Dergiler / Sosyoloji Araştırmaları Dergisi / 2019 / Cilt: 22 - Sayı: 1

UYUMLULUK GAYRİRESMİLİĞE KARŞI: TÜRKİYE’DE SOSYALİSTLER İLE BÜROKRATİK ELİT ARASINDAKİ İLİŞKİ ÜZERİNE

CONFORMITY VERSUS INFORMALITY: ON RELATIONSHIP BETWEEN THE SOCIALISTS AND BUREAUCRATIC ELITE IN TURKEY

Sayfa
96–121
Yayın Tarihi
2022-10-18
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu bağlamda, bu çalışmanın ana amacı, Türk siyasi hayatında bürokratik elit ile sosyalistler arasındaki ilişkilerin çelişen gelişimi paralelinde uyumluluğun gayriresmilikle çatışması bağlamında ortaya çıkan ikilemler ile karşılıklı etkileşimleri ortaya koyabilmektir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Türkiye’de sosyalizmin tarihi sosyalistlerin maruz kaldığı “sürgün” ve “yasaklama” tarihi üzerinden okunabilir mi?
📊
Temel Bulgular & Veri:Veya, Türkiye’de sosyalistler yabancı(lardan biri) veya siyasal hasım(lardan biri) olarak değerlendirilebilir mi?
💡
Sonuç & Katkı:Bu bağlamda, bu çalışmanın ana amacı, Türk siyasi hayatında bürokratik elit ile sosyalistler arasındaki ilişkilerin çelişen gelişimi paralelinde uyumluluğun gayriresmilikle çatışması bağlamında ortaya çıkan ikilemler ile karşılıklı etkileşimleri ortaya koyabilmektir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Türkiye’de sosyalizmin tarihi sosyalistlerin maruz kaldığı “sürgün” ve “yasaklama” tarihi üzerinden okunabilir mi? Veya, Türkiye’de sosyalistler yabancı(lardan biri) veya siyasal hasım(lardan biri) olarak değerlendirilebilir mi? Bu çalışma, bu sorulara cevap bulmaya çalışmakta ve Türkiye’de sosyalistlerin, sistemin dışında iken, siyasal sistemi nasıl etkileyebildikleri konusu üzerine odaklanmaktadır. Bu çalışmanın ana sorunsalı, Türkiye’de sosyalistlerin bürokratik elit tarafından Türk siyasal sistemininin sözde yabancısı/toplum düşmanı olarak kabul edilebilirken, Türk toplumunun siyaset-dışı kurumlarındaki sosyal ilişkilerin sosyalistlere siyasal sistemi etkileyebilme olanağını verebildiğidir. Diğer deyişle, siyaset-dışı toplumsal kurumlar ve bu kurumlarda yaşanan günlük sosyal ilişkiler, sosyalistlerin siyaseten aktif olabildikleri ve siyasal sistemin içerisini (resmi kurumları) gayriresmi olarak etkileyebildikleri yerler olmalarıdır. Bu da, Türk solundaki yaygın gayriresmilik geleneğinin en önemli sebeplerinden birisidir. Bu bağlamda, bu çalışmanın ana amacı, Türk siyasi hayatında bürokratik elit ile sosyalistler arasındaki ilişkilerin çelişen gelişimi paralelinde uyumluluğun gayriresmilikle çatışması bağlamında ortaya çıkan ikilemler ile karşılıklı etkileşimleri ortaya koyabilmektir.

Abstract

Might the history of socialism in Turkey be read as the history of “ostracism” and “proscription” of the socialists from the political system? On the other hand, might the socialists in Turkey be considered as a (one of the) outsider(s) or political (one of the) enemy/enemies? This article wants to answer these questions and focus on the problem of how Turkish socialists affect the political system, while they are in mainly the outside of the system. The main argument of this article is that the socialists can be considered as an outsider/public enemy of Turkish political system by the bureaucratic elite, but social relations occurred in the non-political institutions of Turkish society have given opportunities to the socialists for affecting the political system. In other words, nonpolitical social institutions and daily social relations occurred in these institutions have been the only space for the socialists to be politically active and to illegally and informally affect the inside (formal institutions) of the political system. This is also one of the main reason for the endemic informality and/or illegality tradition in the Turkish left. The main aim of this study is to explore the relationship, interactions, and dilemmas regarding conformity versus illegality in line with the contradictive evolvement of relations between the socialists and bureaucratic elite in the Turkish political life.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KAYNAR, M. K. (2022). UYUMLULUK GAYRİRESMİLİĞE KARŞI: TÜRKİYE’DE SOSYALİSTLER İLE BÜROKRATİK ELİT ARASINDAKİ İLİŞKİ ÜZERİNE. Sosyoloji Araştırmaları Dergisi, Cilt: 22 - Sayı: 1, 96–121. https://ajindex.com/articles/592587

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (16)

  1. Amnesty International. (1989). Amnesty International Report 1988. London: Amnesty International Publications. Bennington, G. (1997). Politics of Friendship, a Discussion with Jacques Derrida. Centre for Modern French Thought, The University of Sussex, Access Date: 05.12.2018, http://hydra.humanities.uci.edu/derrida/pol+fr.html
  2. Bora, T. (2016). Türk Sağı: Siyasi Düşünce Tarihi Açısından Bir Çerçeve Denemesi, İ. Ö. Kerestecioğlu ve G. G. Öztan (Der.), Türk Sağı, Mitler, Fetişler, Düşman İmgeleri içinde (s. 9-28). İstanbul:
  3. İletişim Yayınevi.
  4. Bottomore, T. (1964). Elites and Society. New York: Basic Books Inc. Burak, B. (2011). Turkish Political Culture and Civil Society: An Unsettling Coupling?. Alternatives Turkish Journal of International Relations, 10(1), 59-71.
  5. Cooper, M. (2002). The Legacy of Ataturk: Turkish Political Structures and Policy-Making. International Affair, 78, 115-128.
  6. Demirkol, M. (2013). From Ottoman to Republic Center-Periphery Analysis in Turkish Political Culture and Bureaucracy. International Anatolia Academic Online Journal, 1(2), 70-85.
  7. Derrida, J. (1974). Of Grammatology. Washington: John Hopkins University Press.
  8. Dizerega, G. (1991). Elites and Democratic Theory: Insights from the Self-Organizing Model, The Review of Politics, 53 (2), 340-372.
  9. Erdal, H. (1983). Discussions in the CPT 1981-1982, Documents. London: Verso. Family Tree of the Turkish Radical Left. Access Date: 05.12.2018, https://www.broadleft.org/tr_left_part_hist_diag.pdf
  10. Feroze, M. R. (1976). Islam and Secularism in Post-Kemalist Turkey. Islamabad: Islamic Research Institute. Frey, G. (1965). Turkish Political Elite. Massachusetts: M.I.T. Press.
  11. Geyikdaği, M. Y. (1984).
  12. Political Parties in Turkey, The Role of Islam. New York: Prager Inc. Hale, W. M., William, M. (1994). Turkish Politics and the Military. London: Routledge. Harris, G. S. (1967). The Origins of Communism in Turkey. Stanford: Hoover Institution on War, Revolution & Peace. Heper, M. (1976). The Recalcitrance of the Turkish Public Bureaucracy to "Bourgeois Politics": A Multi-Factor Political Stratification Analysis. Middle East Journal, 30(4), 485-500.
  13. Heper, M. (1985). The State Tradition in Turkey. Wallington, England: The Eothen Press.
  14. Heper, M. (1994). Politics in the Third Turkish Republic. Boulder: Westview Press.
  15. Higley, J., Pakulski, J. (2012).
  16. Elite, Elitism and Elite Theory: Unending Confusion?. International Political Science Association, XXII World Congress. Madrid. Access Date: 05.12.2018