Dergiler / EKEV Akademi Dergisi / 2013 / Cilt: 0 - Sayı: 56

ZEMZEM SUYU VE ÖZELLİKLERİ

Sayfa
375–398
Yayın Tarihi
2013-07-12
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

İsmail (a.s) suya en çok ihtiyaç duyduğu bir anda ona yapılan bir bağış ve ihsandır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Zemzemin çıkış serüveni Kitâb-ı Mukaddes’in yanı sıra İslâmî kaynaklarda da yer almaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:İsmail’in susuzluğunun giderilmesi için çıkarılmış, İsrâ ve Miraç gecesinde Allah katında en değerli varlık olan Hz.
💡
Sonuç & Katkı:İsmail (a.s) suya en çok ihtiyaç duyduğu bir anda ona yapılan bir bağış ve ihsandır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Zemzem · Zemzem Kuyusu · analiz (tahlil) fazilet

Özet

Zemzemin çıkış serüveni Kitâb-ı Mukaddes’in yanı sıra İslâmî kaynaklarda da yer almaktadır. Zemzemin bulunmasıyla Mekke şehri ihya olmuş ve bu mübarek su Allah’ın apaçık nişan ve delillerinden sayılmıştır. Zemzemin ortaya çıkışı, kaynağı ve sürekli akması âdeta bir mûcize gibi kabul edilmiştir. Zemzem suyu ve faziletiyle ilgili birçok rivayet nakledilmiştir. Mübarek bir su olan zemzem, çok kaliteli ve kendine has özellikte yaratılmıştır. Yapılan tahlillere göre zemzem, en içilebilir ve sağlıklı sulardan biridir. İçinde mikroorganizma ve bakteri bulunmayan sudur. Cibrîl-i Emîn vasıtasıyla en mukaddes yerde Hz. İsmail’in susuzluğunun giderilmesi için çıkarılmış, İsrâ ve Miraç gecesinde Allah katında en değerli varlık olan Hz. Peygamber’in kalbi bu tertemiz su ile yıkanmıştır.1 Rabbânî bir ikram olan zemzemde gıda, şifa, hayır ve bereket vardır. Diğer sulardan ayrı ve ayrıcalıklıdır. Onun bereketli ve nitelikli bir su olduğu konusunda İslâm’ın ilk günlerinden bu yana genel bir kabul vardır. Sahâbe ve Selef’ten gelen rivayetlerde âlimler, zemzem suyunun en hayırlı ve faziletli su olduğuna dair görüş birliğine varmışlardır. Hz. İsmail (a.s) suya en çok ihtiyaç duyduğu bir anda ona yapılan bir bağış ve ihsandır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ATA, M. M. (2013). ZEMZEM SUYU VE ÖZELLİKLERİ. EKEV Akademi Dergisi, Cilt: 0 - Sayı: 56, 375–398. https://ajindex.com/articles/716071

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (3)

  1. Abdülmecid Şeyh Abdülbârî. (1426/2006). er-Rivâyetü’t-tefsîriyye fi’l-Fethi’l-Bârî, Vakfü’s-selâm el-hayrî. Abdürrezzâk es-San‘ânî. (1971-75). el-Musannef (nşr. Habibullah el-A’zamî). Beyrut. Ahmed b. Hanbel. (1421/2001). Müsned (nşr. Şuayb el-Arnaût vd.), Beyrut: Müessesetü’r- Risâle. Aynî, Bedreddin. (1392/1972). Umdetü’l-kârî. Kahire. Begavî, Ferrâ. (1420). Meâlimü’t-tenzîl (nşr. Abdürrezzâk el-Mehdî). Beyrut: Dâru İhyâi’t-türâsi’l-Arabî. Beyhakî. (1424/2002). Sünenü’l-Kübrâ (nşr. Muhammed Abdülkadir Atâ). Beyrut: Dârü’l-kütübi’l-ilmiyye. Bozkurt, N., Küçükaşcı, M.S. “Mekke”, DİA, XXVIII, 556. Çağatay, N. (1982). İslâm Öncesi Arap Tarihi ve Cahiliye Çağı. Ankara: Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi. Dârekutnî, Ebü’l-Hasan Ali b. Ömer b. Ahmed. (1405/1985). el-İlelü’l-vâride fî ehâdîsi’nnebî (nşr. Mahfûzur-rahman Zeynullah es-Selefî), Riyad: Dâru Tayyibe. Ebû Bekir el-Cezâirî. (1424/ 2002). Eyserü’t-tefâsir fî kelâmi’l-aliyyi’l-kebîr, Medine: Mektebetü’l-ulûm ve’l-hikem, Elbânî, Nâsırüddin. (1405/1985). İrvâü’l-galîl fî tahrîci ehâdîsi Menâri’s-sebîl, Beyrut: Mektebetü’l-İslâmî. a.mlf. (1986). Sahîhu’l- Câmii’s-sagîr ve ziyâdâtüh, Beyrut: el-Mektebü’l-İslâmî. a.mlf. (1421/2000). el-İsrâ ve mi‘râc. Amman. Eyüp Sabri Paşa. (1302). Mir’ât-ı Mekke. Kostantiniye: Bahriye Matbaası. Ezrakî. (1399/1979). Ahbâru Mekke (nşr. Rüşdi Salih Melhas). Beyrut: Dârü’l-Endelüs. Fâkihî. (1414). Ahbâru Mekke (nşr. Abdülmelik Abdullah Duheyş). Beyrut: Dâru Hızır. Hâkim en-Nîsâbûrî. (1411/ 1990). el-Müstedrek, Beyrut: Dârü’l-kütübi’l-ilmiyye. Hamidullah, M. (1414/ 1993). İslâm peygamberi (çev. Salih Tuğ), İstanbul:
  2. İrfan Yayınevi.
  3. Harman, Ö.F. “Faran”, DİA, XII, 166. Hassan Şemsi Paşa. (1996). el-Esvedân: et-Temr ve’l-Mâ, Cidde: Dârü’l-Menâr. Hût, Derviş Muhammed b. Muhammed. (1983). Esne’l-metâlib fî ehâdîsi muhtelifeti’lmerâtib. Beyrut: Dârü’l-kitâbi’l-Arabî. İbn Atıyye el-Endelüsî. (1412/1992). el-Muharrerü’l-vecîz fî tefsîri’l-kitâbi’l-azîz (nşr. Abdüsselâm eş-Şâfiî Muhammed). Lübnan: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye. İbn Ebû Şeybe, Ebû Bekir. (1409). el-Musannef, (nşr. Kemal Yusuf el-Hût), Riyad: Mektebetü’r-Rüşd. İbn Ebû Şeybe, Ebû Bekir. (2006). el-Musannef (nşr. Muhammed Avvâme), Beyrut: Dârü’l-Kurtuba. İbn Hacer el-Askalânî. (1379). Fethu’l-bârî. Beyrut: Dârü’l-marife, İbn Hişâm. (1987). es-Sîretü’n-Nebeviyye (nşr. Ömer Abdüsselâm et-Tedmürî). Kahire. İbn Kayyim el-Cevziyye.(ts.). et-Tıbbü’n-Nebevî. Beyrut: Dârü’l-Hilâl. İbn Kesîr. (1386/1966). el-Bidâye ve’n-Nihâye. Beyr