Dergiler / Türk Tarım ve Doğa Bilimleri Dergisi / 2022 / Cilt: 9 - Sayı: 1

Türkiye’ye Ait Bazı Geofit Taksonlarının Moleküler Filogenisi, Sistematik Yaklaşımlar

Molecular Phylogeny of Some Geophytes Taxa from Turkey; Systematic Approaches

Sayfa
217–226
Yayın Tarihi
2022-01-22
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Dikotil geofitler, Flora of Turkey'deki klasik sistematik düzene göre moleküler filogeni göstermekte ve bu taksonların tür içi ve türler arası ayrımlarının doğruluğunu ortaya koymaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu çalışmada Kulp-Diyarbakır bölgesindeki doğal habitatlarından toplanan geofitlerin bazı üyeleri arasındaki evrimsel ilişkileri belirlemek için nükleer DNA (nrDNA) bölgesi (internal transkribed spacer, ITS) ve kloroplast DNA(cpDNA) bölgesinin (intergenic spacer, trnL-F) moleküler filogenetik analizi gerçekleştirdik.
📊
Temel Bulgular & Veri:İki farklı DNA kaynağı kullanılarak yapılan maximum likelihood (en büyük olabilirlik kestirimi) yöntemi kullanılarak çizilen filogenetik ağaçlar bazı farklılıklar göstermesine rağmen monokotil petaloid taksonların dikotiledon geofit taksonlarından ayrıldığı görülmüştür.
💡
Sonuç & Katkı:Dikotil geofitler, Flora of Turkey'deki klasik sistematik düzene göre moleküler filogeni göstermekte ve bu taksonların tür içi ve türler arası ayrımlarının doğruluğunu ortaya koymaktadır.
🔬Tür:Laboratuvar & Saha Deneyi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Geofit · ITS · trnL-F

Özet

Bu çalışmada Kulp-Diyarbakır bölgesindeki doğal habitatlarından toplanan geofitlerin bazı üyeleri arasındaki evrimsel ilişkileri belirlemek için nükleer DNA (nrDNA) bölgesi (internal transkribed spacer, ITS) ve kloroplast DNA(cpDNA) bölgesinin (intergenic spacer, trnL-F) moleküler filogenetik analizi gerçekleştirdik. İki farklı DNA kaynağı kullanılarak yapılan maximum likelihood (en büyük olabilirlik kestirimi) yöntemi kullanılarak çizilen filogenetik ağaçlar bazı farklılıklar göstermesine rağmen monokotil petaloid taksonların dikotiledon geofit taksonlarından ayrıldığı görülmüştür. Ayrıca her iki moleküler marker kullanılarak gerçekleştirilen filogenetik analizlerde Serapias, Anacamptis, Cephalanthera, Hymanthoglossum ve Dactylorhiza cinslerinin Orchis içerisine dahil olduğu görülmüştür. Bu nedenle, bu cinse ait alt türlerin akrabalık ilişkileri bizim sonuçlarımıza göre yeniden değerlendirilmelidir. Dikotil geofitler, Flora of Turkey'deki klasik sistematik düzene göre moleküler filogeni göstermekte ve bu taksonların tür içi ve türler arası ayrımlarının doğruluğunu ortaya koymaktadır.

Abstract

To determine the evolutionary relationships among some members of geophytes collected from their natural habitat in Kulp-Diyarbakır we carried out molecular phylogenetic analysis of one nuclear DNA (nrDNA) region (internal transcribed spacer, ITS) and one chloroplast DNA (cpDNA) region (intergenic spacer region of trnL-F). Despite phylogenetic analysis using maximum likelihood done by two different DNA source show some differences it was identified that monocotyl petaloid taxa differ from dicotyledone geophyte ones. Also both phylogenetic trees reveal that Serapias, Anacamptis, Cephalanthera, Himanthoglossum and Dactylorhiza are nested in Orchis. Therefore the infraspecific relationships of these genera should be re-evaluated according to our molecular phylogenetic study results. Dicotyl geophyts show molecular phylogeny in accordance with the classical systematic order in Flora of Turkey and reveal the accuracy of interspecific and infraspecific distinctions of these taxa.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KOÇAK, A., KOÇAK, G., DENİZ, İ. (2022). Türkiye’ye Ait Bazı Geofit Taksonlarının Moleküler Filogenisi, Sistematik Yaklaşımlar. Türk Tarım ve Doğa Bilimleri Dergisi, Cilt: 9 - Sayı: 1, 217–226. https://ajindex.com/articles/706403

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (10)

  1. Aceto, S., Caputo, P., Cozzolino, S., Gaudio, L. and Moretti, A. 1999. Phylogeny and Evolution of Orchis and Allied Genera Based on ITS DNA Variation: Morphological Gaps and Molecular Continuity. Molecular Phylogenetics and Evolution, 13: 67–76.
  2. Akdeniz, N.S. and Zencirkıran, M. 2016. Bursa Geophytes and Their Usage Possibilities in Landscape Design. Journal of Agricultural Faculty of Uludag University, 30, 692-702. Anonymous. 2020. T.C. Tarım ve Orman Bakanlığı web site, https://arastirma. tarimorman.gov.tr/beykozbbgam/Belgeler/Teknik%20Bilgi/Geofitler.pdf Cauwet-Marc, A.M. and Balayer, M. 1984.
  3. Les genres Orchis L., Dactylorhiza Necker ex Newski, Neotinea Reichb. et Traunsterinera Reichb.: Caryologie et proposition de phyloge´nie et d’e´volution. Bot. Helvetica, 94: 391–406.
  4. Chase, M.W., Duval, M.R., Hillis, H.G., Conran, J.G., Cox, A.V., Eguiarte, L.E., Hartwell, J., Fay, M.F., Caddick, L.R., Cameron, K.M. and Hoot, S. 1995. Molecular phylogenetics of Lilianae. Pp. 109–137 in P. J. Rudall, P. J. Cribb, D. F. Cutler, and C. J. Humphries, eds. Monocotyledons: systematics and evolution. The Royal Botanical Gardens, Kew, U.K. Çığ, A. and Başdoğan, G. 2015. In vitro propagation techniques for some geophyte ornamental plants with high economic value. International Journal of Secondary Metabolite, 2(1), 27-49.
  5. Cozzolino, S., Aceto, S., Caputo, P., Nazzaro, R. and Gaudio, L. 1998. Phylogenetic relationships in Orchis and some related genera: An approach using chloroplast DNA. Nord. J. Bot., 18: 79–87. Cuéllar-Martínez, M. and Sosa, V. 2016. Diversity patterns of monocotiledonous geophytes in Mexico. Botanical Sciences, 94: 699. Dafni, A., Cohen, D. and Noy-Mier, I. 1981. Life-cycle variation in geophytes. Annals of the Missouri Botanical Garden, 68:652-660. DOI: 10.2307/2398893 Davis, P.H. 1965-1985. Flora of Turkey and East Aegean Islands. Vol:1-9
  6. University Press, Edinburg.Press. Edinburgh: U.K; 1965.
  7. Doussi, M.A. and Thanos, C.A. 2002. Ecophysiology of seed germination in Mediterranean geophytes. 1. Muscari spp. Seed Science Research, 12:193-201. https://doi.org/10.1079/SSR2002111
  8. Douzery, E.J.P., Pridgeon, A.M., Kores, P., Linder, H.P., Kurzweil, H. and Chase, M.W. 1999. Molecular phylogenetics of Diseae (Orchidaceae): A contribution from nuclear ribosomal ITS sequences. Am. J. Bot., 86: 887-899.
  9. Dyer, R.A. 1975. The Genera of Southern African Flowering Plants. ISBN 0-621-02854-1.
  10. Ebersberger, A., Telleria-Diaz, A., Natura, G., Eitner, A., Halbhuber, K.J. a