Dergiler / Türk Oftalmoloji Dergisi / 2014 / Cilt: 44 - Sayı: 3

Kliniğimize başvuran lakrimal kanalikül travmalı olguların değerlendirilmesi

Evaluationoflacrimal canalicular trauma patients admitted to our clinic

Sayfa
219–222
Yayın Tarihi
2022-11-04
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bulgular: Olguların yaş ortalaması 19,35±9,5 olup, %85i erkek, %15i kadındır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Amaç: Kliniğimize başvuran, lakrimal kanalikül travması olan olguların retrospektif olarak değerlendirilmesi Gereç ve Yöntem: Necmettin Erbakan Üniversitesi Meram Tıp Fakültesi, Göz Hastalıkları Anabilim Dalına Eylül 2010-Ekim 2012 tarihleri arasında başvuran kanalikül travmalı olguların yaşı, cinsiyeti, yaralanmaya sebep olan etken, etkilenen kanalikül, ameliyata kadar geçen süre, travmanın oluşma mekanizması, travma ile cerrahi arasında geçen süre, tercih edilen anestezi tipi, uygulanan cerrahi girişimler ve fonksiyonel sonuçları dosya kayıtlarından retrospektif olarak incelendi.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bulgular: Olguların yaş ortalaması 19,35±9,5 olup, %85i erkek, %15i kadındır.
💡
Sonuç & Katkı:Kliniğimizde izole alt veya üst kanalikül kesilerinde monokanaliküler entübasyon sıklıkla tercih edilmekte olup, bu yöntemle başarılı sonuçlar elde edilmiştir. (Turk J Ophthalmol 2014; 44: 219-22)
🔬Tür:Deneysel Tarla Denemesi
📍Kapsam:2010 Verileri
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Amaç: Kliniğimize başvuran, lakrimal kanalikül travması olan olguların retrospektif olarak değerlendirilmesi Gereç ve Yöntem: Necmettin Erbakan Üniversitesi Meram Tıp Fakültesi, Göz Hastalıkları Anabilim Dalına Eylül 2010-Ekim 2012 tarihleri arasında başvuran kanalikül travmalı olguların yaşı, cinsiyeti, yaralanmaya sebep olan etken, etkilenen kanalikül, ameliyata kadar geçen süre, travmanın oluşma mekanizması, travma ile cerrahi arasında geçen süre, tercih edilen anestezi tipi, uygulanan cerrahi girişimler ve fonksiyonel sonuçları dosya kayıtlarından retrospektif olarak incelendi. Bulgular: Olguların yaş ortalaması 19,35±9,5 olup, %85i erkek, %15i kadındır. Kanalikül travmasının oluşmasında en sık etken %30 ile metalik cisimlerle yaralanmalar olup bunu sırası ile bitki, ağaç ve ahşap cisimler, cam, hayvan darbesi ve düşme sonucu yaralanmalar takip etmektedir. Yirmi olgunun 14ünde (%70) izole alt kanalikül kesisi, dördünde (%20) izole üst kanalikül kesisi, geri kalan ikisinde bikanaliküler kesi tespit edilmiştir. Monokanaliküler entübasyon yapılan 16 olgu ve bikanaliküler nazal entübasyon yapılan bir olgunun hiçbirinde epifora tespit edilmemiştir. Sonuç: Kanalikül kesileri özellikle çocuk ve gençleri etkilemekle birlikte tüm yaş gruplarında karşılaşılabilen acil bir oftalmolojik durumdur. Onarımda entübasyon gerekli olup hastanın durumu ve cerrahın tecrübesine göre monokanaliküler veya bikanaliküler yöntemlerden biri tercih edilebilir. Kliniğimizde izole alt veya üst kanalikül kesilerinde monokanaliküler entübasyon sıklıkla tercih edilmekte olup, bu yöntemle başarılı sonuçlar elde edilmiştir. (Turk J Ophthalmol 2014; 44: 219-22)

Abstract

Objectives: To retrospectively evaluate the patients who presented to our clinic with lacrimal canalicular injury. Materials and Methods: In this study, we included 20 patients who presented to the Necmettin Erbakan University Meram Medical Faculty, Department of Ophthalmology, with lacrimal canalicular injury between September 2010 and October 2012. Epidemiological data, mode of the injury, period between the injury and surgical repair, surgical technique, and outcomes were analyzed retrospectively from the patient records. Results: Mean age of the patients was 19.35±9.5 years. 85% of patients were male and 15% were female. The most common cause of injury was metallic foreign bodies (30% of patients). Injuries with plants, trees, and wooden objects, glass, animal hits, and injuries associated with falling down are the other causes, respectively. Of the 20 patients, 14 had isolated lower canalicular injury (70%), 4 had upper canalicular injury (20%), and the remaining 2 had both lower and upper canalicular injury. Monocanalicular intubation was performed in 16 cases, and bicanalicular in tubation was performed in 1 case. Postoperatively, none of the patients had epiphora. Conclusion: Canalicular injuries are ophthalmologic emergencies affecting all age groups, especially children and teenagers. Canalicular intubation is necessary in the surgical repair, and monocanalicular or bicanalicular techniques can be performed according to the patient characteristics and the experience of the surgeon. In our clinic, monocanalicular intubation is mostly performed in isolated lower or upper canalicular injuries, and successful results were achieved with this technique. (Turk J Ophthalmol 2014; 44: 219-22)

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

OLTULU, R., BELVİRANLI, S., ZENGİN, N. (2022). Kliniğimize başvuran lakrimal kanalikül travmalı olguların değerlendirilmesi. Türk Oftalmoloji Dergisi, Cilt: 44 - Sayı: 3, 219–222. https://ajindex.com/articles/629386

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (14)

  1. Yazıcı B. Lakrimal sistem travmaları. Oküloplasti, Türk Oftalmoloji Derneği Eğitim Yayınları No: 1, 2003;275-84. Struck HG. Lacrimal system lacerations and their surgical repair. Ophthalmologe. 2009;106:223-8.
  2. Naik MN, Kelapure A, Rath S, Honavar SG. Management of canalicular lacerations: epidemiological aspects and experience with Mini-Monoka monocanalicular stent. Am J Ophthalmol. 2008;145:375-80.
  3. Argın A, Demir MN, Duman S. Kanalikül kesilerinde onarım teknikleri. Türk Oftalmoloji Gazetesi. 2001;31:327-33.
  4. Demir T, Gül FC. Kanalikül yaralanmalarının pigtail probe ve silikon tüp ile onarım sonuçları. İnönü Üniversitesi Tıp Fakültesi Dergisi. 2011;18:87-90.
  5. Kennedy RH, May J, Dailey J, Flanagan JC. Canalicular laceration. An 11-year epidemiologic and clinical study. Ophthal Plast Reconstr Surg. 1990;6:46-53.
  6. Jordan DR, Ziai S, Gilberg SM, Mawn LA. Pathogenesis of canalicular lacerations. Ophthal Plast Reconstr Surg. 2008;24:394-8.
  7. Wulc AE, Arterberry JF. The pathogenesis of canalicular laceration. Ophthalmology. 1991;98:1243-9.
  8. Arı Ş, Şahin A, Cingü AK, Çaça İ. Künt ve penetran travma sonrası kanalikül hasarı gelişen hastalarda silikon tüp ile anüler entübasyon sonuçları. 2011;41:380-4.
  9. Yılmaz A, Argın A, Lokmanoglu Ö, Vayısoglu Y, Özcan C, Pata YS. Kanalikül kesilerinde bikanaliküler nazolakrimal entübasyon. Türk Oftalmoloji Gazetesi. 2006;36:373-6. Reifler DM. Management of canalicular laceration. Surv Ophthalmol. 1991;36:113-32.
  10. Daubert J, Nik N, Chandeyssoun PA, el-Choufi L. Tear flow analysis through the upper and lower systems. Ophthal Plast Reconstr Surg. 1990;6:193-6.
  11. Wu SY, Ma L, Chen RJ, Tsai YJ, Chu YC. Analysis of bicanalicular nasal intubation in the repair of canalicular lacerations. Jpn J Ophthalmol. 2010;54:24-31.
  12. Lee H, Chi M, Park M, Baek S. Effectiveness of canalicular laceration repair using monocanalicular intubation with Monoka tubes. Acta Ophthalmol. 2009;87:793-6.
  13. Conlon MR, Smith KD, Cadera W, Shum D, Allen LH. An animal model studying reconstruction techniques and histopathological changes in repair of canalicular lacerations. Can J Ophthalmol. 1994;29:3-8.
  14. Eo S, Park J, Cho S, Azari KK. Microsurgical reconstruction for canalicular laceration using Monostent and Mini-Monoka. Ann Plast Surg. 2010;64:421- 7.