Dergiler / Adam Akademi Sosyal Bilimler Dergisi / 2017 / Cilt: 7 - Sayı: 1

AVRUPA BİRLİĞİ’NİN İNSAN HAKLARI POLİTİKASI: DIŞ İLİŞKİLER PERSPEKTİFİNDEN BİR DEĞERLENDİRME

EUROPEAN UNION’S HUMAN RIGHTS POLICY: AN ANALYSIS FROM EXTERNAL RELATIONS PERSPECTIVE

Sayfa
51–67
Yayın Tarihi
2017-06-30
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu arka plana dayanarak bu makalenin amacı, AB’nin insan hakları rejimini incelemek ve bu rejimin mevcut etkilerini Birliğe 1999 yılından beri aday ülke olan Türkiye örneğinde ele almaktır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Avrupa Birliği’nin (AB) amacı, insan haklarını iç ve dış politikasında korumak ve yaymaktır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bunun da ötesinde Birlik, AB’ye katılmak isteyen ülkeleri insan hakları uygulamaları bakımından Avrupalılaştırmak için koşulluluk ilkesini etkili bir araç olarak kullanmaktadır.
💡
Sonuç & Katkı:Bu arka plana dayanarak bu makalenin amacı, AB’nin insan hakları rejimini incelemek ve bu rejimin mevcut etkilerini Birliğe 1999 yılından beri aday ülke olan Türkiye örneğinde ele almaktır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:İnsan Hakları · Genişleme · Dış İlişkiler

Özet

Avrupa Birliği’nin (AB) amacı, insan haklarını iç ve dış politikasında korumak ve yaymaktır. Bu amacı yerine getirmek üzere AB, vatandaşlarının haklarını korumak için çeşitli mekanizmalar geliştirmiştir. Dış ilişkileri bakımından ise Birlik, üçüncü ülkelerle aktedilen ticari ve daha kapsamlı anlaşmalara insan hakları maddeleri koymaktadır. Bunun da ötesinde Birlik, AB’ye katılmak isteyen ülkeleri insan hakları uygulamaları bakımından Avrupalılaştırmak için koşulluluk ilkesini etkili bir araç olarak kullanmaktadır. Bu nedenlerle AB, sivil toplumla güçlü bağlar kurmakta ve üçüncü ülkelerde insan hakları ve demokrasiyi güçlendirme amacını dile getirmektedir. Ancak AB’nin insan hakları rejimi çeşitli yönlerden eleştirilmektedir ve bu eleştiriler mülteci krizi ve son yıllarda Birliğin genişleme ve derinleşmesinde yaşanan kimi sorunlar nedeniyle artmaktadır. Bu arka plana dayanarak bu makalenin amacı, AB’nin insan hakları rejimini incelemek ve bu rejimin mevcut etkilerini Birliğe 1999 yılından beri aday ülke olan Türkiye örneğinde ele almaktır.

Abstract

European Union (EU) aims to protect and promote human rights both in its internal policy and the external relations. Through this objective, the EU constitutes various mechanisms in order to protect its citizens’ rights. Regarding its external relations, the Union enacts human rights clauses in trade and more comprehensive agreements with third countries. Moreover, it uses the conditionality principle as an effective tool to Europeanize the countries in terms of human rights practices that aspire to join the EU. In order to achieve its objective, the EU establishes strong links with civil society and aims to empower the democratic ground for human rights and democracy in third countries. However the EU’s human rights regime is criticized from various aspects and the general discontent has escalated with the current refugee crisis and some deteriorating circumstances of the EU’s widening and deepening in recent years. Against this background, this article aims to elaborate the EU’s human rights regime and examine the current effects of this regime on the basis of Turkey, a candidate country to the EU since 1999.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

YAZGAN, H. (2017). AVRUPA BİRLİĞİ’NİN İNSAN HAKLARI POLİTİKASI: DIŞ İLİŞKİLER PERSPEKTİFİNDEN BİR DEĞERLENDİRME. Adam Akademi Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 7 - Sayı: 1, 51–67. https://ajindex.com/articles/5965

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (13)

  1. Alston, Philip & Weiler J.H.H. (1998), “An ‘Ever Closer Union’ in Need of a Human Rights Policy”, EJIL, 9:658-723.
  2. Ataman, Muhittin & Shkurti, Gloria (2016), “Batının Darbe Sicili ve 15 Temmuz Darbe Girişimine Tepkisi”, ADAM AKADEMİ, 6/2:51-73.
  3. Atikkan, Zeynep (2014),
  4. Avrupa Benim, Batı Avrupa’da Aşırı Sağın Yükselişi, Metis Yay., Istanbul. Bicchi, Federica (2006), “Our size fits all: normative power Europe and the Mediterranean”, Journal of European Public Policy, 13/2: 286-303.
  5. Bieber, Florian (2011), “Building Impossible States? State-Building Strategies and EU Membership in the Western Balkans”, Europe-Asia Studies, 63/10:1783-1802.
  6. Brandtner, Barbara & Rosas Allan (1998), “Human Rights and the External Relations of the European Community: An Analysis of Doctrine and Practice”, EJIL 9: 468-490.
  7. Carozza, Paolo G. (2003), “Subsidiarity as a Structural Principle of International Human Rights Law”, Scholarly Works, 564:38-79, Retrieved from: http://scholarship.law.nd.edu/law_ faculty_scholarship/564. (13.08.2016)
  8. Carrera, Sergio & Guild, Elspeth (2016), EU-Turkey plan for handling refugees is fraught with legal and procedural challenges”, CEPS Commentary, Retrieved from: https://www.ceps.eu/ publications/eu-turkey-plan-handling-refugees-fraught-legal-and-procedural-challenges (25.09.2016). De Búrca, Gráinne (2003), “Beyond the Charter: How Enlargement Has Enlarged the Human Rights Policy of the European Union”, Fordham International Law Journal, 27/ 2:1-38. De Búrca, Gráinne (2011), “The Road Not Taken: The European Union As a Global Human Rights Actor”, The American Journal of International Law, 105/4: 649-693.
  9. Freyburg, Tina & Richter, Solveig (2010), “National identity matters: the limited impact of EU political conditionality in the Western Balkans”, Journal of European Public Policy, 17/2: 263-281.
  10. Gateva, Eli (2013), “Post-accession conditionality – translating benchmarks into political pressure?”, East European Politics, 29/4: 420-442.
  11. Hale, William (2003), “Human Rights, the European Union and the Turkish Accession Process”, Turkish Studies, 4/1:107-126. Häusler, Katharina &Timmer, Alexandra (2015), “Human Rights, Democracy and Rule of Law in EU External Action: Conceptualization and Practice”, European Yearbook on Human Rights, 231-246.
  12. Hillion, Christophe (2013), “Enlarging the European Union and deepening its fundamental rights protection”, SIEPS European Policy Analysis, 11:1-16.
  13. İçener, Erhan (2016), “Turkey-EU Relations after the Failed July