Bu çalışmada 1839-1876 tarih aralığını kapsayan Ayıntab Şer’i Mahkeme Kayıtları çerçevesinde Ayıntab’da aile birliğinin oluşması, aile birliğinin dağılması ve eş-çocuk sayısı hakkında bilgi verilmektedir.
📌 3 Maddede Bu Makale
🎯
Amaç & Hipotez:Öz Akrabalık ilişkisiyle birbirlerine bağlanan fertlerin bir araya getirdiği topluluk veya hane halkı anlamlarına gelen aile, kişi ve toplum arasında atılan en esaslı köprüdür.
📊
Temel Bulgular & Veri:Tanzimat Dönemi Osmanlı aile yapısı genel özelliklerine bakıldığında, ailede baba baskınlığı devam etmekle beraber aile üyelerinin kişisel özgürlükleri eskiye oranla daha geniş bir alana yayılmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Bu çalışmada 1839-1876 tarih aralığını kapsayan Ayıntab Şer’i Mahkeme Kayıtları çerçevesinde Ayıntab’da aile birliğinin oluşması, aile birliğinin dağılması ve eş-çocuk sayısı hakkında bilgi verilmektedir.
🔬Tür:Laboratuvar & Saha Deneyi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Anahtar Kelimeler Ayıntab’da aile · evlenme
Özet
Öz Akrabalık ilişkisiyle birbirlerine bağlanan fertlerin bir araya getirdiği topluluk veya hane halkı anlamlarına gelen aile, kişi ve toplum arasında atılan en esaslı köprüdür. Tanzimat Dönemi Osmanlı aile yapısı genel özelliklerine bakıldığında, ailede baba baskınlığı devam etmekle beraber aile üyelerinin kişisel özgürlükleri eskiye oranla daha geniş bir alana yayılmıştır. Aile içerisindeki geleneksel nizam devam ettirilmişse de aile bir bütün olarak modernleşmeye başlamıştır. Bu çalışmada 1839-1876 tarih aralığını kapsayan Ayıntab Şer’i Mahkeme Kayıtları çerçevesinde Ayıntab’da aile birliğinin oluşması, aile birliğinin dağılması ve eş-çocuk sayısı hakkında bilgi verilmektedir.
KAYNAKÇA I. ARŞİV BELGELERİ Ayıntab Şer’iyye Sicilleri no. 144, 145, 146, 147, 148 II. KAYNAK VE TELİF ESERLER Abik, Y.(2005). “Nişanlanma ve Nişanlılık”, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 54/2, Ankara.
Acar, H.İ.(2000). “İddet”,Diyanet İslam Ansiklopedisi, Diyanet Vakfı Yay., XXI, İstanbul.
Acar, H.İ.(2005). “İslam Hukuku Açısından Nişanlanma”, Atatürk Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, S. XXIII, Erzurum. Acar,H.İ.(2011). “Mehrin İslam Hukuku Açısından Değerlendirilmesi”, İslam Hukuku Araştırmaları Dergisi, İmam-ı Azam Ebu Hanife Özel Sayısı, XVII, Konya. Acar,H.İ.(2007). “Nişan”, Diyanet İslam Ansiklopedisi, Diyanet Vakfı Yay., XXXIII, İstanbul.
Ağaoğlu, A.(1341). “Üç Medeniyet: Aile” Türk Yurdu Dergisi, II/7, Ankara.
Akgül, L.(2015), “İslâm Hukukunda Evli Kadının Nafakası ve Kapsamı”, EKEV Akademi Dergisi, XIX/62. Aktan,H.(1992), “İslam Aile Hukuku”, Sosyo-Kültürel Değişme Sürecinde Türk Ailesi, C.2, T.C. Başbakanlık Aile Araştırma Kurumu Yay.,Ankara, s.412. Atar, F.(2005), “Muhâlea”, Diyanet İslam Ansiklopedisi, Diyanet Vakfı Yay. XXX, İstanbul.
Atar, F.(2007), “Nikâh”, Diyanet İslam Ansiklopedisi, Diyanet Vakfı Yay., XXXIII, İstanbul.
Aydın, M.A.(1992), “Osmanlılarda Aile Hukukunun Tarihi Tekâmülü”, Sosyo-Kültürel Değişme Sürecinde Türk Ailesi, T.C. Başbakanlık Aile Araştırma Kurumu Yay., II, Ankara. Aydın,M.A.(2003), “Mehir”, Diyanet İslam Ansiklopedisi, Diyanet Vakfı Yay., XXVIII, İstanbul.
Aydın, M. A.(1989). “Aile”, Diyanet İslam Ansiklopedisi, Diyanet Vakfı Yay., II, İstanbul.
Bardakoğlu, A.(1991), “Hukuki ve Sosyal Açıdan Boşanma”, Türk Aile Ansiklopedisi, C.1, T.C. Başbakanlık Aile Araştırma Kurumu Yay., Ankara.
Çakır, İ. E.(2010), “16. Yüzyılda Ayntab Şehrinde Ailenin Demografik Yapısı (1539-1576)”, Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, S. IX/I, Gaziantep. Çetintaş, R.(2014), “İslâm Hukukunda Evlenmeden Doğan Haklar Bağlamında Nafaka”, İslam Hukuku Araştırmaları Dergisi, S. XXIV, Konya. ÇINAR, H., (2000). 18. Yüzyılın İlk Yarısında, Ayıntab Şehri'nin Sosyal ve Ekonomik Durumu, (Yayınlanmamış Doktora Tezi), İstanbul.
Dirik, M.(2015), “İslâm Aile Hukukunda Kocanın Nafaka Mükellefiyetini Düşüren Haller”, İslam Hukuku Araştırmaları Dergisi, S. XXV, Konya. Doğan, İ.(1998),
Sosyoloji Kavramlar ve Sorunlar, Sistem Yayıncılık, İstanbul.
Doğan, İ.(2009), Dünden Bugüne Türk Ailesi Sosyolojik Bir Değerlendirme, Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu Atatürk Kültür Merkezi Yayını, Ankara. Dustür, “Tabiiyet-i Osmaniye Kanunu”