KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / EKEV Akademi Dergisi / 2016 / Cilt: 0 - Sayı: 66

İBNÜ’L KAYSERÂNÎ EL-MAKDİSÎ’NİN “TEZKİRATU’LMEVZÛ‘ÂT” ADLI ESERİNDEKİ RİCÂL TENKİT METODU

Nevzat AYDIN
Sayfa
519–550
Yayın Tarihi
2016-04-28
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Özellikle Makdisî’nin ricâl bilgisi, kullandığı cerh lafızları ve delâletleri, ricâl tenkit kaynakları, rivayetin Hz.Peygamber’e aidiyetini tespitte uyguladığı isnad tenkidi ele alınmıştır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Hiç şüphesiz ki hadis ilminin ortaya çıkışı, varoluş nedeni ve amacı, öncelikle rivayetlerin sıhhatini ve Hz.Peygamber’e aidiyetini tespit edebilmektir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Son zamanlarda, uydurma hadislerin tespitinde hangi kriterlerin öncelendiği ve uygulandığı tartışma konusu olmuştur.
💡
Sonuç & Katkı:Özellikle Makdisî’nin ricâl bilgisi, kullandığı cerh lafızları ve delâletleri, ricâl tenkit kaynakları, rivayetin Hz.Peygamber’e aidiyetini tespitte uyguladığı isnad tenkidi ele alınmıştır.
🔬Tür:Literatür & Derleme Çalışması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:el-Makdisî · Tezkiratu’l-Mevzûât · Mevzû Hadis

Özet

Hiç şüphesiz ki hadis ilminin ortaya çıkışı, varoluş nedeni ve amacı, öncelikle rivayetlerin sıhhatini ve Hz.Peygamber’e aidiyetini tespit edebilmektir. Bu amaçla Muhaddisler tarafından sened ve metinle ilgili bir takım kriterler belirlenmiş; tabiî olarak ravî araştırmasına yani isnad tenkidine öncelik verilmiştir. H.V. asırdan itibaren ise uydurma olduğuna hükmedilen rivayetler belirli eserlerde toplanmış ve mevzûât literatürü oluşmuştur. Son zamanlarda, uydurma hadislerin tespitinde hangi kriterlerin öncelendiği ve uygulandığı tartışma konusu olmuştur. Bu araştırma, mevzû‘ hadisleri toplayan ilk eserlerden biri kabul edilen İbnü’lKayserânî el-Makdisî’nin “Tezkiratu’l-Mevzû‘ât”ı özelinde, onun uydurma rivayetleri tespitte ricâl tenkit metodunu tespit etmeyi amaçlamaktadır. İbn Hıbbân’ın “Kitâbu’lMecrûhîn”de tenkit edilen hadisleri ihtiva eden eser, ricâl tenkidi açısından incelenmiştir. Özellikle Makdisî’nin ricâl bilgisi, kullandığı cerh lafızları ve delâletleri, ricâl tenkit kaynakları, rivayetin Hz.Peygamber’e aidiyetini tespitte uyguladığı isnad tenkidi ele alınmıştır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

AYDIN, N. (2016). İBNÜ’L KAYSERÂNÎ EL-MAKDİSÎ’NİN “TEZKİRATU’LMEVZÛ‘ÂT” ADLI ESERİNDEKİ RİCÂL TENKİT METODU. EKEV Akademi Dergisi, Cilt: 0 - Sayı: 66, 519–550. https://ajindex.com/articles/715906

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (12)

  1. Aliyyü’l-Kâri, Nureddin Ali b. Sultan Muhammed el-Herevî, el-Masnu’ fî marifeti’lhadisi’l- mevzû’, Thk.: Abdulfettah Ebû Gudde, Kahire 1984.
  2. Aşıkkutlu, Emin, Hadiste Rical Tenkidi, MÜİFV Yay., İstanbul 1997. Aşıkkutlu, “Bir İsnad Tenkit Yöntemi Olarak Şartlı Cerh-Ta’diller ve Uygulamadaki Sonuçları”, MÜİFD, S. 20, İstanbul 2001, s. 49-80.
  3. Aydınlı, Abdullah, Hadis Istılahları Sözlüğü, MÜİFV Yay., İstanbul 2011. el-Bağdadî, Ebû Bekr Ahmed b. Ali el-Hatîb, el-Kifâye fi İlmi’r-Rivâye, Nşr.: Ömer Ahmed Hâşim, Beyrut 1986.
  4. Bağdatlı, İsmail Paşa, Hediyyetü’l-‘Ârifîn Esmâu’l-Müellifîn ve Asâru’l-Musannifîn, Daru İhyâi’t-Turâsi’l-‘Arabî, Beyrut 1951. Buhârî, Ebû Abdullah Muhammed b. İsmail, el-Câmiu’s-Sahîh, Çağrı Yay., İstanbul 1992. el-Fellâte, Muhammed b. Hasan Osman, el-Vad' fi'l-hadis, Mektebetü'l-Gazzâli, Müessesetü Menâhili’l - İrfân, Dımaşk 1981. el-Fettenî, Muhammed Tâhir b. Ali, Tezkiratu’l-Mevzûât fi’l-Ehâdîsi’l-Merfûât, İdâretü’t- Tıbâati’l-Münîriyye, Hindistan, Trs. İbn Asâkir, Ebü’l-Kâsım Ali b. Hasan, Tarihu Medineti Dımeşk, Darü’l-Fikr, Beyrut 1995. İbn Ebî Hatim, Ebû Muhammed b. Abdurrahman, İlelü’l-Hadis, Beyrut 1985.
  5. İbn Hacer, Ahmed b. Alî el- Askalânî, Lisânü’l-Mîzân, Mektebetü’l-Matbu’âti’l-İslâmiyye Haleb 2002.
  6. İbn Hacer, Tehzibu’t-tehzib, Müessesetü’r-Risâle, Beyrut, trs. İbn Hacer, Hedyu’s-sârî mukaddimetü Fethu’l-Bârî, Beyrut 1982.
  7. İbn Hıbban, Kitâbu’l-mecrûhîn mine'l-Muhaddisin ve'd-Du'afa ve'l-Metrukîn, Thk.: Hamdi Abdülmecîd es-Selefî, Dâru’s-Samiî, Riyad 2000.
  8. İbn Receb, Abdurrahman b. Ah'med el-Hanbeli, Şerhu İlelü't-Tirmizi, Nşr.: Subhi es-Samerrâi, Beyrut 1985.
  9. İbn Salah, Ebû Amr Osman b. Abdurrihmân, Marifetü Ulûmu’l-Hadis, Dârul Kütübi’lİlmiyye, Beyrut, 2002.
  10. İbn Teymiyye, Takiyüddin Ahmed el-Harrânî, Mecmu’u’l-Fetâvâ, Dârü’l-Vefâ, Mansura 1997. İbnü’l-‘İmâd, Şihâbuddin Ebü’l-Felâh Abdülhay b. Ahmed el-‘Akrî, Şezerâtü’z-zeheb fî ahbâri men zeheb, Dârü İbn Kesîr, Beyrut 1986. İbnü’l-Cevzî, Abdurrahman b. Ebü’l-Ferec, Kitâbu’l-Mevzûât, Thk.: Abdurrahman Muhammed Osman, Mektebetü’s-Selefiyye, Medine 1966. İbnü’l-Esîr, Mecdüddîn el-Mübârek b. Muhammed, en-Nihâye fî Ğarîbi’l-Hadîs ve’l- Eser, Beytü’l-Efkâr ed-Düveliyye, Ammân 2003.
  11. Kandemir, Mehmet Yaşar, Mevzû‘ Hadisler, Menşei, Tanıma Yolları, Tenkidi, DİB Yay., Ankara 1975. Kandemir, “İbnü’l-Kayserânî”, DİA, TDV Yay., C. XXI, İstanbul 2000, s. 109-111. Kehhâle, Ömer Rıza, Mu’cemü’l-Müellifîn, Müessesetü’r-Risâle, Beyrut 1993.
  12. Kırbaşoğlu, Mehmet Hayri, İslam Düşüncesinde Hadis Metodo