KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / EKEV Akademi Dergisi / 2014 / Cilt: 0 - Sayı: 59

TASAVVUFTA HAKÎKAT-I MUHAMMEDİYYE MESELESİ VE MESNEVÎ’DEN ÖRNEKLER

Ferzende İDİZ
Sayfa
179–200
Yayın Tarihi
2014-05-20
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu çalışmada mutasavvıfların konuya bakışları ve Mevlânâ’nın ünlü eseri olan Mesnevî’de Hakîkat-ı Muhammediyye meselesine dâir örnekler ele alınacaktır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Tasavvuf felsefesinin tartışmalı konularından birisi de Hakîkat-ı Muhammediyye meselesidir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Genellikle Abdullah et-Tusterî ile başladığı söylenen bu tasavvur, Hakim Tirmizî ile devam etmiş, İbn Arabî ile zirveye ulaşmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Bu çalışmada mutasavvıfların konuya bakışları ve Mevlânâ’nın ünlü eseri olan Mesnevî’de Hakîkat-ı Muhammediyye meselesine dâir örnekler ele alınacaktır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Mesnevî · rûh · nûr

Özet

Tasavvuf felsefesinin tartışmalı konularından birisi de Hakîkat-ı Muhammediyye meselesidir. Genellikle Abdullah et-Tusterî ile başladığı söylenen bu tasavvur, Hakim Tirmizî ile devam etmiş, İbn Arabî ile zirveye ulaşmıştır. Kısaca Allah’ın her şeyi Hz. Muhammed’in nûrundan yarattığı fikrine dayanan bu anlayış, sonra gelen birçok önemli sûfî tarafından da benimsenmiştir. Söz konusu görüşü benimseyenler arasında yaşadığı döneme ve sonrasına damga vurmuş olan Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî de yer almaktadır. Bu çalışmada mutasavvıfların konuya bakışları ve Mevlânâ’nın ünlü eseri olan Mesnevî’de Hakîkat-ı Muhammediyye meselesine dâir örnekler ele alınacaktır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

İDİZ, F. (2014). TASAVVUFTA HAKÎKAT-I MUHAMMEDİYYE MESELESİ VE MESNEVÎ’DEN ÖRNEKLER. EKEV Akademi Dergisi, Cilt: 0 - Sayı: 59, 179–200. https://ajindex.com/articles/715977

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (7)

  1. Aclûnî, İsmâîl b. Muhammed b. Abdulhâdî (2001). Keşfü’l-hafâ ve müzîlü’l-ilbâs. Beyrût: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye. Afîfî, Ebu’l-Alâ (2011). İslâm Düşüncesi Üzerine Makaleler. Çev. Ekrem Demirli. İstanbul:
  2. İz Yay. Ateş, Süleyman (1974). Îşârî Tefsîr Okulu. Ankara:Ankara Üniversitesi Basımevi. Ay, Mahmut (2010). “İşârî Tefsîrlerde Hakîkat-ı Muhammediyye Anlayışı.” İstanbul Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 23: 77. Buhârî, Muhammed b. İsmâîl (2001/1422). Sahîh. Tahk. Muhammed Züheyr b. Nâsır en- Nasır. Dâru Tavk en-Necât. Bursevî, İsmâîl Hakkı (t.y.). Tefsîru Rûhu’l-Beyân. Beyrût: Dâru İhyâi’t-Türâsi’l-Arabî. Cebecioğlu, Ethem (2004), Tasavvuf Terimleri & Deyimleri Sözlüğü. İstanbul:
  3. Anka Yay. Çift, Salih (2004). “İlk Dönem Tasavvuf Düşüncesinde Nûr Kavramı” Uludağ Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 1: 139-157.
  4. Demirci, Mehmet (1997). “Hakîkat-i Muhammediyye”. İstanbul:
  5. DİA. Doğrul, Ömer Rıza (1948). İslâmiyetin Geliştirdiği Tasavvuf. İstanbul:
  6. Ahmet Halit Kitabevi.
  7. Durak, Necdet (2010). “İslam Düşüncesinde Etik Bir İdeal Olarak ‘İnsan-ı Kâmil’ Anlayışı” Uluslar Arası İnsan Bilimleri Dergisi, 7: 2: 105-124. ed-Deylemî, Ebû Şucâ’ Şiyreveyh b.Şehredâr b. Şiyreveyh (1406/1986). el-Firdevs bi me’sûri’l-hitâb. Beyrût: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye. el-Âmirî, Ahmed b. Abdülkerîm (1418/1197). el-Ciddü’l-hasîs fî beyâni mâ leyse bi hadîs. Tahk. Fevvaz Ahmed. Beyrût: Dâru İbn Hazm. el-Askalânî, Ahmed b. Alî b. Muhammed (1414/1993). İtrâfü’l-müsnidi’-l-mu’telî bi etrâfi’l-musnedi’l-Hanbelî. Tahk. Abdullah b. Amr-Alîm el-Kindî. Beyrût: Dâru İbn Kesîr. el-Beğâvî, Hüseyin (1417/1997). Meâlimu’t-tenzîl. Dâru Tayyibe. el-Beğâvî, Hüseyin b. Mesûd (1403/1983). Şerhü’s-Sünne. Tahk. Şuayb el-Arnâvutî- Muhammed Züheyr eş-Şâvîş. Beyrût: El-Mektebü’l-İslâmî. el-Cilânî, Abdülkerîm b. İbrâhîm (t.y.). el-İnsânü’l-Kâmil fî ma’rifeti’l- evâhir ve’levâil, Mısır. el-Cîlî, Abdülkerîm (2012). Hakîkat-ı Muhammediyye. Çev. Muhammed Bedirhan. İstanbul: Nefes Yay. el-Elbânî, Muhammed Nâsiruddîn (1412/1992). es-Silsiletü’d-daife. Riyâd: Mektebetü’l- Maârif. el-Hakîm, Suad (2005). İbnü’l-Arabî Sözlüğü. Çev. Ekrem Demirli. İstanbul: Kabalcı Yay. el-Haysemî, Nuruddîn Alî b. Ebibekir (1412/1991). Mecmeu’z-zavâid. Beyrût: Dârü’l- Fikr. el-Hindî, Alâuddîn Alî el-Muttakî (1401/1981). Kenzü’l-ummâl fî süneni’l-akvâl ve’lefâl. Tahk. Şeyh Bekrî Hayyânî-Safve es-Sakâ. Beyrût: Müessesetü’r-Risâle. el-Kārî, Nuruddîn Alî b. Muhammed (1391/1971). el-Esrârü’l-merfûa fi’l-ahbâri’l-mevdûa. Tahk. Muhammed Sabb