Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightBulgular: Stimülasyon ve kontrol gruplarında tedavi öncesi ve sonrası ortalama maksimum sistometrik kapasiteler sırasıyla 92,1±43,6 ml, 226,6±133,1 ml (p=0,008) ve 92,3±47,0 ml, 222,1±178,2 ml (p=0,066) olarak saptandı.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Amaç: Çalışmamızda sakral dermatomal transkutanöz elektriksel nörostimülasyon (SDTENS) metodunun omurilik hasarına bağlı detrüsör aşırı aktivitesinde etkinliğini değerlendirdik. Gereç ve Yöntem: Aşırı aktif detrüsörü olan 18 omurilik hasarlı hasta (15 erkek, 3 kadın) çalışmaya dahil edildi ve randomize olarak stimülasyon ve kontrol gruplarına ayrıldı. Tüm hastalara oral antikolinerjik ilaç (Oksibutinin HCl) tedavisi verildi. Stimülasyon grubundaki hastaların tedavisine üç haftalık transkutanöz elektriksel stimülasyon eklendi. Bulgular: Stimülasyon ve kontrol gruplarında tedavi öncesi ve sonrası ortalama maksimum sistometrik kapasiteler sırasıyla 92,1±43,6 ml, 226,6±133,1 ml (p=0,008) ve 92,3±47,0 ml, 222,1±178,2 ml (p=0,066) olarak saptandı. Stimülasyon ve kontrol gruplarında ortalama artışlar sırasıyla %189 ve %170 olarak saptandı (p>0,05). Sonuç: Aşırı aktif detrüsörlü omurilik hasarlı hastalarda oral antikolinerjik tedaviye ek olarak uygulanan SDTENS tedavisi ile mesane kapasitesinde istatistiksel olarak anlamlı artış sağlanırken, aynı süreyle sadece antikolinerjik tedavi alan hastalarda kapasitedeki artış anlamlılık sınırına ulaşmamıştır. SDTENS, bu hasta grubunda olası bir adjuvan tedavi seçeneği olarak ortaya çıksa da, bu yöntemin etkinliğini göstermek için daha büyük hasta gruplarında yapılacak çalışmalara gereksinim vardır.
Abstract
Objective: In our study, we evaluated the efficacy of sacral dermatomal transcutaneous electrical neurostimulation (SDTENS) in patients with spinal cord injury (SCI) who had overactive detrusors. Materials and Method: Eighteen patients (15 males, 3 females) with SCI who had overactive detrusors were included in the study and were assigned to stimulation and control groups randomly. All patients were given anticholinergic agent (Oxybutinin HCl). In the stimulation group, transcutaneous electrical stimulation was added to the treatment for three weeks. Results: The mean pre- and post-treatment maximum cystometric capacities in the stimulation and control groups were 92.1±43.6 ml, 226.6±133.1 ml (p=0.008) and 92.3±47.0 ml, 222.1±178.2 ml, respectively (p=0.066) and the mean increases were 189% and 170% (p>0.05). Conclusion: Statistically significant increase was achieved in bladder capacity by SDTENS+oral anticholinergic therapy in patients with SCI who had overactive detrusors, while increase in bladder capacity did not reach level of statistical significance in patients who were treated with oral anticholinergic medication alone in the same treatment duration. Although SDTENS appears to be a possible adjuvant treatment option in this patient group, new studies with larger sample sizes are needed to demonstrate the efficacy of this method.