KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Şırnak Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2019 / Cilt: 10 - Sayı: 22

Nahivde İstishâb Yöntemi Örneğinde Aslın Dışına Çıkılan Durumlar

The Situations Digressed from the Origin (Aṣl) in the Context of Presumption of Continuity (Istiṣḥāb) Handled in the Naḥw

Yunus İNANÇ
Sayfa
363–380
Yayın Tarihi
2019-06-15
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Konulara, bilinen izah yollarının dışında farklı bir açıklama biçimi ile yaklaşılmasını sağlamıştır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Arap dilcileri, Arapların kullanımlarından genel kurallara ulaşmak için çeşitli yöntem ve deliller kullanmış, ulaştıkları kuralları gerekçelendirmek ve tutarlılığını göstermek için çeşitli yollara başvurmuşlardır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Nakil, kıyâs, icma ve istishâb gibi yöntem ve deliller bunların başlıcalarıdır.
💡
Sonuç & Katkı:Konulara, bilinen izah yollarının dışında farklı bir açıklama biçimi ile yaklaşılmasını sağlamıştır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Arap Dili ve Belagatı · Nahiv · Nahiv Usûlü

Özet

Arap dilcileri, Arapların kullanımlarından genel kurallara ulaşmak için çeşitli yöntem ve deliller kullanmış, ulaştıkları kuralları gerekçelendirmek ve tutarlılığını göstermek için çeşitli yollara başvurmuşlardır. Nakil, kıyâs, icma ve istishâb gibi yöntem ve deliller bunların başlıcalarıdır. Nahivcilerin başvurdukları yöntemlerden biri de daha çok fıkıh usûlünün yöntemi olan istishâb yöntemidir. Nahivde de zaman zaman başvurulan bu yöntem, olguların aslına odaklanmayı ve bu aslın dışına çıkmayı gerektirecek bir durum olmadıkça aslına itibar etmeyi esas almaktadır. Bu çalışmada istishâb yönteminde öne çıkan “asl” kavramı üzerinde durulacak ve aslın dışına çıkan durumlarda ortaya çıkan değişikliklere dikkat çekilecektir. Nahiv eserlerinde bazı dil kurallarının izahı esnasında temas edilen bu kavram kimi dil meselelerinde çözüme götüren yaklaşımların önünü açmıştır. Konulara, bilinen izah yollarının dışında farklı bir açıklama biçimi ile yaklaşılmasını sağlamıştır.

Abstract

The Grammarians of Arabic (naḥwiyyūn) have attained the common principles by various methods and arguments and as such endeavored to justify these attained principles and to prove their consistency basing on the different ways. The primary methods are such as narration (naql), comparison (qiyās), consensus (ijmā`) and presumption of continuity (istiṣḥāb).In this respect, the presumption of continuity used rather in fiqh is one of the methods referred to by the Grammarians of Arabic. Having been used occasionally in the naḥw, this method has taken into consideration `origin (aṣl)` of phenomena as long as there are no any situation entailing to get out of the origin. In this study, it is to be focused on `the origin` as the most prominent concept in the presumption of continuity and pointed to changes occurred in the situations out of the origin. Being referred to during the explanation of some language principles in the naḥw works, this concept has paved the way for problem-solvent approaches in some language issues. It has provided to approach the language issues with a more different explanation way than known others.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

İNANÇ, Y. (2019). Nahivde İstishâb Yöntemi Örneğinde Aslın Dışına Çıkılan Durumlar. Şırnak Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 10 - Sayı: 22, 363–380. https://ajindex.com/articles/74707

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (3)

  1. Afgânî, Saîd. el-Mûciz fî kavâıdi’l-lugati’l-Arabiyye. Beyrut: Dâru’l-fikr, 2003. Cevcerî, Şemsuddîn Muhammed b. Muhammed Abdulmunım. Şerhu şüzûri’z-zeheb. Nşr. Nevvâf Cezâ el-Hârisî. 2 cilt. Medine: Câmiatu’l-İslâmiyye, 2004. Cürcânî, Seyyid Şerîf. et-Ta’rîfât. Nşr. Muhammed Sıddık el-Minşâvî. Kahire: Dâru’l-fazilet, ts. Demâmînî, Muhammed Bedurddin b. Ebîbekr b. Ömer. Ta’lîku’l-ferâid alâ teshîli’l-fevâid. Nşr. Muhammed b. Abdurrahman b. Muhammed el-Müfdî. 4 cilt. 1983. Endelûsî, Ebû Hayyân. et-Tezyîl ve’t-tekmîl fî şerhi kitâbi’t-teshîl. Nşr. Hasan Hindâvî. 13 cilt. Riyâd: Daru Künûzi İşbiliyâ, 2013. Endelûsî, Ebû Hayyân. İrtişâfu’d-darb min lisâni’l-Arab. Nşr. Receb Osman Muhammed - Ramazan Abduttevvâb. 5 cilt. Kahire: Mektebetu’l-Hancî, 1998. Ezherî, Halid b. Abdullah. Şerhu’t-tasrîh ale’t-tavzîh. Nşr. Muhammed Bâsıl Uyunu’s-Sûr. 3 cilt. Beyrut: Dâru’l-kütübi’l-ilmiyye, 2000. Galâyînî, Mustafa. Câmiu’d-dürûsi’l-Arabiyye. Nşr. Abdulmunım Hafâce. 3 cilt. Beyrut: Mektebetu’l-asriyye, 1994.
  2. Hasan, Abbas. en-Nahvu’l-vâfî. 4 cilt. Kahire: Dâru’l-maârif bi Mısra, ts. Hasânîn, Afâf. Fî Edilleti’n-nahv. Kahire: Mektebetu’l-akademiyye, 1996. Hassân, Temmâm. el-Usûl. Kahire: Âlemu’l-kütüb, 2000. Hulvânî, Muhammed Hayr. Usûlü’n-nahvi’l-Arabî. Rabat: en-Nâşir el-Atlasî, 1983. İbn Akîl, Ebû Muhammed Bahâüddîn Abdullah. Şerhu İbni Akîl. Nşr. Muhammed Muhyiddin Abdulhamîd. 4 cilt. Kahire: Dâru’t-türas, 1980. İbn Cinnî, Ebû’l-Feth Osman. el-Hasâis. Nşr. Muhammed Ali Neccâr. 3 cilt. Kahire: Mektebetu’l-ilmiyye, 1952. İbn Cinnî, Ebû’l-Feth Osman. el-Munsif şerhu kitâbi’t-tasrîf. Nşr. Abdullah Emin İbrahim Mustafa. 3 cilt. Kahire: İdâratü’l hayâti’t-türâsi’l-kadîme, 1954. İbn Habbâz, Ahmed b. Hüseyin. Tevcîhu’l-luma’ şerhu kitâbi’l-luma’. Nşr. Fâyiz Zekî Muhammed Diyâb. Kahire: Daru’s-selam, 2002. İbn Hişâm, Ebû Muhammed Abdullah Cemâlüddîn. Şerhu Katru’n-nedâ ve bellu’s-sadâ. Nşr. Muhammed Muyhiddîn Abdülhamid. Kahire: Mektebetu’t-ticâriyyeti’l-kübrâ, 1963. İbn Hişâm, Ebû Muhammed Abdullah Cemâlüddîn. Şerhu şüzûri’z-zeheb fî ma’rifeti kelâmi’l-Arab. Nşr. Muhammed Muyhiddîn Abdülhamid. Kahire: Dâru’t-talâ’, 2004.
  3. İbn Kayyim el-Cevziyye, Ebû Abdillâh Şemsüddîn Muhammed b. Ebî Bekr b. Eyyûb İbn Kayyim. İrşâdü’s-sâlik ilâ halli elfiyeti İbn Mâlik. Nşr. Muhammed b. Ivad b. Muhammed es-Sehlî. Riyâd: Mektebetu edvâi’s-selef, 2002. İbn Mâlik, Cemâlüddîn Ebû Abdullah Muhammed b. Abdullah. Şerhu’l-kâfiyeti’ş-şâfiye. Nşr. Abdülmünım Ahmed Hüreydî. 5 cilt. Riyâd: Dâru’l-me’mûn li’t