Amaç & Hipotez:arwin’in evrim teorisinden sonra, Stanley Miller deneyini dönemlerinde heyecanla karşılayan evrimciler, hayatın kendiliğinden ortaya çıkabileceği görüşünü şiddetle savunmaya başladılar.Bu teorinin özeti, dünya üzerindeki hayatın rastlantılarla doğup geliştiği ve bütün canlıların ortak bir atadan türediği görüşüne dayanmaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Özellikle insanın Primat türü maymunlardan ya da ön insan denilen bin canlıdan evrim geçirerek bugünkü haline geldiği öne sürülmektedir.
arwin’in evrim teorisinden sonra, Stanley Miller deneyini dönemlerinde heyecanla karşılayan evrimciler, hayatın kendiliğinden ortaya çıkabileceği görüşünü şiddetle savunmaya başladılar.Bu teorinin özeti, dünya üzerindeki hayatın rastlantılarla doğup geliştiği ve bütün canlıların ortak bir atadan türediği görüşüne dayanmaktadır. Özellikle insanın Primat türü maymunlardan ya da ön insan denilen bin canlıdan evrim geçirerek bugünkü haline geldiği öne sürülmektedir. Bu görüşü bugün kimi islâmî araştırmacılarda benimsemiş gibi gözükmektedirler. Bu yazımızda insanın ilkel bir canlıdan değil, topraktan özgün bir varlık olarak yaratıldığı ve evrimcilerin yanılgıları üzerinde duracağız. İnsan, canlı, yaratılış, evrim, evrimciler, Adem, maymun, teori, Kur’ân, âyet
Akyol. M. (2004). Evrim Teorisi yakında tarih olacak. Sızıntı Dergisi, 26(311). Âlûsî, Ebu’l-Fadl Şihabuddîn Mahmud (tsz.). Rûhu’l-m‘ânî. Beyrut: Dâru İhyâi’t- Türâsi’l-Arabî Ateş, S. (1972). Kur’ân’a göre evrim teorisi. Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 20(1), 127-145.
Ateş, S. (tsz). Yüce Kur’ân’ın çağdaş tefsiri. İstanbul:
Yeni Ufuklar Neşriyat. Ayverdi, İ.(2008). Misalli büyük Türkçe sözlük. İstanbul:
Mas Matbaacılık A.Ş. Barrow, J.D., Ipler, F.J. (1986). The antropic cozmological principle. New York: Oxford Üniversity Press.
Bayraktar, M. (2001). İslam’da evrimci yaratılış teorisi. Ankara: Kitâbiyât. Beğavî, Huseyin b. Mesûd el-Ferra (1424/2004). Me‘âlimü’t-tenzîl. Beyrut: Dâru’l- Kütübi’l-İlmiyye. Behe, M. J. (1998). The rise of life on earth. National Geographic. Beyaz, Z. (1978). Darvinizmin yıkılışı. İstanbul: Sağduyu Yayınları. Beydâvî, Ebu’l-Hayr Abdullah b. Ömer (1388/1968). Envâru’t-tenzîl ve esrâru’t-te’vîl. Mustafa el-Bâbî el-Halebî ve Evlâduhu. Mısır. Biruni, Ebû Reyhan Muhammed bin Ahmed el-Birûnî. (1935). Kitabu’l-cemâhir fî ma‘rizati’l-cevâhir. Haydarabad. Bozer, F., Yıldız, M., İnal, İ ve Yılmaz, T. (1986). Evrim anaforu ve gerçek. İzmir: Çağlayan Matbaacılık. Celâlüddîn el-Mahhallî, Celâlüddînes-Suyûtî. (tsz.). Tefsîru’l-Celâleyn. İstanbul:
Mektebetü Pamuk. Corneilus, G. H. (2003). Darvin’in tanrısı, (Çev. Orhan Düz). İstanbul:
Gelenek Yayınları.
Crick, F. (1981). Life ıtself: ıt’s origin and natüre. New York: Simon & Schuster, Dorman, E. (2011). Modern bilim: ‘‘Tanrı Var’’. İstanbul:
İstanbul Yayınevi.
Draper, J.W. (1989). History of conflit between religion and science. New York. Ebû Hayyân, Muhammed b. Yusuf el-Endulûsî. (1428/2007). el-bahru’l-muhît. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye. Ebu’l-A‘lâ el-Mevdûdî. (2005). Tefhîmu’l-Kur’ân, (terc. Muhammed Han Kayani ve arkadaşları). İstanbul: İnsan Yayınları. Ebu’l-Leys es-Semerkandî (1993). Tefsîru’l-Kur’ân, (sadeleştiren Mehmet Karadeniz). İstanbul:
Sezgin Neşriyat ve Cilt Evi, İstanbul. Ebu’s-Su‘ûd, Muhammed b. Muhammed el-İmâdî. ( tsz.). İrşadu akbi’s-selîm. Kahire: Dâru’l-Mushaf. Edey, M.A. and Johansın, D.C.(1989). Blueprints: solving the mystery of evolution. Boston: Little, Brown. Edward, O. W. (2000). Doğanın gizli bahçesi, (Çev: Aslı Biçen). Tübitak Popüler Bilim Kitapları. Gülen, F. (2007). Kur’ân’dan idrâke yansıyanlar. İstanbul:
Nil Yayınları.
Horgan, J. (1996). The end of science. MA Addison-Wesley. İbn Âşûr, Muhammed b. Tahir (1420/2000). et-tahrîr ve’t-tenvîr,