Dergiler / Uluslararası Türkçe Edebiyat Kültür Eğitim (TEKE) Dergisi / 2019 / Cilt: 8 - Sayı: 1

TÜRK AİLESİNDE SOFRA ADABI, DENİZLİ ÖRNEĞİ VE İŞLEVSELLİĞİ

Sayfa
481–511
Yayın Tarihi
2019-03-15
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Çalışmada, söz konusu sofrayla ilgili olan davranış kalıplarının simge ya da sembollerle nasıl bir iletişim oluşturduğu, ailenin sofradaki iç disiplinini nasıl sağladığı, kır yaşantısındaki sofra adabı ile kent yaşantısındaki sofra adabı arasındaki uygulama farklılıklarının neler olduğu tespite çalışılırken sofra adabının sosyokültürel işlevleri çeşitli kaynaklardan ve saha araştırmasından elde edilen verilerden hareketle tartışılacaktır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Beslenme, canlılar için vazgeçilmez olan eylemlerden biridir.
📊
Temel Bulgular & Veri:İletişim ve kültürel etkileşim şekli olan bu törenler, ailenin gücünün ve statüsünün göstergesi, siyasal güç vb. rolleri üstlenen; dostluk, paylaşma, eğlence ve toplumsallaştırma aracı olma gibi işlevleri olan bir araştırma konusudur.
💡
Sonuç & Katkı:Çalışmada, söz konusu sofrayla ilgili olan davranış kalıplarının simge ya da sembollerle nasıl bir iletişim oluşturduğu, ailenin sofradaki iç disiplinini nasıl sağladığı, kır yaşantısındaki sofra adabı ile kent yaşantısındaki sofra adabı arasındaki uygulama farklılıklarının neler olduğu tespite çalışılırken sofra adabının sosyokültürel işlevleri çeşitli kaynaklardan ve saha araştırmasından elde edilen verilerden hareketle tartışılacaktır.
🔬Tür:Laboratuvar & Saha Deneyi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Sofra adabı · yemek törenleri · Denizli

Özet

Beslenme, canlılar için vazgeçilmez olan eylemlerden biridir. İnsan ise ateşi keşfetmesiyle çeşitli et, sebze ve meyveleri pişirerek beslenme alışkanlığını kazanmıştır. Bu eylem; zamanla coğrafyalar ekseninde değişkenlik gösteren bir ritüel ya da tören hâline gelmiş; giderek sosyal ve kültürel kimliğin de simgesi olmuştur. İletişim ve kültürel etkileşim şekli olan bu törenler, ailenin gücünün ve statüsünün göstergesi, siyasal güç vb. rolleri üstlenen; dostluk, paylaşma, eğlence ve toplumsallaştırma aracı olma gibi işlevleri olan bir araştırma konusudur. Çalışmada, Türk ailesindeki sofra ve sofra adabından hareketle Denizli yöresi ailesinin yemek yeme törenlerindeki sofra adabı kuralları tespit edilecektir. Çalışmada, söz konusu sofrayla ilgili olan davranış kalıplarının simge ya da sembollerle nasıl bir iletişim oluşturduğu, ailenin sofradaki iç disiplinini nasıl sağladığı, kır yaşantısındaki sofra adabı ile kent yaşantısındaki sofra adabı arasındaki uygulama farklılıklarının neler olduğu tespite çalışılırken sofra adabının sosyokültürel işlevleri çeşitli kaynaklardan ve saha araştırmasından elde edilen verilerden hareketle tartışılacaktır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ÇERİKAN, F. U. (2019). TÜRK AİLESİNDE SOFRA ADABI, DENİZLİ ÖRNEĞİ VE İŞLEVSELLİĞİ. Uluslararası Türkçe Edebiyat Kültür Eğitim (TEKE) Dergisi, Cilt: 8 - Sayı: 1, 481–511. https://ajindex.com/articles/697369

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (28)

  1. Abdurrezzak, A. O. (2014). İşlevsel teori bağlamında yemek kültürünün iletişimsel yönü. Turkish Studies, 9/11, 1-16.
  2. Abrahamson, M. (1990). İşlevselcilik (çev. Nilgün Çelebi). Konya: Sebat Ofset. Akan, V. (2003). Birey ve toplum. Sosyolojiye giriş (Ed. İlhan Sezal). Ankara: Martı Kitap Yayınevi, 79-104.
  3. Akşit, M. A. (1991). Beslenmeye giriş. Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Açık Öğretim Fakültesi Ders Kitapları. Arslan, M. (2011). Geçmişten günümüze denizli folkloru. Tanrıların kutsadığı vadi. İstanbul: Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık, 305-355.
  4. Arslan, P. (1997). Toplumun geleneksel yemek kültürünün değişimi- hızlı hazır yemek sistemine (fast food) geçiş. Türk mutfak kültürü üzerine araştırmalar No: 20 (haz: Kamil TOYGAR), Ankara: Türk Halk Kültürünü Araştırma ve Tanıtma Vakfı Yayınları, 29-34.
  5. Bayat, F. (2007).
  6. Türk mitolojik sistemi C. II, İstanbul:
  7. Ötüken. Baykara, T. (2001). Türk kültür tarihine bakışlar. Ankara: Atatürk Kültür Merkezi Başkanlığı Yayınları.
  8. Beardsworth, A. vd. (2011). Yemek psikolojisi. (çev. Abdulbaki Dede). Ankara:
  9. Phoenix Yayınları.
  10. Bektaş, C. (2011). Bu ezgi kimin? (ed. Nezih Başgelen). İstanbul: Arkeoloji ve Sanat Dalları Yayınları.
  11. Beşirli, H. (2010). Yemek, kültür ve kimlik. Milli Folklor, 22/87, 159-169.
  12. Beşirli, H. (2011). Türk kültüründe güç, iktidar, itaat ve sadakatin yemek sembolizmi esasında değerlendirilmesi. Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Dergisi, 58, 139-152.
  13. Bostancı, N. (2003). Toplum ve kültür. Sosyolojiye giriş (ed. İlhan Sezal). Ankara: Martı Kitap Yayınevi, 106-132.
  14. Bryan, S. T. (1988). Statü. Ankara:
  15. Doruk Yayınları.
  16. Bottomore, T. B. (1977). Toplumbilim (çev. Ünsal Oskay). Ankara:
  17. Doğan Yayınevi.
  18. Cüceloğlu, D. (2010). İnsan ve davranışı. İstanbul:
  19. Remzi Kitabevi.
  20. Demir, Ö. ve Acar, M. (2002). Sosyal bilimler sözlüğü. Ankara: Vadi Yayınları. Denizli İl Yıllığı 1967, (1868). Devlet Yayını Baskısı, Ankara:
  21. Ay Yıldız Matbaası. Develioğlu, F. (1970). Osmanlıca- Türkçe ansiklopedik lûgat. Ankara:
  22. Aydın Kitabevi Yayınları.
  23. Doğan, İ. (2012). Sosyoloji, kavramlar ve sorunlar. Ankara:
  24. Pagem Akademi Yayınları.
  25. Doğanbey, N. (1989). Türk mutfak kültürü. II. Milletlerarası Yemek Kongresi (düz. Feyzi Halıcı). Ankara: Konya Kültür ve Turizm Vakfı Yayınları.
  26. Durugönül, E. (2003). Küreselleşme ve toplumlar. Sosyolojiye giriş (ed. İlhan Sezal). Ankara: Martı Kitap Yayınevi, 591-617.
  27. Düzgün, E. vd. (2015). Mezopotamya’dan günümüze mutfak kültürü. Journal of Tourism and Gastronomy Studies, 3/1, 41-47.
  28. Ekici, M. (2005).