Dergiler / Moment Dergi / 2018 / İletişim Felsefesi

Retorikte Alan Temelli Dönüş ve Katılımcı Eleştirel Retorik

Field-Based Turn in Rhetoric and Participatory Critical Rhetoric

Sayfa
57–78
Yayın Tarihi
2018-06-15
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu makalede, yeni retorik alanında nitel araştırma yöntemlerinin kullanılmasıyla, retoriği doğal ortamında incelemeyi mümkün kılan katılımcı eleştirel retorik yaklaşımının teorileştirilme aşamaları ve temel özellikleri anlatılmaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Retorik teorisi, doğduğu Antik Yunan’da ikna teknikleri, güzel ve doğru konuşma yetisi gibi pedagojik ve işlevsel bir anlama sahip olmuştur.
📊
Temel Bulgular & Veri:Antik Yunan’daki bu anlamıyla beraber uzun yıllar aynı yaklaşımla ele alınan retorik teorisi Klasik Retorik geleneği olarak bilinmektedir. 20. yüzyılda sosyal bilimlerde anti-pozitivizmin gelişmesi ve dil üzerine odaklanan çalışmaların artmasıyla beraber retorik teorisinin anlamı ve alanı dönüşmeye başlamıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Bu makalede, yeni retorik alanında nitel araştırma yöntemlerinin kullanılmasıyla, retoriği doğal ortamında incelemeyi mümkün kılan katılımcı eleştirel retorik yaklaşımının teorileştirilme aşamaları ve temel özellikleri anlatılmaktadır.
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:yeni retorik · nitel araştırma yöntemleri · retoriksel alan çalışmaları

Özet

Retorik teorisi, doğduğu Antik Yunan’da ikna teknikleri, güzel ve doğru konuşma yetisi gibi pedagojik ve işlevsel bir anlama sahip olmuştur. Antik Yunan’daki bu anlamıyla beraber uzun yıllar aynı yaklaşımla ele alınan retorik teorisi Klasik Retorik geleneği olarak bilinmektedir. 20. yüzyılda sosyal bilimlerde anti-pozitivizmin gelişmesi ve dil üzerine odaklanan çalışmaların artmasıyla beraber retorik teorisinin anlamı ve alanı dönüşmeye başlamıştır. Yeni Retorik olarak adlandırılmaya başlanan bu yönelimde retorik araştırmacıları retoriğin anlamını ikna tekniklerinden özdeşleşmeye kaydırmıştır. Retoriğin üretildiği anı ve bağlamı dikkate almanın gerekliliğine vurgu yapan yeni retorik geleneği ile birlikte retorik analizleri çok çeşitli alanlara yayılmıştır. Bu makalede, yeni retorik alanında nitel araştırma yöntemlerinin kullanılmasıyla, retoriği doğal ortamında incelemeyi mümkün kılan katılımcı eleştirel retorik yaklaşımının teorileştirilme aşamaları ve temel özellikleri anlatılmaktadır.

Abstract

Rhetoric theory had pedagogical and functional meanings such as persuasion techniques and elocution in Ancient Greece, where it was born. Also known as the Classical Rhetorical Tradition, rhetoric theory continued to be influential for a long time adopting the same approach in Ancient Greece. In the 20th century, the development of anti-positivism in social sciences and the increase in the number of language studies led to certain transformations in rhetoric theory in terms of both its meaning and field-related issues. This new trend then referred to as the New Rhetoric has generated researchers who transformed the meaning of rhetoric from persuasion techniques to identification. The New Rhetoric Tradition, which emphasizes the necessity to take into consideration the moment and the context in which rhetoric is produced, has caused rhetoric analyses to spread to wider fields. This study addresses the theorization phases and basic characteristics of participatory critical rhetoric approach which enables the examination of rhetoric in its natural environment through the use of qualitative research methods in the field of New Rhetoric.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ÜNLÜ, Ç. Y. (2018). Retorikte Alan Temelli Dönüş ve Katılımcı Eleştirel Retorik. Moment Dergi, İletişim Felsefesi, 57–78. https://ajindex.com/articles/691923

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (19)

  1. Benson, T. W. (1981). Another shooting in cowtown. Quarterly Journal of Speech, November 1981, 347-406.
  2. Bitzer, L. F. (1981). Polical rhetoric. Dan Nimmo ve Keith R. Sanders (Ed.), içinde, Handbook of political communication (s. 225-248).
  3. Beverly Hills, Calif.: Sage Publications. Bitzer, L. F. (1999). The rhetorical situation. John L. Lucaites, Celeste M. Condit ve Sally Caudill (Ed.), içinde, Contemporary rhetorical theory a reader (s. 217-225). New York: The Guilford Press.
  4. Bizzell, P. ve Herzberg, B. (1990). The rhetorical tradition: Readings from classical times to the present. Boston: Bedford Books of St. Martin's. Blair, C. (1995). Symbolic action and discourse: The convergent/divergent views of Kenneth Burke and Michel Foucault. Bernard L. Brock (Ed.), içinde, Kenneth Burke and contemporary European thought rhetoric in transition. (s. 119- 165). Tuscaloosa: University of Alabama Press.
  5. Blair, C. Jappeson, M. S. ve Pucci, E. (1991). Public memorializing in postmodernity: The Vietnam Veterans Memorial as prototype. Quarterly Journal of Speech, 77, 263-288.
  6. Bormann, E. G. (1973). The Eagleton Affair: A fantasy theme analysis. Quarterly Journal of Speech, 59 (2), 143-159.
  7. Bormann, E. G. (2001). Rhetorical vision. Encyclopedia of rhetoric (s. 697-701). Thomas O. Sloane (Ed). New York: Oxford University Press.
  8. Bourdieu, P. (2005). Pratik nedenler. Eylem kuramı üzerine (H. Uğur Tanrıöver, Çev.). İstanbul:
  9. Hil Yayınları.
  10. Burke, K. (1966). Language as symbolic action: Essays on life, literature, and method. Berkeley, Los Angeles, London: University of California Press.
  11. Burke, K. (1969a).
  12. Grammar of motives. Berkeley, Los Angeles, London: University of California Press.
  13. Burke, K. (1969b).
  14. Rhetoric of motives. Berkeley, Los Angeles: University of California Press.
  15. Campbell, K. K. (2001). Feminist rhetoric. Thomas O. Sloane (Ed.), içinde, Encyclopedia of rhetoric (s. 301-309). New York: Oxford University Press.
  16. Campbell, K. K. (2001). Modern rhetoric. Thomas O. Sloane (Ed.), içinde, Encyclopedia of rhetoric (s. 498-509), New York: Oxford University Press.
  17. Chouliaraki, L. ve Fairclough, N. (1999). Discourse in late modernity: Rethinking critical discourse analysis. Edinburgh, Scotland: Edinburgh University Press.
  18. Cragan, J. F. ve Shields, D. C. (1977). Foreign policy communication dramas: How mediated rhetoric played in Peoria in campaign'76. Quarterly Journal of Speech, 63(3), 274-289.
  19. Çebi, M. S. (2008). Sembolik/retoriksel eylem olarak dilin anlam inşasındaki