Dergiler / Türkiye Din Eğitimi Araştırmaları Dergisi / 2021 / Sayı: 12

Bağımsız Türk Cumhuriyetleri'nde Din Eğitimi

Sayfa
65–87
Yayın Tarihi
2021-12-28
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Yine çalışmada betimleme yöntemi takip edilmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bilgi edinme ve öğrenmenin dinen zorunlu oluşu, dünyanın çeşitli bölgelerinde oluşan Müslüman topluluklarda eğitim-öğretim için özel bir yer belirlemiştir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Din eğitimi Türk Devletleri’nde de tarihî süreç içerisinde siyasî-ideolojik birçok değişikliklere ve etkilere maruz kalarak farklılık arzetmiş ve bugünkü hâlini almıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Yine çalışmada betimleme yöntemi takip edilmiştir.
🔬Tür:Literatür & Derleme Çalışması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Din Eğitimi · Türk Devletleri · Müslümanlar

Özet

Bilgi edinme ve öğrenmenin dinen zorunlu oluşu, dünyanın çeşitli bölgelerinde oluşan Müslüman topluluklarda eğitim-öğretim için özel bir yer belirlemiştir. Din eğitimi Türk Devletleri’nde de tarihî süreç içerisinde siyasî-ideolojik birçok değişikliklere ve etkilere maruz kalarak farklılık arzetmiş ve bugünkü hâlini almıştır. Sovyetler Birliği’nin yıkılmasıyla, 1990’lardan sonra başlayan hızlı bir yükselişin ardından din eğitimi alanında bir durgunluk dönemi başlamış ve bu durum, devletlerin bu süreçler üzerindeki artan etkisi göz önüne alındığında, din eğitimi eğilimlerinin daha fazla incelenmesi ihtiyacını doğurmuştur. Bağımsız Türk Cumhuriyetleri gibi çok geniş bir coğrafyada yürütülen din eğitiminin bütünü hakkında ayrıntılı bilgi vermenin veya bu bilgileri bir çalışmaya sığdırmanın imkânsız olduğu aşikârdır. Bu nedenle çalışmada, Türk Cumhuriyetleri’ndeki din eğitimi faaliyetleri ile ilgili genel bir değerlendirme yapılmakta, din eğitiminin tarihî geçmişi, Sovyetler Birliği’nin çöküşünden sonra gelişim dönemleri ve mevcut durumu konusunda genel bilgiler verilmektedir. Ayrıca, din eğitimi kurumlarının biçimleri, çeşitleri ve ülkelere göre dağılımı konusuna temas edilmektedir. Bu bağlamda, araştırmada literatür incelemesi yöntemine bağlı olarak konuyla ilgili Türk Devletleri lehçelerindeki kaynaklar incelendiği gibi Rusça ve Türkçe literatürden istifade edilmiş, konuya dair resmî yayınlar, makaleler, yönetmelikler ve ders programlarından faydalanılmıştır. Yine çalışmada betimleme yöntemi takip edilmiştir.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

YUSUFOĞLU, A. E. (2021). Bağımsız Türk Cumhuriyetleri'nde Din Eğitimi. Türkiye Din Eğitimi Araştırmaları Dergisi, Sayı: 12, 65–87. https://ajindex.com/articles/707705

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (19)

  1. Agzamhocayev, S. (2010). Sovremennoye Sostoyaniye İslâmskogo Obrazovaniya v Uzbeksistane. Rossiya i Musulmanskiy Mir, 11, 124-133.
  2. Ahmadullin, V. (2015). Osobennosti Sovetskoy Sistemı Dvuhurovnevoy Podgotovki İslâmskih Kadrov: Opıt i Uroki. İslâm v Sovremennom Mire, 11 (2), 153-164.
  3. Ahmedova, Z. (2011). Türk Elderinde İslâm Dinînin Cayıluusu Cana Sufizmdin Ordu. Oş İlahiyat Fakültesi İlmi Dergisi, 14-15, 64-81.
  4. Albogaçiyeva, M. S-G. (2019). İslâmskoye Obrazovaniye v İnguşskom Obşestve: İstoriya i Sovremennost. Minbar, 12 (1), 186-207.
  5. Aynutdinova, K. (2009). Problematika Razvitiya Musulmanskogo Obrazovaniya v Rossii i v Srendey Azii. Minbar, 2 (4), 5-14.
  6. Azimli, D. (2017). XIX. Asrın Başlarında Çar Rusyası’na Karşı Mücadelede “Nakşibendiye” Tarikatı’nın Rolü. VIII. Uluslararası Atatürk Kongresi. 13-15 Ekim 2015.
  7. Ankara.
  8. Beylur, S. (2020). Özbekistan Cumhuriyeti’nin Din Siyaseti ve Din Eğitimi. Türk Devletlerinde Din-Devlet İlişkileri ve Din Eğitimi. Ed. İlyas Erpay ve Suat Beylur. Ankara: 107-129.
  9. Buluktayev, Y. (2000). Faktor İslâmskogo Vozrojdeniya v Kazahstane: Vliyaniye na Politiku Grajdanskoy İntegratsiyi i Ukrepleniye Stabilnosti. Almatı. Devlet, N. (1987). İdil-Ural’da İslâmiyetin Durumu. Tarih Enstitüsü Dergisi, 13, 109-122.
  10. Dmitrieva, E. (2016). İslâmskoye Obrazovaniye v Rossiyi: İstoriya i Sovremennost. Rossiya i Musulmanskiy Mir, 12-17.
  11. Dualı, Ş. M. (2012). Rusya Müslümanları Örneğinde Din ve Vicdan Özgürlüğü Sorunu. Milel ve Nihal, 9 (1), 81-104.
  12. Dursun, D. (1993). Sovyetlerdeki Müslüman Türklerin Sosyal Yapısı Üzerine Bir Çalışma. Sosyoloji Konferanslar, 24, 173-192.
  13. Erkan, Ü. (2019). Rusya’da Modernleşme Hareketleri, Rusya Müslümanları ve İsmail Gaspıralı. Motif Akademi Halkbilimi Dergisi, 12 (27), 758-776.
  14. Erşahin, S. (1999). Türkistan’da İslâm ve Müslümanlar. Ankara:
  15. İlahiyat Vakfı. Gafurov, U. (2018). İstoriya Formirovaniya i Perspektivı Razvitiya Sistemı İslâmskogo Obrazovaniya Upravleniya Musulman Uzbekistana. Rossiya i Musulmanskiy Mir, 39-53.
  16. Ganbarov, A. (2017). Bağımsızlıktan Sonra Azerbaycan`da Din-Devlet İlişkileri. KTÜİFD, 4 (1), 101-126.
  17. Halilova, Z.  Babacanov, B. (2017). Sovetskaya İdeologiya v Medrese: Politiçeskiye Kontekstı i Uçebnaya Praktika. Islamology, 7 (2), 30-52.
  18. Hızlı, M. (1987). Kuruluşundan Osmanlılara Kadar Medreseler. Uludağ Üniversitesi İlâhiyat Fakültesi Dergisi, 2 (2), 273-281.
  19. Hızlı, M. (2008). Osmanlı Medreselerinde Okutulan Dersler ve Eserler. Uludağ Üniversitesi İlâhiyat Fakültesi Dergisi, 17 (1), 25-46.