KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Dokuz Eylül Üniversitesi Hemşirelik Fakültesi Elektronik Dergisi / 2013 / Cilt: 6 - Sayı: 2

Tip 1 Diabetes Mellitus’lu Çocuklarda Yaşam Kalitesi ve Önemi

The Importance of Quality of Life in Children with Type 1 Diabetes Mellitus

Candan ÖZTÜRK
Dijle AYAR
Sayfa
99–101
Yayın Tarihi
2013-05-01
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Tip 1 DM yaşam kalitesi hastalığın gidişinin önemli bir göstergesi olup, çocuğuniyilik halini göstermektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Diabetes Mellitus, insülin sekresyonunun ve/veya insulin etkisinin mutlak ve göreceli azlığı sonucu karbonhidrat, yağ ve proteinmetabolizma bozukluklarına yol açan hiperglisemi ile karakterize kronik bir metabolizma hastalığıdır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Tip 1 Diyabet tanısı insan yaşamınıkalıcı olarak değiştirmektedir.
💡
Sonuç & Katkı:Tip 1 DM yaşam kalitesi hastalığın gidişinin önemli bir göstergesi olup, çocuğuniyilik halini göstermektedir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Tip 1 Diyabet · Yaşam Kalitesi · Sağlıkla İlgili Yaşam Kalitesi

Özet

Diabetes Mellitus, insülin sekresyonunun ve/veya insulin etkisinin mutlak ve göreceli azlığı sonucu karbonhidrat, yağ ve proteinmetabolizma bozukluklarına yol açan hiperglisemi ile karakterize kronik bir metabolizma hastalığıdır. Tip 1 Diyabet tanısı insan yaşamınıkalıcı olarak değiştirmektedir. Hastanın günlük insülin enjeksiyonu, kan şekeri takibi, gelişebilecek akut ve kronik komplikasyonlar çocuk veergenlerin sağlıkla ilgili yaşam kalitesini etkilemektedir. Tip 1 DM yaşam kalitesi hastalığın gidişinin önemli bir göstergesi olup, çocuğuniyilik halini göstermektedir. Metabolik kontrol ve komplikasyonların önlenmesi kadar, çocuğun iyilik hali ve yaşam kalitesi de tedavideeşdeğer öneme sahiptir. Hemşireliğin temel rolü olan bakımın hedefi, yaşam kalitesini desteklemektir. Hemşirelerin bakım verdiklerikişilerin yaşam kalitelerini nasıl algıladıklarını bilmesi ve bu doğrultuda bakım sunabilmesi için bu kavramı çok iyi anlamaları gerekmektedir

Abstract

Diabetes Mellitus is a chronic metabolic disorder characterized by hyperglycemia due to an absolute or relative deficiency of insulin secretion and/ or insulin effect, that may lead to various disorders of carbohydrate, fat and protein metabolism. Being diagnosed with Type 1 Diabetes change the lives of people permanently. Daily insulin injections, blood glucose (self) monitoring, possible acute and chronic complications affect the health-related quality of life of children and adolescents. Quality of life is a significant indicator of the course in Type 1 Diabetes, and indicates the well-being of the child. In treatment of Diabetes, quality of life and well-being of the diabetic child are at equal significance as metabolic control and prevention of possible complications. The principle role of nursing, which is delivering health care, is to support the quality of life of the patients. Nurses need to understand this concept very well to be able to identify patients' perceptions of their quality of life and deliver health care accordingly

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ÖZTÜRK, C., AYAR, D. (2013). Tip 1 Diabetes Mellitus’lu Çocuklarda Yaşam Kalitesi ve Önemi. Dokuz Eylül Üniversitesi Hemşirelik Fakültesi Elektronik Dergisi, Cilt: 6 - Sayı: 2, 99–101. https://ajindex.com/articles/658950

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (8)

  1. Abolfotouh MA, Kamal MM, El-Bourgy MD, Mohamed SG. Quality of life and glycemic control in adolescents with type 1 diabetes and the impact of an education intervention. International Journal og General Medicine, 2011; 4: 141-152. American Diabates Association (ADA). Standards of medical care in diabetes. Diabetes Care, 2012; 35(1): 11-63.
  2. Alemzadeh R, Wyatt D.T. Diabetes Mellitus. In: Behrman R.E, Kliegman R.M, Jenson H.B (eds). Nelson Textbook of Pediatrics. 17 edition. Pennsylvania: Elsevier Saunders; 2004:1947-72.
  3. Ausili E, Tabacco F, Focarelli B, Padua L, Crea F, Caliandro P, Pazzaglia C, Marietti G, Rendeli C. Multidimensional study on quality of life in children with type 1 diabetes. European Review For Medical and Pharmacological Sciences, 2007; 11: 249-255.
  4. Bradlyn AS., Ritchey AK., Harris CV., Moore IM., O’ Brien RT., Parsons SK. Et all. “Quality of life research in pediatric oncology”. Research methods and barriers”, Cancer,1996; 78: 1333-1339. Celasin NŞ. Diyabetli ergenlerde internet üzerinden yapılan danışmanlığın hipoglisemi korkusu ve metabolik kontrol üzerine etkisi, Yayınlanmamış Doktora Tezi, İzmir, 2011.
  5. Coffey JT, Brandle M, Zhou H, Marriott D, Burke R, Tabaei BP, Engelgau MM, Kaplan RM ve Herman WH. Valuing Health-Related Quality of Life in Diabetes. Diabetes Care, 2002; 25(12):2238-2243.
  6. Craig, ME., Hattersley, A. ve Donaghue, K. ISPAD Clinical Practice Consensus Guidelines. Definition, epidemiology and classification of diabetes in children and adolescents. Pediatric Diabetes, 2009; 10(12): 3-12.
  7. Cropper J, Kanchi L, Ford-Adams M, Hulse T, Buchanan C ve Barker E., Quality of life and HbA1c outcomes in children and young people commencing insulin pump therapy. Endocrine Abstracts, 2012; 30. Çakın-Memik N, Ağaoğlu B, Coşkun A, ve ark., Tip 1 diabetes mellitusu olan çocuk ve ergenlerin yaşam kalitesi algılarının değerlendirilmesi. Çocuk ve Gençlik Ruh Sağlığı Dergisi, 2007; 14(3):133-138. Çocuk Endokrin Diyabet Deneği. Okulda Diyabet Eğitim Programı, http://www.cocukendokrindiyabet.org/okuldadiyabet/files/odp_pr ogram.pdf. Erişim tarihi: 01.05.2013. Çövener Ç. Tip 1 diyabet yönetiminde sağlığı geliştirme modeli ve tam öğrenme kuramına dayalı eğitimin etkisi. Yayınlanmamış Doktora Tezi, Marmara Üniversitesi, 2012.
  8. Durualp E, Kara FN, Yılmaz V ve Alaybeyoğlu K. Kronik hastalığı olan ve olmayan çocukların ve ebeveynlerinin görüşlerine göre yaşam kalitelerinin karşılaştırılması. Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, 2010; 63(2): 55-63