Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightBulgular: Patolojik T sınıflaması, CRT sonrası MRG bulgularını 117 hastanın 44’ünde (%37,6) eşleştirdi.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Amaç: Bu çalışma, neoadjuvan kemoradyoterapi (CRT) sonrası lokal ileri rektum kanserinin preoperatif olarak yeniden düzenlenmesinde, cerrahi tedavinin bireyselleştirilmesini kolaylaştırmak için manyetik rezonans görüntülemenin (MRG) rolünü değerlendirmek için tasarlanmıştır. Yöntem: MRG öncesi ve sonrasında neoadjuvan CRT alan 117 hastayı inceledik. Tüm hastalara yeniden evreleme için MRG ve takiben CRT bittikten sonra operasyon yapıldı. Bu çalışmanın birincil bitiş noktası, CRT sonrası MRG evrelemesinin patolojik evrelemeye göre doğruluğunu tahmin etmekti. Bulgular: Patolojik T sınıflaması, CRT sonrası MRG bulgularını 117 hastanın 44’ünde (%37,6) eşleştirdi. T0, T1, T2, T3 ve T4’te sensitivite sırasıyla %23,8, %16,7, %25,6, %48,9 ve %83,3 idi. T0, T1, T2, T3 ve T4’te spesifite sırasıyla %87,5, % 93,7, %79,5 ve %64 ve %88,3 idi. N0 ve N1’de sensitivite sırasıyla %82 ve %20 idi. Spesifite N0’da %88 ve N1’de %87 idi. Yüz onyedi hastadan 52 tanesi (% 44,4) T sınıflamasına alındı. Patolojik N sınıflaması, 117 hastanın 73’ünde (% 62,4) CRT sonrası MRG bulgularına uyuyordu. Yirmi bir hasta (%17,9) N sınıflamasına alındı. CRT sonrası MRG’de evrelenen 117 hastanın 27’sinde (%23) patolojik evrelemede aynı aşamada olunduğu doğrulandı (T ve N) . T0 ile 17 hasta, 5 hastada (%4,3) CRT sonrası MRG ile korele idi. Sonuç: MRG preoperatif CRT sonrası lokal ileri rektum kanserinin yeniden evrelemesinde düşük bir hassasiyete sahiptir, bu nedenle klinik uygulama için yeterince tutarlı bir tetkik değildir.
Abstract
Aim: This study was designed to evaluate the role of magnetic resonance imaging (MRI) on preoperative restaging of locally advanced rectal cancer after neoadjuvant chemoradiotherapy (CRT), in order to facilitate individualization of surgical management. Method: We analyzed 117 patients who had received neoadjuvant CRT, underwent a MRI before and after CRT. All patients underwent restaging MRI followed by surgery after the end of CRT. The primary end point of this study was to estimate the accuracy of post-CRT MRI as compared with pathologic staging. Results: Pathologic T classification matched the post-CRT MRI findings in 44 (37.6%) of 117 patients. Sensitivity in T0, T1, T2, T3 and T4 was 23.8%, 16.7%, 25.6%, 48.9% and 83.3% respectively. Specificity in T0, T1, T2, T3 and T4 were 87.5%, 93.7%, 79.5%, and 64% and 88.3% respectively. Sensitivity in N0 and N1 were 82% and 20% respectively. Specificity was 88% in N0 and 87% in N1. Fifty two (44.4%) of 117 patients were downstaged in T classification. Pathologic N classification matched the post-CRI MRI findings in 73 (62.4%) of 117 patients. Twenty one (17.9%) were overstaged in N classification. Twenty seven (23%) of 117 patients who had been down staged on MRI after CRT were confirmed on the pathological staging with same stage (T and N). 17p with ypT0 were correlated with MRI after CRT in 5 patients (4.3%). Conclusion: MRI has low accuracy for restaging locally advanced rectal cancer after preoperative CRT so it is currently not consistent enough for clinical application.