Dergiler / Dil Dergisi / 2006 / Sayı: 131

TÜRKÇE BELİRTİSİZ AD TAMLAMALARINDAKİ –(s)I EKİNİN GÖREVİ

THE ROLE OF –(s)I IN TURKISH INDEFINITE NOMINAL COMPOUNDS

Sayfa
57–75
Yayın Tarihi
2006-03-01
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Çalışmanın sonucunda, belirtisiz ad tamlamalarına eklenen –(s)I ekinin iyelik ekinden çok aslında tamlama eki olduğu ve eklendiği ad tamlamalarına sözcük durumu kazandırdığı saptanmıştır

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu araştırmada, adlara eklenerek iyelik anlamı belirten üçüncü kişi iyelik eki –(s)I ile ad tamlamaları oluşturmada kullanılan ve bu tamlamalara sözcük görevi yükleyen tamlama eki –(s)I arasındaki temel anlamsal ve yapısal farklar açıklanmaya çalışılmıştır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Tamlama ekinin eklendiği tamlamaları sözlükselleştirme etkisini ortaya koymak için, anadili Türkçe olan elli kişiye bir sormaca uygulanmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Çalışmanın sonucunda, belirtisiz ad tamlamalarına eklenen –(s)I ekinin iyelik ekinden çok aslında tamlama eki olduğu ve eklendiği ad tamlamalarına sözcük durumu kazandırdığı saptanmıştır
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Ad tamlamaları · tamlama eki · üçüncü şahıs iyelik eki

Özet

Bu araştırmada, adlara eklenerek iyelik anlamı belirten üçüncü kişi iyelik eki –(s)I ile ad tamlamaları oluşturmada kullanılan ve bu tamlamalara sözcük görevi yükleyen tamlama eki –(s)I arasındaki temel anlamsal ve yapısal farklar açıklanmaya çalışılmıştır. Tamlama ekinin eklendiği tamlamaları sözlükselleştirme etkisini ortaya koymak için, anadili Türkçe olan elli kişiye bir sormaca uygulanmıştır. Katılımcıların yaşı, cinsiyeti ve eğitim durumu göz ardı edilmiştir. Bu sormacada, bazı ad tamlamalarının tümleyen veya tümlenen sözcükleri boşluk olarak verilmiş ve katılımcılardan bu boşlukları uygun sözcüklerle doldurmaları istenmiştir. Bu çalışma, bazı ad tamlamalarının diğerlerine oranla daha fazla sözlükselleşmiş olup olmadığını ortaya koymayı amaçlamıştır. Çalışmanın sonucunda, belirtisiz ad tamlamalarına eklenen –(s)I ekinin iyelik ekinden çok aslında tamlama eki olduğu ve eklendiği ad tamlamalarına sözcük durumu kazandırdığı saptanmıştır

Abstract

This paper intends to clarify the distinction between the third person possessive suffix -(s)I attached to nouns to indicate possession and the compound marker, CM, (s)I used to construct lexicalized nominal compounds by stating their basic semantic and structural differences. To demonstrate the lexicalizing effect of the CM attached to nominal compounds, fifty native Turkish speakers irrespective of age, gender, and educational background were administered a questionnaire. In this questionnaire some nominal compounds, either the head or the modifier parts of which were imparted as blanks, were given to these subjects and they were asked to fill in the blanks with appropriate words. The aim was to find out whether some nominal compounds were more lexicalized than others. The analysis revealed that –(s)I in nominal compounds functions as a compounding marker rather than indicating possession and it has the effect of lexicalizing these compound structures

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ASLAN, E., ALTAN, A. (2006). TÜRKÇE BELİRTİSİZ AD TAMLAMALARINDAKİ –(s)I EKİNİN GÖREVİ. Dil Dergisi, Sayı: 131, 57–75. https://ajindex.com/articles/657192

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (4)

  1. Banguoğlu, Tahsin. 1998. Türkçenin Grameri. Ankara:
  2. Ankara Üniversitesi Basımevi. Göksel, Aslı; Celia, Kerslake. 2005. Turkish: A Comprehensive Grammar. London: Routledge. Gencan, Tahir, N. 1979. Dilbilgisi. Ankara:
  3. Ankara Üniversitesi Basımevi. Hayasi, Tooru. 1996. The Dual Status of Possessive Compounds in Modern Turkish. Symbolae Turcologicae. Studies in honor of Lars Johanson on the occasion of his Sixtieth Birthday, March 8, 1996. Vol 6.A. Berta, B. Brendemoen & C. Shönig (eds.). İstanbul: Swedish Research Institute in İstanbul – Transactions. Kornfilt, Jaklin. 1997. Turkish. London and New York: Routledge Lewis, Geoffrey, L. 1967. Turkish Grammar. Oxford – New York: Oxford University Press McCarthy and O’Dell, 2002. English Vocabulary in Use: advanced. Cambridge: Cambridge University Press. Schaaik, van Gerjan. 2001. Higher Order Compounds in Turkish. The Bosphorus Papers Studies in Turkish Grammar 1996-1999. İstanbul:
  4. Boğaziçi University Press Schroeder, Christoph. 1999. The Turkish Nominal Phrase in Spoken Discourse. Wiesbaden: Harrassowitz Swift, Lloyd, B. 1963. A Reference Grammar of Modern Turkish. Bloomington: Indiana University Underhill, Robert. 1976. Turkish Grammar. Cambridge-London: MIT Press Appendix A: Yaş: Cinsiyet: Eğitim: Kız ( ) Lise ( ) Üniversite ( ) İlköğretim ( )