Dergiler / Bitlis Eren Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi / 2018 / Cilt: 7 - Sayı: 2

Tabip ve Filozof İbnü’n-Nefîs’in (ö. 687/1288) Hadis Usûlü Eserindeki Haber Teorisi

Sayfa
1019–1035
Yayın Tarihi
2018-12-21
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu çalışma, İbnü’n-Nefîs’in hadis usûlüne dair tek müstakil eseri olan el-Muhtasar fî ilm-i usûlü’l-hadîsi’n-nebevî adlı eserindeki haber ve çeşitleri, mütevâtir- haber-i vâhid gibi konuları hadis usûlü açısından incelemeyi hedeflemektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bilgi elde etme araçlarından biri olan haber; kelâm, usûl-i fıkıh ve hadis usûlü gibi muhtelif ilim dalları tarafından ele alınan bir konudur.
📊
Temel Bulgular & Veri:Haberin mahiyeti, değeri ve çeşitleri gibi birtakım alt başlıklar söz konusu ilimler tarafından ele alınmış, her ilim kendi usûlü çerçevesinde konuya yaklaşmaya çalışmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Bu çalışma, İbnü’n-Nefîs’in hadis usûlüne dair tek müstakil eseri olan el-Muhtasar fî ilm-i usûlü’l-hadîsi’n-nebevî adlı eserindeki haber ve çeşitleri, mütevâtir- haber-i vâhid gibi konuları hadis usûlü açısından incelemeyi hedeflemektedir.
🔬Tür:Deneysel Tarla Denemesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:İbnü’n-Nefîs · Haber · Mütevâir haber

Özet

Bilgi elde etme araçlarından biri olan haber; kelâm, usûl-i fıkıh ve hadis usûlü gibi muhtelif ilim dalları tarafından ele alınan bir konudur. Haberin mahiyeti, değeri ve çeşitleri gibi birtakım alt başlıklar söz konusu ilimler tarafından ele alınmış, her ilim kendi usûlü çerçevesinde konuya yaklaşmaya çalışmıştır. Kelâm âlimleri ve usûl-ü fıkıhçılar eserlerinde haberi daha geniş çerçevede irdelerken, hadis âlimleri habere daha yüzeysel yaklaşmışlardır. Bu yaklaşım metodolojik farklılıktan kaynaklanmaktadır. Nitekim haberi ve haber çeşitlerinden biri olan mütevâtir haberi Râmhürmüzî, Hâkim Nîsâbûrî ve İbnü’s-Salâh gibi usûl âlimlerinin müstakil hadis usûlü eserlerinde ele almamaları bu farklılığın bir sonucudur. Ancak bu durum haberin diğer hadis usûlü eserlerinde ele alınmadığı anlamına gelmemektedir. el-Kifâye fi ilmi’r-rivâye adlı hadis usûlü eserinde mütevâtir-âhâd ayrımını ilk defa yapan Hatîb el-Bağdâdî’den günümüze kadar muhtelif şekillerde haber ve çeşitleri ele alınmıştır. Hatîb’ten sonra bu konuyu hadis usûlünde tespit edildiği kadar ilk defa genişçe yer veren âlim, küçük kan dolaşımını keşfetmesiyle meşhur tabip-filozof İbnü’n-Nefîs’tir. Bu çalışma, İbnü’n-Nefîs’in hadis usûlüne dair tek müstakil eseri olan el-Muhtasar fî ilm-i usûlü’l-hadîsi’n-nebevî adlı eserindeki haber ve çeşitleri, mütevâtir- haber-i vâhid gibi konuları hadis usûlü açısından incelemeyi hedeflemektedir.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ŞENOL, E. (2018). Tabip ve Filozof İbnü’n-Nefîs’in (ö. 687/1288) Hadis Usûlü Eserindeki Haber Teorisi. Bitlis Eren Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 7 - Sayı: 2, 1019–1035. https://ajindex.com/articles/744135

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (2)

  1. Ağırakça, A. (2004). İslam Tıp Tarihi. İstanbul: Nobel Tıp Kitapevleri. Âmidî. (2003). el-İhkâm fî usûli’l-ahkâm. thk. Abdurrezzâk Afîfî. Riyad: Dâru's-Samiî. Apaydın, Y. (2006). Mütevâtir Haber. TDV İslam Ansiklopedisi (Cild 32, ss.208-211). İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı İslam Araştırmaları Merkezi. Bâkıllânî, E. B. (1987). Temhîdü’l-evâil fî telhîsi’d-delâil, thk. İmâdüddîn Ahmed Haydar. Beyrut: Müessesetü’l Kutubi’s-Sekafiyye,. Bozkurt, M. (2007). Müslüman Kelâmında Haberin Bilgi Değeri. Ankara: AÜİFD. Buhârî. (2015). Sâhîhu'l-Buhâri. Beyrut: Müessesetü'r-Risâle. Cürcânî, E.-H. A. (2003). Kitâbü’t-ta‘rifât. Beyrut: Dâru’l-Kütübü’l-İlmiyye. Dûserî, M. (2000). Umûmu'l-Belvâ. Riyad: Mektebetü'r-Rüşd. Ebû Bekir er-Râzî, E. A. (1996). el-Mahsûl fî ilmi usûli’l fıkh, thk. Tâhâ Câbir Feyyâz el-Alvânî. Beyrut: Müesesetü’r-Risâle. el-Bâcî, E.-V. S.-T. (1986). İhkâmu’l-fusûl fî ahkâmi’l-usûl, thk. Abdülmecîd Türkî,. Beyrut: Dâru’l-Garbi’l-İslâmî. el-Bağdâdî, H. (1435). el-Kifâye fî ilmi'r-rivâye, thk. Mahir Yasin el-Fahl. Riyad: Dâru İbn Cevzî. el-Bağdâdî, H. (1991). Şerfu ashâbi'l-hadîs thk. Muhammed Saîd Hatiboğlu. Ankara: DİB. el-İsfehânî, R. (2009). Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân, thk. Safvân Adnân Dâvûdî. Dımaşk: Dâru'l-Kalem. el-Kefevî, E. B. (1998). Külliyât. Beyrut: Müessetü'r-Risâle. Ertürk, M. (1999). Haber-i Vâhid. TDV İslam Ansiklopedisi (Cild 14, ss. 349-352). İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. Fahreddîn er-Râzî, E. A. (1986). el-Mahsûl fî ilmi usûli’l fıkh thk. Taha Cabir Feyyaz el-Alvânî. Beyrut: Müesesetü’r-Risâle. Gazzâlî, E. H.-T. (ty.). el-Müstesfâ min ilmi’l-usûl, thk. Hamza b. Züheyr Hâfız,. Cidde: Şirketü Medineti’l-Münevvere li’t-Tıbaa ve’n-Neşr. Gül, M. (2018). Hanefi Usulünde Hadis Tenkiti.İstanbul:
  2. İFAV. Hansu, H. (2008). Mütevâtir Haber (Bilgi Değeri ve İslam Düşüncesindeki Yeri),. Van: Bilge Adamlar Yay. İbn Hacer, E.-F. Ş.-A. (2000). Nüzhetü'n-nazar fî tavdîhi Nuhbetü'l-fiker thk.Nurettin ıtr. Dımaşk: Matbatu's-Sabâh. İbn Hazm, (1983). el-İhkâm fî usûli'l-ahkâm, C.I. Beyrut: Dâru'l- Âfaki'l-Cedîde. İbn Manzûr, E.-F. C.-E. (1990). Lisânü’l Arab, IV. Beyrut: Dâru Sâdır. İbn Neccâr, E. B.-F. (tarih yok). Şerhu’l-kevkebi’l-münir, thk. Muhammed ez-Zuhaylî, Nezîh Hamâd,. Dımaşk: Dâru’l-Fikr,. İbn Salâh, E. A.-Ş. (1981). Ulûmu’l-hadis, thk. Nureddin Itr, e,. Beyrut: Mektebetü’l-İlmiyye. İbn Cemâa. (2012). Menhelü'r-revî fî muhtasari ulûmi'l-hadîsi'n-nevevî thk. Câsim es-Zâmil. Kuveyt: Şirketü Gırâs. İbn Fûrek. (2005).