Dergiler / Çukurova Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (ÇÜİFD) / 2013 / Cilt: 13 - Sayı: 2

Hadis Rivayetinde Hz. Peygamber Hakkında Kullanılan Bir Tabir: “es-Sâdiku’l-Masdûk”

A term used in Hadith Narration for Last Prophet Mohammad (pbuh): “al-Sâdiq al-Masdûq”

Sayfa
217–245
Yayın Tarihi
2013-06-01
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Ancak rivâyetlerin çoğunun gaybî konulara ilişkin olduğu görülmüştür.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu çalışma, bazı sahâbîlerin Hz.
📊
Temel Bulgular & Veri:Konularına ayrılan rivâyetlerden sonra genel bir değerlendirme yapılmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Ancak rivâyetlerin çoğunun gaybî konulara ilişkin olduğu görülmüştür.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Sâdık · masdûk · hadîs

Özet

Bu çalışma, bazı sahâbîlerin Hz. Peygamber’in (s.a.v) bazı hadîslerini naklederken kullandıkları, sözlük anlamı itibariyle “doğru ve doğrulanan” anlamındaki ‘es-Sâdiku’l-Masdûk’ tabiri hakkındadır. Çalışmamızda ilk olarak tabirin ele alınma nedeni, onu oluşturan kelimelerin sözlük anlamları ve Kur’ân’daki kullanım şekilleri hususuna değinilmiştir. Akabinde tabirin şerhlerdeki durumu ele alınmıştır. Bu kitaplarda, çok geniş olmamakla birlikte, tabirin anlamı ve kullanım nedeni hakkında bilgi verildiği görülmüştür. Daha sonra, tabiri hangi sahâbîlerin kullanmış olduğu meselesi ele alınmıştır. Bunun sonucunda onun Hz. Ali, Abdullah b. Mes’ûd, Ebû Hureyre ve Ebû Zer el-Ğifârî tarafından kullanıldığı anlaşılmıştır. Dört sahâbînin Hz. Peygamber’e olan hem fiziksel hem de duygusal yakınlıklarının tabiri kullanma nedeni olabileceği kanaatine varılmıştır. Son olarak da tabirin geçtiği tüm rivâyetler konularına göre gruplandırılmıştır. Konularına ayrılan rivâyetlerden sonra genel bir değerlendirme yapılmıştır. Yapılan değerlendirme sonucunda şöyle bir sonuca ulaşılmıştır: Rivâyetler genel anlamda gayba ve tahzîre (sakındırma) yönelik olmak üzere iki kısma ayrılmaktadır. Ancak rivâyetlerin çoğunun gaybî konulara ilişkin olduğu görülmüştür.

Abstract

This study is about the term ‘al-Sâdiq al-Masdûq’ that some Companions used it when they were narrating some hadiths of Prophet Muhammed (peace be upon him) and means “true and verified” as dictionary meaning. Firstly, the reason of handling this term and dictionary meanings of the words that constitute this term and their using form in the Qoran are mentioned. Later, the state of this term in the commentary books were mentioned. Although not very large, the information about this term’s meaning and reason of using it were given in these books. Afterwards the matter that who had used this term, which we made an general evaluation about it, was discussed. As a result, it was understood that this term was used by Ali, Abdullah b. Mas'ud, Abu Hurairah and Abu Dharr al-Ğifârî. The reason of using this term was guess due to these four companions’ proximity to the Prophet (peace be upon him). Finally, all the narrations that contains this term were grouped by their subject. We made an review after the narrations which were grouped by their subject. As a result of this review we concluded as follows: All narrations generally divided into two parts as gaybî [unseen] and tahzîrî [precautionary]. However, it was concluded that most of these narrations is about the gaybî [unseen] issues.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

YARBA, R. (2013). Hadis Rivayetinde Hz. Peygamber Hakkında Kullanılan Bir Tabir: “es-Sâdiku’l-Masdûk”. Çukurova Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (ÇÜİFD), Cilt: 13 - Sayı: 2, 217–245. https://ajindex.com/articles/749738

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (3)

  1. Abd b. Humeyd, Müsned, thk. Ebû Abdillah Mustafa el-Adevî, I-II, Dâru Balansiye, Riyâd 2002. Abdurrezzâk b. Hemmâm, Musannef, thk. Habîburrahman el-A’zamî, I-XII, el-Mektebetu’l- İslamî, Beyrut 1983.
  2. Ahmed b. Hanbel, Müsned, thk. Şu’ayb el-Arnavut, I-L, Müessesetü’r-Risâle, Beyrut 1995- 2001. Aliyyu’l-Kârî, Ali b. Muhammed b. Sultân, Mirkâtu’l-Mefâtîh Şerhu Mişkâti’l-Mesâbîh, I-X, Dâru’l-Fikr, Beyrut 2010. Aynî, Bedruddîn Mahmûd b. Ahmed, Umdetul-Kârî Şerhu Sahîhi’l-Buhârî, thrc. Ammâd Zekî el-Bârûdî, I-XX, el-Mektebetu’t-Tevfîkiyye, Kahire 2010. Azîmâbâdî, Muhammed b. Emir Ali, ‘Avnu’l-Ma’bûd Şerhu Süneni Ebî Dâvûd, thk. Abdurrahman Muhammed Osmân, XIV, el-Mektebetü’s-Selefiyye, Medine 1968 Bezzâr, Ahmed b. Amr, Müsned, thk. Mahfûzurrahman Zeynullah (I-IX)-Adil b. Sa’d (X- XIII), I-XIII, Müessesetu Ulûmi’l-Kur’ân, Beyrut 1988-2005. Buhârî, Ebû Abdillah Muhammed b. İsmail, Sahîhu’l-Buhârî, I-VIII, Çağrı Yay., İstanbul 1981. ………………., el-Edebu’l-Müfred, thrc. Hâlid Abdurrahman el-‘Ak, Dâru’l-Ma’rife, Beyrut 2003. ………………., ed-Duafâu’s-Sağîr, thk. Muhammed İbrahim Zâyed, Dâru’l-Ma’rife, Beyrut 1986. Cevherî, İsmâ’îl b. Hammâd, Mu’cemu’s-Sıhâh, Dâru’l-Ma’rife, Beyrut 2008. Dârımî, Ebû Muhammed Abdullah b. Abdirrahman, er-Red Ale’l-Cehmiyye, thrc. Bedr b. Abdillah el-Bedr, ed-Dâru’s-Selefiyye, Kuveyt 1950. Ebû Davud, Süleyman b. Eş’as es-Sicistanî, Sünen, I-V, Çağrı yay, İstanbul 1981. Ebû Ya’lâ, Ahmed b. Ali, Müsned, thk. Hüseyn Selîm Esed, I-XIV, Dâru’l-Me’mûni li’t- Türâs, Şâm 1986-1990 (III-VI, Dâru’s-Sekâfeti’l-Arabiyye, Beyrut 1992). Ebû Zür’a, Veliyyuddin Ahmed b. Abdirrahim, Tuhfetu’t-Tahsîl fî Zikri Ruvâti’l-Merâsîl, thk. Abdullah Nevvâre, Mektebetu’r-Rüşd, Riyâd 1999. Hâkim, Ebû Abdillah Muhammed b. Abdillah en-Neysâbûrî, el-Müstedrek ale’s-Sahîhayn, I-IV, Dâru’l-Ma’rife, Beyrut tsz. Humeydî, Ebû Bekir Abdullah b. ez-Zübeyr, Müsned, thk. Hüseyn Selîm Esed, I-II, Dâru’l- Sekâ, Beyrut 1996. İbnu’l-A’cemî, Ebu’l-Vefâ İbrâhîm b. Muhammed, et-Tebyînu li-Esmâi’l-Müdellisîn, thk. Yahya Şefik Hasan, Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, Beyrut 1986. ………………., el-İğtibât bi-men rumiye mine’r-ruvâti bi’l-ihtilât, thk. Alauddîn Ali Rızâ, Dâru’l-Hadîs, Kahire 1988.
  3. İbn Adiy, Abdullah, el-Kâmil fî Duafâi’r-Ricâl, thk. A. Ahmed Abdülmevcûd, A. Muhammed Muavviz, Abdulfettâh Ebû Sünne, I-IX, Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, Beyrut 1997. İbn Dakîk el-Îd, Muhammed b. Ali b. Vehb, Şerhu’l-Erbâ’îne Hadîseni’n-Nevevî, el- Mektebetü’l-Faysaliyye tsz. İbn Ebî Âsım, Ahmed b. Amr, es-Sünne, thrc