Dergiler / Moment Dergi / 2014 / Bellek

İzleyici Araştırmaları ve Politik İmkan Sorunu

Audience Research and the Problem of Political Potentiality

Sayfa
241–269
Yayın Tarihi
2014-12-15
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu tür araştırmalardan elde edilecek bilgi üzerine kurulmuş uzun erimli politik stratejiler sayesinde muhalif anlamları güçlendirmek ve yaygınlaştırmak da mümkündür.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:İletişim araştırmalarında izleyicinin nasıl kavrandığı ve incelendiği konuları merkezî bir önem taşır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Öncelikle Kültürel Çalışmalar ekolünün öncü izleyici araştırmaları konu edilmekte, ardından izleyici araştırmalarına yönelik eleştiriler ele alınarak bu çalışmaların barındırdığı politik imkân meselesi tartışılmaktadır.
💡
Sonuç & Katkı:Bu tür araştırmalardan elde edilecek bilgi üzerine kurulmuş uzun erimli politik stratejiler sayesinde muhalif anlamları güçlendirmek ve yaygınlaştırmak da mümkündür.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:İzleyici · izleyici araştırmaları · alımlama

Özet

İletişim araştırmalarında izleyicinin nasıl kavrandığı ve incelendiği konuları merkezî bir önem taşır. Bu yazı nitel izleyici araştırmalarına odaklanmaktadır. Öncelikle Kültürel Çalışmalar ekolünün öncü izleyici araştırmaları konu edilmekte, ardından izleyici araştırmalarına yönelik eleştiriler ele alınarak bu çalışmaların barındırdığı politik imkân meselesi tartışılmaktadır. Yazının temel iddiası, izleyici araştırmaları ve alımlama çalışmalarının yerel dinamikleri anlamak, mikro ve makro düzeyler arasında bağ kurmak açısından vazgeçilmez olduğudur. Bu tür araştırmalardan elde edilecek bilgi üzerine kurulmuş uzun erimli politik stratejiler sayesinde muhalif anlamları güçlendirmek ve yaygınlaştırmak da mümkündür.

Abstract

In communication studies how the audience is conceived and analysed has significant weight. This study focuses on qualitative audience studies. First, I focus on the pioneering research within the scope of Cultural Studies and second I offer a critical analysis of the criticisms against the audience research. In the same part I also focus on the political possibilities that the audience research contains. The main argument of the study is that audience and reception studies are indispensable to understand the local dynamics and to grasp the connections between micro and macro levels. In this respect, this strand of research also offers the grounds to develop political strategies, which enables one to reinforce and spread oppositional meanings.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

SARI, Ç. K. (2014). İzleyici Araştırmaları ve Politik İmkan Sorunu. Moment Dergi, Bellek, 241–269. https://ajindex.com/articles/692030

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (10)

  1. Alasuutari, P. (1999). Introduction: Three Phases of Reception Studies. Pertti Alasuutari (Der), içinde, Rethinking the Media Audience (s.1-21). Londra: Sage. Ang, I. (1991). Watching Dallas: Soap Opera and the Melodramatic Imagination. D. Couling (Çev.). Londra ve New York: Routledge. Athique, A. (2005). Watching Indian Movies in Australia: Media, Community and Consumption. South Asian Popular Culture, 3(2), 117-133.
  2. Athique, A. (2011). Diasporic Audiences and Non-Resident Media: The Case of Indian Films. Participations: Journal of Audience & Reception Studies, 8(2), 1-23.
  3. Barker, M. (2006). I Have Seen the Future and It Is Not Here Yet …; or, On Being Ambitious for Audience Research. The Communication Review, 9(2), 123-141.
  4. Banaji, S. (2006). Reading ‘Bollywood’: The Young Audience and Hindi Films. Basingstoke: Palgrave MacMillan. Bobo, J. (1988). The Color Purple: Black Women as Cultural Readers. E. Deidre Pribram (Der.), içinde, Female Spectators: Looking at Film and Television (s. 90–109). Londra: Verso. Brunsdon, C. ve Morley, D. (1978). Everyday Television: “Nationwide”. Londra: BFI. Budd, M., Entman, R.M. ve Steinman, C. (1990). The Affirmative Character of U.S. Cultural Studies. Critical Studies in Mass Communication, 7, 169-184.
  5. Curran, J. (1999). Kitle İletişim Araştırmasında Yeni Bir Revizyonizm: Bir Yeniden Değerlendirme Çabası. Mehmet Küçük (Der. ve Çev.), içinde, Medya, İktidar, İdeoloji. (s. 397-435). Ankara:
  6. Ark. De Certeau, M. (1984). The Practice of Everyday Life. S. Rendall (Çev.). Berkeley: University of California Press.
  7. Desai, J. (2005). Planet Bollywood: Indian Cinema Abroad. Shilpa Davé, LeiLani Nishime, Tasha G. Oren (Der), içinde, East Main Street: Asian American Popular Culture (s. 55-71). New York: New York University Press.
  8. Dudrah, R. K. (2002). Vilayati Bollywood: Popular Hindi Cinema-Going and Diasporic South Asian Identity in Birmingham (UK). Javnost – The Public: Journal of the European Institute for Communication and Culture, 9(1), 19–36.
  9. Fetveit, A. (2001). Anti-Essentialism and Reception Studies. International Journal of Cultural Studies, 4(2), 173-199.
  10. Fiske, J. (1987). Television Culture. Londra ve New York: Routledge. Fiske, J. (2003). Understanding Popular Culture. Will Brooker ve Deborah Jermyn (Der.), içinde, The Audience Studies Reader (s.112-116). Londra ve New York: Routledge. Garnham, N. (2008). Ekonomi Politik ve Kültürel Çalışmalar: Uzlaşma mı Boşanma mı?. Sevilay Çelenk (Der. ve Çev.), içinde, İletişim Çalı