Dergiler / Uluslararası İlişkiler / 2013 / Cilt: 9 - Sayı: 36

Osmanlı-Rus ilişkilerinden bir kesit: 1826 akkerman andlaşması'nın müzakereleri

A fragment from the Ottoman-Russian relations: The negotiations of the treaty of akkerman of 1826

Sayfa
149–169
Yayın Tarihi
2022-11-05
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Akkerman görünüşte çok kısa ömürlü olmasına rağmen, iki devlet arasında 1828 29 savaşından sonra imzalanan Edirne Andlaşmasının omurgasını teşkil etmesi bakımından önemlidir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu makalede 1826 Akkerman Andlaşmasının müzakereleri, Osmanlı arşiv kaynakları kullanılmak suretiyle incelenmektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Nikola Bâb-ı Âliye verdiği bir ültimatomla, Osmanlı İmparatorluğundan 1812 Bükreş Andlaşmasının maddelerini açıklığa kavuşturmakiçin müzakere yapmak üzere sınıra murahhas göndermesini talep etmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Akkerman görünüşte çok kısa ömürlü olmasına rağmen, iki devlet arasında 1828 29 savaşından sonra imzalanan Edirne Andlaşmasının omurgasını teşkil etmesi bakımından önemlidir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Bu makalede 1826 Akkerman Andlaşmasının müzakereleri, Osmanlı arşiv kaynakları kullanılmak suretiyle incelenmektedir. Çar I. Nikola Bâb-ı Âliye verdiği bir ültimatomla, Osmanlı İmparatorluğundan 1812 Bükreş Andlaşmasının maddelerini açıklığa kavuşturmakiçin müzakere yapmak üzere sınıra murahhas göndermesini talep etmiştir. O dönemde siyasi-askeri açıdan kritik bir durumda bulunan Osmanlı İmparatorluğu, bu talebe olumlu cevap vermek zorunda kalmış ve Ruslarla müzakerelerde bulunmak için iki murahhas tayin etmiştir. İki ay devam eden müzakerelerin sonunda Ruslar, bazı önemsiz ayrıntılar dışında bütün taleplerini Osmanlılara kabul ettirmişlerdir. Akkerman Andlaşması, Osmanlılar için çaresizliğin diplomasisi olarak tanımlanabilir. Akkerman görünüşte çok kısa ömürlü olmasına rağmen, iki devlet arasında 1828 29 savaşından sonra imzalanan Edirne Andlaşmasının omurgasını teşkil etmesi bakımından önemlidir.

Abstract

This article focuses on the negotiations that led to the Treaty of Akkerman, based on the Ottoman sources. Delivering an ultimatum to the Sublime Porte, Tsar Nicholas I demanded from the Ottoman Empire that she was to dispatch plenipotentiaries to the border in order to clarify the stipulations of the Treaty of Bucharest of 1812 through negotiations. The Ottoman Empire which mattered in the political and military aff airs of at that time had to yield to this demand and appointed two plenipotentiaries to negotiate with the Russians. At the end of two-month negotiations, Russians made the Ottomans accept, with the exception of some minor issues, all their demands. Th e Treaty of Akkerman can be described a kind ofthe diplomacy of desperation for the Ottomans. Th ough Akkerman was apparently a shortlived, it is very important because of the fact that it constitutes foundation for the Treaty of Adrianople of 1829 that was signed between the two empires after the War of 1818-29.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ASLANTAŞ, S. (2022). Osmanlı-Rus ilişkilerinden bir kesit: 1826 akkerman andlaşması'nın müzakereleri. Uluslararası İlişkiler, Cilt: 9 - Sayı: 36, 149–169. https://ajindex.com/articles/645041

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (14)

  1. Yayınlanmamış Kaynaklar: Başbakanlık Osmanlı Arşivi Hatt-ı Hümayun Tasnifi (vesika numaraları dipnotlarda gösterilmiştir). A.DVN. DVE.d 83 / 1 Rusya Ahidname Defteri. Yayınlanmış Kaynaklar: Prokesch-Osten, A. Freiherrn von, Geschichte des Abfalls der Griechen vom türkischen Reiche im Jahre 1821 und der Gründung des hellenischen Königreiches, Cilt 4, Viyana, Carl Gerold’s Sohn,1867. Prokesch-Osten, A. Freiherrn von, Zur Geschichte der orientalischen Frage Briefe aus dem Nachlasse Friedrich von Gentz, 1823-1829,
  2. Viyana, W. Braumüller, 1877. Mahmud Mesud Paşa (haz), Muâhedât Mecmûası, Cilt 4, Tıpkıbasım, Ankara, TTK, 2008. VPR-Vneşniyaya politika Rossii XIX i Naçala XX Veka (VPR), Dokumenti rossiiskogo Ministerstva Inostranih Del. Seri 2, Cilt 6, Moskova, Nauka, 1985. Süreli Yayın: Augsburger Allgemeine Zeitung Tetkik Eserler: Baddeley, John F., The Russian Conquest of the Caucasus, Londra, Longmans, Green and Co. 1908.
  3. Beer, Adolf, Die Orientalische Politik Österreichs seit 1774, Leipzig, F. Tempsky, 1883. Bernhardi, Theodor von, Geschichte Russlands und der europäischen Politik in den Jahren 1814 bis 1831, Cilt 3, Leipzig, Verlag von S. Hirzel, 1877. Bilge, M. Sadık, Osmanlı Devleti ve Kafkasya, İstanbul, Eren, 2005.
  4. Börekçi, M. Çetin, Osmanlı İmparatorluğu’nda Sırp Meselesi, İstanbul, Kutup Yıldız, 2001.
  5. Cevdet Paşa, Tarih-i Cevdet, Cilt 7 ve 12, Dersaadet, Matbaa-i Osmaniye, 1309. Daly, John C. K., Russian Seapower and ‘The Eastern Question’ 1827-41,
  6. Maryland, Naval Institute Press, 1991.
  7. Davison, Roderic, “”Russian Skill and Turkish Imbecility”: Th e Treaty of Kuchuk Kainardji Reconsidered”, Slavic Review, Cilt 35, No 3, 1976, s. 463-483.
  8. Decei, A., “Ak Kirman” Encyclopaedia of Islam, Second Edition, Cilt 1, s. 310a. Erim, Nihat, Devletlerarası Hukuku ve Siyasi Metinleri, Cilt 1, Ankara, TTK, 1953.
  9. Esad Efendi, Sahhâfl ar Şeyhi-zâde Seyyid Mehmed Es‘ad Efendi Tarihi, haz. Ziya Yılmazer, İstanbul, Osav, 2000.
  10. Fadeev, A. V., Rossiya i Vostoçniy Krizis 20-h Godov XIX Veka, Moskova, Akademiya Nauk SSSR, 1958.
  11. Florescu, Radu R. N., “Lord Strangford and the Problem of the Danubian Principalities, 1821-4”, The Slavonic and East European Review, Cilt 39, No 93, 1961, s. 472-488.
  12. Hertslet, Edward, The Map of Europe by the Treaty, Cilt 1, Londra, 1875. Ismail, Fehmi, “The Making of the Treaty of Bucharest, 1811-1812”,
  13. Middle Eastern Studies, Cilt 15, No 2, 1979, s. 163-192.
  14. Jorga, Nicolae, Osmanlı İmparatorluğu Tarihi, Cilt 5, çev. N. Epçeli, İstanbul, Yeditepe, 2