeye çalışacağız. Konuyla ilgili yapılmış olan değerlendirmelere bakıldığında şârihlerin, ölenin arkasından amel defterinin kapanmayacağını bildiren hadisleri, sevabı ölüye ulaşan ve ulaşmayanlar şeklinde daha dar çerçevede yorumladıkları; müfessirlerin ise, Yasin Sûresi 12. ayette geçen (ونكتب ما قدموا وآثارهم) “onların önden göndermiş olduklarını ve bıraktıkları eserleri yazarız.” ifadesini aynı hadisler bağlamında değerlendirerek kişinin toplumun faydası için bıraktığı eserin veya tam aksi bir davranışın geçerliliğinin ölümden sonra da devam edeceği şeklinde daha genel bir yaklaşım sergiledikleri görülmektedir. Bu çalışmayla kişinin ölümle amel defteri kapanmayan eserlerinin sosyal boyuttaki ıslah nitelikli iyilik ve ihsan olduğu anlaşılmaktadır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ÇELİK, N. (2020). Kur’an ve Sünnet Perspektifinden İnsanın Amel ve Eseri. HADITH, Sayı: 4, 163–194. https://ajindex.com/articles/762815

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (4)

  1. Abdurrahman b. Nâsır es-Sa’dî. Teysîru’l-Kerîmi’r-Rahmân fi tefsiri kelami’l-Mennân. Thk. Abdurrahman b. Muâlla el-Luveyhik. Beyrut: Müessesetü’r-Risale, 2002.
  2. Abdurrazzak, Ebu Bekir b. Hammam es-San’ani. el-Musannef. Thk. Habibu’r-Rahman el- Â’zamî. 12 cilt. Beyrut: Mektebetü’l-İslami, 1983. Ahmed b. Hanbel. Müsned. Thk. Şuayb Arnavudî, Adil Murşîd. 50 cilt. Lübnan: Müessesetü’r-Risale, 1999. Ali b. el- Mutarrazî, Ebu’l-Feth Nasru’d-Din b. Âbdi’s-Seyyid. el-Muğrib fi tertîbi’l- mu’rib. Thk. Mahmud Fahurî, Abdu’l-Hamid Muhtar. 4 cilt. Halep: Mektebet-u Usabe b. Zeyd, 1979. Âynî, Beedruddin Mahmud b. Ahmed. Ûmdetü’l-Kârî Şerhu Sahihi’l-Buhârî. Thk. Abdullah Mahmud Muhammed Ömer. 25 cilt. Beyrut: Daru Kutübi’l-İlmiyye, 2001. Azîmâbâdî, Avnu’l-Ma’bud şerhu Süneni Ebî Davûd.14 cilt. Dımeşk: Daru’l- Feyha, 2013. Beyhakî, Ebû Bekir Ahmed b. el-Huseyn. es-Süneü’l-kübrâ. 11 cilt. Beyrut: Daru’l- Marife, 1986. Beyhakî. Şua’bu’l-İman. Thk. Muhammed Said. 14 cilt. Beyrut: Daru’l- Kütübi’l-İlmiyye, 1410/1991.
  3. Bezzar, Ebu Bekir Ahmet b. Amr b. Abdi’l-Halık. Müsnedü’l-Bezzar. Thk. Mahfuzu’r-Rahman Zeynullah. 9 cilt. Medine: Mektebetü’l-U’lum ve’l-Hikem, 1997. Buhârî, Ebû Abdillah Muhammed b. İsmail. el-Camiu’l-müsnedü’s-sahihu’l-muhtasar min umuri Resulillahi ve sünenihi ve eyyamihi. Thk. Muhammed Zuheyr b. Basır. 9 cilt. Beyrut: Daru’t-Tevki’n-Necat, 2013. Cürcanî, Ali b. Muhammed eş-Şerif. (h. 816.), Kitabu’t-ta’rifat. Thk. Muhammed Abdurrahman el-Mara’şlı. Beyrut: Daru’l- Nefais, 2007. Dârekutnî, Ebu’l-Hasan Ali b. Ömer. es-Sünen. Thk. Şuayb Arnavudî v.dğr., 6 cilt. Beyrut: Müessesetü’r-Risale, 2004. Darimî, Ebu Muhammed Abdullah b. Abdirrahman. Sünenü’d-Dârimî. 5 cilt. Riyad: Daru’l- Muğni, 2000.
  4. Demir, Mustafa. Türkiye Selçuklu Şehirlerinde İmaret Kurumları ve Vakıfları. 27: 40-45. Ankara: Vakıflar Dergisi, 1998. Diyauddin Nu’man es-Sûsî. el-Fesad ve’l-Müfsidun Dirasetün Kur’aniyyetun Mavduûyyetun, Gazze: El-Camiatu’l-İslamiyye, 2006. Ebu Âvane, Yakup b. İshak el-İsferainî Müsnedü Ebi Âvane. Thk. Eymen b. Arif. 5 cilt. Beyrut: Daru’l- Ma’rife,1998. Ebû Davûd, Süleyman b. Eş’as es-Sicistanî. es-Sünen. Thk. Yasir Hasan v.dğr., Beyrut: Müessesetü’r-Risale, 2013. Ebu Suûd Efendî, Tefsiru Ebî Suûd, thk. Halit Abdulğani Mahfuz, 9 cilt. Daru Kütübi’l-İlmiyye, Beyrut, 2010. Ebû Ya'lâ el-Mevsulî, Ahmed b. Ali b. Müsenna et-Temimî. Musnedu Ebî Ya’lâ el-Mavsılî. Thk. Hüseyn Selim Esed, 14 cilt. Dımeşk: Daru'l-Me'mun li't-Turas, 1984. ed-Dârekutnî, Ebu’l-Hasan Ali b. Ömer. es-