Dergiler / Bilge Strateji / 2019 / Cilt: 11 - Sayı: 21

Güney Kore’nin Afrika’da Artan Gücü: Ticaret, Politika ve Kalkınma Yardımları

South Korea’s Rising Power in Africa: Trade, Politics and Development Assistance

Sayfa
251–275
Yayın Tarihi
2019-11-25
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Öte yandan, Afrika ile ilişkilerin Kore’nin orta büyüklükte güç emellerine hizmet etmesi de beklenmektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Afrika ve Kore (resmi adıyla Kore Cumhuriyeti) arasındaki ilişkiler 1960’lı yıllarda başlamıştır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Ancak 2000’li yıllardan başlayarak, gıda güvenliği ve enerji ihtiyaçları konusundaki endişelerin artması Seul’u Afrika politikasını gözden geçirmeye zorlamıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Öte yandan, Afrika ile ilişkilerin Kore’nin orta büyüklükte güç emellerine hizmet etmesi de beklenmektedir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:2000 Verileri
⚙️Değişkenler:emerging powers · South Korea · Africa

Özet

Afrika ve Kore (resmi adıyla Kore Cumhuriyeti) arasındaki ilişkiler 1960’lı yıllarda başlamıştır. Soğuk Savaş yıllarında, Kore’nin Afrika politikası, Pyongyang ile olan diplomatik rekabet çerçevesinde şekillenmiştir. Bu dönemde Kore’nin Afrika ülkeleriyle daha yakın ilişkiler kurma girişimlerine rağmen, Afrika, Kore dış politikasında ikincil bir konumda yer almaya devam etmiştir. Soğuk Savaş’ın sona ermesinin ardından ise Afrika, Kore’nin politi- ka öncelikleri arasında daha marjinal hale gelmiştir. Ancak 2000’li yıllardan başlayarak, gıda güvenliği ve enerji ihtiyaçları konusundaki endişelerin artması Seul’u Afrika politikasını gözden geçirmeye zorlamıştır. Bu makale, Kore’nin Afrika’ya ilgisinin çoğunlukla enerji güvenliği arayışı ve alternatif ihracat pazarları gibi iktisadi faktörlerden kaynaklandığını iddia etmektedir. Öte yandan, Afrika ile ilişkilerin Kore’nin orta büyüklükte güç emellerine hizmet etmesi de beklenmektedir.

Abstract

Relations between Africa and South Korea, officially Republic of Korea (ROK), started during the 1960s. In the Cold War years, Seoul’s Africa pol- icy has been shaped by its diplomatic competition with Pyongyang. Despite Seoul’s attempts to initiate closer relations with African countries, Africa occupied a secondary status in Korean foreign policy. Following the end of the Cold War, Africa became more marginalized in Korea’s policy priori- ties. Starting from 2000s, increasing concerns over food security and energy needs compelled Seoul to review its Africa policy. This article argues that recent Korean interest towards Africa is driven mostly by economic consid- erations including the quest for energy security and alternative export mar- kets. On the other hand, engagement with Africa is expected to serve Korea’s middle power ambitions.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

TEPECİKLİOĞLU, E. E. (2019). Güney Kore’nin Afrika’da Artan Gücü: Ticaret, Politika ve Kalkınma Yardımları. Bilge Strateji, Cilt: 11 - Sayı: 21, 251–275. https://ajindex.com/articles/713739

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (14)

  1. AfDB “The Korea-Africa Business Forum and Cultural Exchange.” https://www.afdb.org/en/news-and-events/the-korea-africa-business-forum-and-cultural-exchange-16819/ (accessed: 21.02.2019). African Development Bank Group (AfDB). Korea: Partnership Overview.” https://www.afdb.org/en/countries/non-regional-member-countries/korea/ (accessed: 21.02.2019).
  2. African Union. “Fourth Africa-Korea Forum.” 6 December 2016. https://au.int/en/newsevents/31671/fourth-africa-korea-forum (accessed: 15.02.2019).
  3. Akgemci, Esra. “Lula Döneminde Brezilya’nın Afrika politikası: “Güney-Güney” işbirliği nereye?” Afrika: Ankara Üniversitesi Afrika Çalışmaları Dergisi 1, No.2, (2012): 3-40.
  4. Alpay, Yalın. “Çin Afrika’da Ne Yapıyor?” Stratejik Araştırmalar Dergisi No.14 (2009): 3-18.
  5. Arslan, İbrahim. “Bir Ülke-Bir Kıta İlişkileri: Çin-Afrika Örneği.” Yönetim Bilimleri Dergisi 16, No.31 (2018): 125-142.
  6. Ata, İlkay. “Çin-Afrika İlişkileri: Üçüncü Dünyanın İşbirliği.” Stratejik Analiz VII, No.99 (2008): 61-67.
  7. Barış, Emre. “South Korea in Africa: From Arbitrary Foreign Policy to Win-Win Ideology.” ASC Infosheet 26: African Studies Centre, 2015.
  8. Bayram, Mürsel ve Hüseyin Emiroğlu. “Afrika’da Artan Çin Nüfusunun Çok Yönlü Sonuçları.” Akademik Sosyal Araştırmalar Dergisi 4, No. 28 (2016): 501-516.
  9. Choi, Jin-Wook. “From a Recipient to a Donor State: Achievements and Challenges of Korea’s ODA.” International Review of Public Administration 15, No. 3 (2010): 37-51.
  10. Chun, Hong-Min, Elijah N. Munyi and Heejin Lee. “South Korea as an Emerging Donor: Challenges and Changes on its Entering OECD/DAC.” Journal of International Development 22 (2010): 788-802.
  11. Chun, Youn-Iob. South Korea in the Fast Lane: Economic Development and Capital Formation. Oxford: Oxford University Press, 2017.
  12. Darracq, Vincent and Daragh Neville. “South Korea’s Engagement in Sub-Saharan Africa: Fortune, Fuel and Frontier Markets.” Chatham House Research Paper, 2014. Economic Development Cooperation Fund (EDCF). “What is EDCF?” https://www.edcfkorea.go.kr/site/homepage/menu/viewMenu?menuid=005004002001 (accessed: 07.02.2019). EDCF. Annual Report 2017, 30 Years of EDCF: Creating a Sustainable Future, EDCF, 2017.
  13. Ermağan, İsmail ve Mürsel Bayram.“ Çin’in Afrika Politikası,” Dünya Siyasetinde Afrika I içinde (Der.) İsmail Ermağan (sf. 49-72), Ankara: Nobel Yayıncılık, 2014.
  14. Eyrice Tepeciklioğlu, Elem ve Ali Onur Tepeciklioğlu. “Japonya’nın Afrika Politikası,” Dünya Siyasetinde Afrika IV içinde (Der.) İsmail Ermağan, (sf. 63-88), An