KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Avrasya Sosyal ve Ekonomi Araştırmaları Dergisi / 2020 / Cilt: 7 - Sayı: 6

AVRUPA’DA YETİŞKİN DİN EĞİTİMİ ÖRNEĞİ OLARAK VİYANA İSLAM ARAŞTIRMALARI ENSTİTÜSÜ

Abdullah AKIN
Sayfa
186–203
Yayın Tarihi
2020-06-25
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Çalışma neticesinde; Avrupa özelinde Türkiye kökenli Müslümanlar tarafından kendi imkânları ile kurulan İslam Araştırmaları Enstitüsü gibi Enstitüler ülkemiz için büyük kazanım olduğu sonucuna varılmıştır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:İslam Araştırmaları Enstitüsü’nün kuruluş amacı; insanımızın dinî eğitiminde ihtiyaç duyulan elemanların yetiştirilmesini sağlamaktır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Dinî sahada araştırmalar yaparak bilgi üretimi ve aktarımı sağlamayı; örgün ve yaygın din eğitimi ile insanlara empati ile yaklaşabilen, ahlak ve estetik değerlere sahip, inançlı, bilgili, aydın ve mesleki açıdan yetkin insanlar yetiştirmeyi görev edinmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Çalışma neticesinde; Avrupa özelinde Türkiye kökenli Müslümanlar tarafından kendi imkânları ile kurulan İslam Araştırmaları Enstitüsü gibi Enstitüler ülkemiz için büyük kazanım olduğu sonucuna varılmıştır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Din · Eğitim · Viyana

Özet

İslam Araştırmaları Enstitüsü’nün kuruluş amacı; insanımızın dinî eğitiminde ihtiyaç duyulan elemanların yetiştirilmesini sağlamaktır. Dinî sahada araştırmalar yaparak bilgi üretimi ve aktarımı sağlamayı; örgün ve yaygın din eğitimi ile insanlara empati ile yaklaşabilen, ahlak ve estetik değerlere sahip, inançlı, bilgili, aydın ve mesleki açıdan yetkin insanlar yetiştirmeyi görev edinmiştir. İslam Araştırmaları Enstitüsü’nün süresi hazırlık sınıfı (1 + 4 =) 5 yıldır. Hazırlık dışında her öğretim yılı iki yarıyıl olmak üzere toplam 8 yarıyıldan oluşur. İlk 6 yarıyılda İslami ilimler, 7. ve 8. yarıyıllarda pedagojik formasyon dersleri okutulur. İslam Araştırmaları Enstitüsü, profesör, doçent, doktor, araştırma görevlisi, uzman, üniversite mezunu ve İslâmî ilimler alanıyla ilgili geçerli bir kurstan belge almış kişiler arasından uygun görülenlerin bilgi ve tecrübelerinden; kadrolu veya gönüllü öğretim elemanı olarak, konferans ve/veya seminer vermek üzere, süreli/süresiz, ücretli/ücretsiz opsiyonlardan karşılıklı rıza anlayışı ile yararlanır. Bu çalışmanın amacı, İslam Araştırmaları Enstitüsü'nün yaşam öyküsünü yakından inceleyerek, yaşamının belirli aşamalarındaki değişimler ve dönüşümler ile sosyal yaşamdaki örgün / yaygın eğitim arasındaki ilişkiyi ortaya çıkarmaktır. Araştırmada derinlemesine görüşme, gözlem ve doküman incelemesi yoluyla toplanan veriler, betimsel analize ve içerik analizine tabi tutulmuştur. Çalışma neticesinde; Avrupa özelinde Türkiye kökenli Müslümanlar tarafından kendi imkânları ile kurulan İslam Araştırmaları Enstitüsü gibi Enstitüler ülkemiz için büyük kazanım olduğu sonucuna varılmıştır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

AKIN, A. (2020). AVRUPA’DA YETİŞKİN DİN EĞİTİMİ ÖRNEĞİ OLARAK VİYANA İSLAM ARAŞTIRMALARI ENSTİTÜSÜ. Avrasya Sosyal ve Ekonomi Araştırmaları Dergisi, Cilt: 7 - Sayı: 6, 186–203. https://ajindex.com/articles/737558

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (18)

  1. Altaş, Nurullah. Gençlik Döneminde Din Olgusu ve Liselerde Din Öğretimi, Ankara: Nobel Yayınları, 2004.
  2. Bahçekapılı, Mehmet. “Avrupa’da İslam Din Eğitimi Modelleri”. Din Eğitimi Araştırmaları Dergisi, 21, (2011), 21-64.
  3. Bahçekapılı, Mehmet. Avrupa’da Din Eğitimi. İstanbul: Önder Yayınları, 2012. Balıć, İsmail - Aydın, Masum Yaşar. “Avusturya”, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (Ankara: TDV Yay., 1991), 4/79-83.
  4. Bayraklı, Bayraktar. Kadın, Sevgi ve Temel Haklar, İstanbul: İşaret Yayınları, 2000.
  5. Coşkun, Selçuk. “Yetişkin Eğitimi ve Hz. Peygamber’in (s.a.v.) Tatbikatı”. İslam’da Aile ve Çocuk Terbiyesi 2, 223-234. İstanbul: Ensar Neşriyat, 1996.
  6. Çamdibi, Mahmut. “Din Eğitiminde Yetişkinler ve Şahsiyet Terbiyesi”. Yetişkinlik Dönemi Eğitimi ve Problemleri, 289-306. İstanbul: Ensar Neşriyat, 2006.
  7. Dam, Hasan. “Yaygın Din Eğitimine İlişkin Bazı Temel Sorunlar ve Çözüm Önerileri”. Süleyman Demirel Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Türkiye'de Yüksek Din Eğitimi ve Öğretiminin Sorunları ve Geleceği, Sempozyumu, 16-17 Ekim 2003, 425-445. Isparta: 2004.
  8. Demirel, Özcan. Kuramdan Uygulamaya Eğitimde Program Geliştirme, Ankara: Kardeş Yayınları, 1998.
  9. Doğan, Recai - Tosun Cemal. İlköğretim 4. ve 5. Sınıflar İçin Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretimi, Ankara, Pegema Yayınları, 2002.
  10. Güneş, Firdevs. Yetişkin Eğitimi, (Halk Eğitimi), Ankara: Ocak Yayınları, 1996.
  11. Kılavuz, Mehmet Akif. (2003). Yetişkin Din Eğitimcilerinde Bulunması Gereken Özellikler. Uludağ Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 12/1, (2011), 135-152.
  12. Kılavuz, Mehmet Akif. Yetişkinlerin Din Eğitim Programlarının Planlanması. Yetişkinlik Dönemi Eğitimi ve Problemleri, 125-148. İstanbul: Ensar Neşriyat, 2006.
  13. Kılavuz, Mehmet Akif. Yetişkinlik ve Yaşlılık Döneminde Eğitim ve Din Eğitiminin Önemi. Uludağ Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 11/2, (2002), 59-72.
  14. Köylü, Mustafa. “Yetişkinlik Dönemi Din Öğretimi”. Etkili Din Öğretimi, ed. Şaban Karaköse. 103-120. İstanbul: TİDEF Yayınları, 2009.
  15. Köylü, Mustafa. “Yetişkinlik Dönemi Eğitimi ve Öğretiminin Genel Özellikleri”. Yetişkinlik Dönemi Eğitimi ve Problemleri, ed. M. Faruk Bayraktar. 85-112. İstanbul: Ensar Neşriyat, 2006.
  16. Köylü, Mustafa. Yetişkinlik Dönemi Din Eğitiminin Temel İlkeleri. Yaygın Din Eğitimi Sempozyumu -II (30 Mart - 01 Nisan 2012, 2, 67-86. Ankara: 2012.
  17. Okçabol, Rıfat. Halk Eğitimi (Yetişkin Eğitimi), İstanbul: Der Yayınları, 1996.
  18. Potz, Richard. “Avusturya”. Avrupa Birliği Ülkelerinde Din-Devlet İlişkisi. ed. Talip Küçükcan, Al