KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Yönetim ve Ekonomi Araştırmaları Dergisi / 2017 / Cilt: 15 - Sayı: 3

DAHA AKTİF BİR DIŞ POLİTİKA: ADALET VE KALKINMA PARTİSİ’NİN İKİNCİ İKTİDAR DÖNEMİNDE TÜRKİYE’NİN ORTA DOĞU POLİTİKASININ DÂHİLİ ETMENLERİ

A MORE ACTIVE FOREIGN POLICY: DOMESTIC FACTORS OF TURKEY’S MIDDLE EAST POLICY DURING SECOND TENURE OF THE JUSTICE AND DEVELOPMENT PARTY

Samet YILMAZ
Oğuzhan ÖZDEMİR
Sayfa
1–24
Yayın Tarihi
2022-11-05
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu çerçevede makalede, Türkiye’nin dâhili politikasındaki gelişmeleri ve bu gelişmelerin Orta Doğu politikasına olan etkileri, neo-klasik realizmin yardımcı varsayımları temelinde analiz edilecektir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Türkiye, Adalet ve Kalkınma Partisi’nin 2007-2011 yılları arasındaki ikinci iktidar döneminde daha aktif bir dış politika izlemiştir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Adalet ve Kalkınma Partisi Türkiye’nin Orta Doğu’daki etkinliğini arttırmaya çalışmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Bu çerçevede makalede, Türkiye’nin dâhili politikasındaki gelişmeleri ve bu gelişmelerin Orta Doğu politikasına olan etkileri, neo-klasik realizmin yardımcı varsayımları temelinde analiz edilecektir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:2007-2011 Verileri
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Türkiye, Adalet ve Kalkınma Partisi’nin 2007-2011 yılları arasındaki ikinci iktidar döneminde daha aktif bir dış politika izlemiştir. Bu dönemde Türkiye, artan ölçüde Orta Doğu’daki meselelere dâhil olmuştur. Adalet ve Kalkınma Partisi Türkiye’nin Orta Doğu’daki etkinliğini arttırmaya çalışmıştır. Hükümetin Orta Doğu’da daha aktif ve iddialı bir dış politika izlemesinin sebepleri Türkiye’nin dâhili politikasında ortaya çıkan gelişmelerle açıklanabilir. Hükümetin ikinci iktidar döneminde, Türkiye’nin dâhili kapasitesi artmış ve hükümet bu artışı Orta Doğu’da etkiye dönüştürmeye çalışmıştır. Bunun yanı sıra, hükümet dâhili politikadaki konumunu güçlendirmiş ve bu durum hükümetin dış politikada daha serbest eylemde bulunabilmesini sağlamıştır. Bu çerçevede makalede, Türkiye’nin dâhili politikasındaki gelişmeleri ve bu gelişmelerin Orta Doğu politikasına olan etkileri, neo-klasik realizmin yardımcı varsayımları temelinde analiz edilecektir.

Abstract

Turkey pursued a more active foreign policy during the second tenure of the Justice andDevelopment Party between 2007 and 2011. In this period, Turkey increasingly involved itself inissues concerning the Middle East. The Justice and Development Party government tried to increaseTurkey’s influence on Middle East politics. The reason for why the government pursued a more activeand assertive policy could be found in Turkish domestic political developments. In the second tenureof the government, Turkey’s national capacity increased, and so, the government sought to convert itinto influence in the region. Also, the government strengthened its position within the state, thereby beeasier to conduct foreign policy actions. The paper will elaborate on these developments along withthe domestic factors of Turkey’s Middle East policy referring to the auxiliary hypotheses ofneoclassical realism.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

YILMAZ, S., ÖZDEMİR, O. (2022). DAHA AKTİF BİR DIŞ POLİTİKA: ADALET VE KALKINMA PARTİSİ’NİN İKİNCİ İKTİDAR DÖNEMİNDE TÜRKİYE’NİN ORTA DOĞU POLİTİKASININ DÂHİLİ ETMENLERİ. Yönetim ve Ekonomi Araştırmaları Dergisi, Cilt: 15 - Sayı: 3, 1–24. https://ajindex.com/articles/647535

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (23)

  1. Aknur, M. (2010) “TSK’nın Dış Politika Üzerindeki Etkisi”, Cüneyt Yenigün ve Ertan Efegil (eds.) Türkiye’nin Değişen Dış Politikası, Ankara:
  2. Nobel Yayıncılık. Akşin, S. (2008) “Siyasal Tarih (1995-2003)”,
  3. Bülent Tanör, Korkut Boratav ve Sina Akşin (eds.) Türkiye Tarihi: Bugünkü Türkiye 1980-2003, İstanbul:
  4. Cem Yayın Evi. Altunışık, M. B. (2009) “Worldviews and Turkish foreign policy in the Middle East”. New Perspectives on Turkey, 40, 169-192.
  5. Ataman, M. (2003) “Özalist Dış Politika”, Bilgi: Sosyal Bilimler Dergisi, (2): 47-62.
  6. Ayman, S. G. (2012) "Türkiye-İran İlişkilerinde Kimlik, Güvenlik, İşbirliği ve Rekabet”, Faruk Sönmezoğlu, Nurcan Özgür Bakırcıoğlu ve Özlem Terzi (eds.) 21. Yüzyılda Türk Dış Politikasının Analizi, İstanbul:
  7. Der Yayınları.
  8. Aytürk, İ. (2012) "Türkiye-İsrail İlişkileri”, Faruk Sönmezoğlu, Nurcan Özgür Bakırcıoğlu ve Özlem Terzi (eds.) 21. Yüzyılda Türk Dış Politikasının Analizi, İstanbul:
  9. Der Yayınları.
  10. Balcı, A. (2015) “Türkiye Dış Politikası: İlkeler, Aktörler, Uygulamalar”, 4. Baskı, İstanbul:
  11. Etkileşim Yayıncılık. Bank, A. ve Karadag, R. (2013) “The ‘Ankara Moment’: the politics of Turkey’s regional power in the Middle East, 2007-2011”, The World Quarterly, 34(2): 287-304.
  12. Bila, F. (2007) “Ankara’da Irak Savaşları: Sivil Darbe Girişimi ve Gizli Belgelerle 1 Mart Tezkeresi”, İstanbul:
  13. Güncel Yayıncılık. Bölükbaşı, D. (2008) “1 Mart Vakası Irak Tezkeresi ve Sonrası”, İstanbul:
  14. Doğan Kitap. Buzan, B. (2008) “The Timeless wisdom of realism?”, Steve Smith, Ken Booth ve Marysia Zalevski (eds.) International Theory: Positivism and Beyond, Cambridge: Cambridge University Press.
  15. Cem, İ. (2001) “Turkey in the New Century: Speeches and Texts Presented at International Fora (1995-2001)”, 2nd edition, Mersin: Rustem Publishing. Christensen, T. J. (1996) “Useful Adversaries: Grand Strategy, Domestic Mobilization, And Sino-American Conflict 1947–1958”, New Jersey: Princeton University Press.
  16. Davutoğlu, A. (2001) “Stratejik Derinlik: Türkiye’nin Uluslararası Konumu”, İstanbul:
  17. Küre Yayınları.
  18. Davutoğlu, A. (2008) “Turkey’s Foreign Policy Vision: An Assessment of 2007”, Insight Turkey, 10(1): 77-96.
  19. Davutoğlu, A. (2013) “Teoriden Pratiğe Türk Dış Politikası Üzerine Konuşmalar”, İstanbul:
  20. Küre Yayınları.
  21. Elman, C. (2007) “Realism”, Martin Griffiths (ed.) International Relations Theory for the Twenty-First Century, New York: Routledge Press.
  22. Gözler, K. (2013) “Türk Anayasa Hukuku Dersleri, Bursa”: Ekin Kitapevi Yayınları.
  23. Güder, S. ve Mercan, M. H.