Dergiler / Mütefekkir / 2015 / Cilt: 2 - Sayı: 3

Adâlet Kavramı ve Şia’da Sahâbenin Adâleti Meselesi

The Justice Condition in Hadith and the Justice Issue of the Companions in the Shia’a

Sayfa
41–76
Yayın Tarihi
2015-06-30
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu çalışmamızda biz; Şia’nın sahabeyi cerh ve tadil ederken ileri sürdükleri delillerini ve Ehl-i sünnetin bu konudaki itirazlarını inceleyerek bir değerlendirme yapacağız.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Sözlükte adalet, doğruluk ve dürüstlük anlamına gelirken bir hadis terimi olarak ravinin hadis rivayet ehliyetini ifade etmektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Şia, sahabenin tanımında her ne kadar Sünnî muhaddisler gibi düşünseler de adaleti konusunda farklı düşünmektedirler.
💡
Sonuç & Katkı:Bu çalışmamızda biz; Şia’nın sahabeyi cerh ve tadil ederken ileri sürdükleri delillerini ve Ehl-i sünnetin bu konudaki itirazlarını inceleyerek bir değerlendirme yapacağız.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Adalet · Şiâ · Ehl-i Sünnet

Özet

Sözlükte adalet, doğruluk ve dürüstlük anlamına gelirken bir hadis terimi olarak ravinin hadis rivayet ehliyetini ifade etmektedir. Hadis usûlcüleri adalet ve zabt için birtakım şartlar ileri sürerler ki adalet için ileri sürülen şartlar; kizbu’r-ravî, ittihamu’r-ravî bi’l-kizb, fısku’r-ravî, bidatu’r-ravî ve cehaletu’r-ravî olmak üzere beştir. Onlar bu ifadeleriyle kişinin adalet sahibi olabilmesini bu şartlara bağlamışlardır. Bu şartlar sahabe hariç tüm raviler için aranan şartlardır. Sahabenin hepsi adâlet sahibi kabul edildiği için Ehl-i sünnet uleması sahabenin tamamını âdil olarak görmüşler ve cerh dışı tutmuşlardır. Şia, sahabenin tanımında her ne kadar Sünnî muhaddisler gibi düşünseler de adaleti konusunda farklı düşünmektedirler. Kendi aralarında bir takım farklılıklar arz etse de sahabenin çoğunu farklı sebeplerden dolayı cerh etme yoluna gitmişler hatta daha ileri giderek bir kısmını küfürle itham ederek edaletlerine dil uzatmışlardır. Bu çalışmamızda biz; Şia’nın sahabeyi cerh ve tadil ederken ileri sürdükleri delillerini ve Ehl-i sünnetin bu konudaki itirazlarını inceleyerek bir değerlendirme yapacağız.

Abstract

The dictionary meaning of justice is based on truth and honesty. Reliability of the narrator is a condition in the Hadith.The Hadith metodologists discussed five conditions for that justice that are 1- the lie of narrator, 2- accusing the narrator of being a lair, 3- sinfulness of narrator, 4-people who creat Beda’a (بدعة)in religion, 5- and being ignorant.With these statements they accepted that a person's justice is related to these conditions. These conditions are necessary for all the narrators except the Companions. Sunni scholars have considered all the companions as reliable, that’s why, they don’t criticize them.Shia agrees with Sunni scholars on the definition of the companion, however, they think differently about their justice. Although there are some differences between them, they went on to criticize many of the Companions for different reasons. They even go further and accuse some of the Companions of being disbelievers.In this study, we will examine the evidence of the Shia and the appeals of Ahl al-Sunnah. That ‘s why we carry out this assessment.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

DEMİREL, H. R. (2015). Adâlet Kavramı ve Şia’da Sahâbenin Adâleti Meselesi. Mütefekkir, Cilt: 2 - Sayı: 3, 41–76. https://ajindex.com/articles/693654

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (2)

  1. » Abdulaziz el-Buharî (730/1330), Keşfu‟l-Esrâr Şerhu Usûli‟l-Pezdevî, b.y.y., trhs., (sayfanın üst tarafı Usûlu‟l-Pezdevî, alt tarafı ise Buharî‘nin Keşfu‟l-Esrâr‘ıdır.) » Ahmed b. Hanbel, (241/855) Müsned, (thk: Şuayb Arnavud-Âdil Mürşid v.d.), 2001,
  2. Beyrut, I. bsk. » Ahmed b. Hanbel, Müsned, I-VI, İstanbul, 1981. » Ahmed Emin, Fecru‟l-İslam, Kahire, 1964. » Ali b. Sultan Muhammed, Ebu‘l-Hasen Nuruddin el-Molla el-Herevî el-Kârî (1014/1605), Şerhu Nuhbeti‟l-Fiker fi Mustalahi‟l-Eser, (Giriş ve thk: Abdulfettah Ebû Gudde; Thk veTalik: Mu- hammed Nezzâr Temîm ve Heysem Nezzâr Temîm), Beyrut, trhs. » Ali Han, Sadruddin es-Seyyid eş-Şirâzî el-Hüseynî, ed-Derecâtu‟r-Refîa fî Tabâkati‟ş-Şia, Kum, 1397. » Âmidî, Seyfuddin Ebu‘l-Hasen, el-İhkâm fi Usûli‟l-Ahkâm, (thk: Abdurrezzak Afifi), Beyrut, trhs. » Amilî, eş-Şehîd es-Sânî Zeynuddin b. Ali b. Ahmed el-Cebbûrî (965/1558), er-Riâye fî İlmi‟d- Dirâye, (thk: Abdu‘l-Hüseyin Ali Bekkâl), Kum, 1408. » Attâr, Hasan b. Muhammed b. Mahmud (1250/1835), Hâşiyetu‟l-Attâr ala Şerhi‟l-Celâl el- Muhalla Alâ Cemi‟l-Cevâmi‟, b.y.y., trhs., I-II » Bâcî, Ebu‘l-Velid Süleyman b. Halef b. Saîd (474/1081), İhkâmu‟l-Fusûl fi Ahkâmi‟l-Usûl, (thk: Abdullah Mahmud el-Cebburî), Beyrut, 1989. » Bedrân, Abdulkadir b. Ahmed b. Mustafa b.Abdirrahim b. Muhammed (1346/1927), el-Medhal ila Mezhebi‟l-İmam Ahmed b. Hanbel, (thk: Abdullah b. Abdulmuhsin et-Türkî), Beyrut, 1401, II. bsk. » Behnesâvî, Sâlim Ali (2006), es-Sünnetu‟l-Müfterâ aleyha, Kahire, 1989, III. bsk. » Bennâ Ahmed Abdurrahman es-Saatî (1377/1957), Bulûğu‟l-Emânî min Esrâri‟l-Fethi‟r- Rabbanî, Beyrut, trhs. » Beykûnî, Ömer b. Muhammed b. Futûh ed-Dımeşkî (1080/1669), el-Manzûmetu‟l-Beykûnîye, 1999, I. bsk. » Buharî, Muhammed b. İsmail el-Cufî (256/870), Sahih-el-Câmiu‟l-Müsnedu‟s-Sâhihu‟l- Muhtasaru min Umûri Rasulillahi Sallallahu Aleyhi ve Sellem ve Sünenihi ve Eyyamihi-, (thk: Muhammed Zuheyr b. Nâsır en-Nâsır), (eserin altında yer alan talik ve şerhler: Mustafa Dîb el-Boğa), Beyrut, 1422, I. bsk. » Cessâs, Ahmed b. Ali Ebû Bekr er-Râzî (370/980), el-Fusûl fi‟l-Usûl, 1994, II. bsk. » Cezâirî, Tahir b. Salih (veya Muhammed Salih) b. Ahmed b. Muhib es-Sem‘unî (1338/1910), Tevcihu‟n-Nazar fi Usûli‟l-Eser, (thk: Abdulfettah Ebû Gudde), Haleb, 1995, I. bsk. » Cuveynî, İmamu‘l-Haremeyn (478/1085), el-Burhân fi Usûli‟l-Fıkh, Kahire, 1400, II. bsk. » Damad, el-Mîr Muhammed Bakır el-Hüseynî el-Maraşî (960/1553), er-Revâşihu‟s-Semâviyye fi Şerhi‟l-Ehâdisi‟l-İmâmiye, Kum, 1405. » Dehle