Dergiler / Sosyal Bilimler Araştırmaları Dergisi / 2022 / Cilt: 17 - Sayı: 1

KAMU SOSYAL HARCAMALARININ YOKSULLUK RİSKİ ÜZERİNDEKİ ETKİSİNİN EKONOMETRİK ANALİZİ

ECONOMETRIC ANALYSIS OF THE IMPACT OF PUBLIC SOCIAL EXPENDITURES ON POVERTY RISK

Sayfa
79–91
Yayın Tarihi
2022-10-18
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Özellikle Covid-19 gibi salgın dönemlerinde yoksullukla mücadelede sosyal harcamaların etkin bir araç olarak kullanılabileceği belirlenmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Yoksulluk olgusu genel olarak az gelişmiş ülkelere özgü bir sorun olarak algılansa da, gelişmiş ülkeler için de önemli bir problem olmaya devam etmektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu çalışmada, Avrupa Birliği ve Türkiye’de kamu sosyal harcamalarının yoksulluk üzerindeki etkileri belirlenmeye çalışılmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Özellikle Covid-19 gibi salgın dönemlerinde yoksullukla mücadelede sosyal harcamaların etkin bir araç olarak kullanılabileceği belirlenmiştir.
🔬Tür:Literatür & Derleme Çalışması
📍Kapsam:2005-2019 Verileri
⚙️Değişkenler:Sosyal Harcamalar · Yoksulluk · Panel Veri Analizi.

Özet

Yoksulluk olgusu genel olarak az gelişmiş ülkelere özgü bir sorun olarak algılansa da, gelişmiş ülkeler için de önemli bir problem olmaya devam etmektedir. Bu sebeple, gelişmiş ülkelerde de yoksullukla mücadele devlete atfedilen görevler arasında kabul edilmektedir. Bu çalışmada, Avrupa Birliği ve Türkiye’de kamu sosyal harcamalarının yoksulluk üzerindeki etkileri belirlenmeye çalışılmıştır. Bunun için 23 ülkenin 2005-2019 dönemine ait yoksulluk riski ile kamu sosyal harcamaları, kamu sağlık harcamaları, vergi yükü ve enflasyon oranının yıllık verileri kullanılarak yoksulluk ile kamu sosyal harcamalar arasındaki ilişki panel veri analiziyle tahmin edilmiştir. Analiz sonuçlarında AB ülkeleri ve Türkiye’de kamu sosyal harcamaları ile yoksulluk arasında literatüre uygun olarak negatif yönlü bir ilişki olduğu sonucu elde edilmiştir. Elde edilen sonuçlara göre sosyal harcamalardaki 1 birimlik artışın, yoksulluk riskini 0.194 birim azalttığı belirlenmiştir. Özellikle Covid-19 gibi salgın dönemlerinde yoksullukla mücadelede sosyal harcamaların etkin bir araç olarak kullanılabileceği belirlenmiştir.

Abstract

Although it is usually perceived as an issue associated with underdeveloped countries, the phenomenon of poverty continues to be a major problem for developed ones. For this reason, the fight against poverty is regarded as a task attributed to the state even in developed countries. This study aims to examine to what extent public social expenditures have an influence on poverty within the EU member states and in Turkey. By obtaining annual data from 2005 to 2019 for 23 countries, the variables of poverty risk, public social expenditures, public health expenditures, tax burden, and inflation rate have been included in the econometric model, and the model has been estimated by panel data analysis. According to the findings, there is a negative relationship between public social expenditures and poverty in EU countries and Turkey, in accordance with the literature. It has been determined that a 1-unit increase in social expenditures reduces the risk of poverty by 0.194 units. As a result, social expenditures can be used as an effective tool to cope with poverty, especially during pandemic periods such as Covid-19.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ERTEKİN, Ş., HAYAT, E. (2022). KAMU SOSYAL HARCAMALARININ YOKSULLUK RİSKİ ÜZERİNDEKİ ETKİSİNİN EKONOMETRİK ANALİZİ. Sosyal Bilimler Araştırmaları Dergisi, Cilt: 17 - Sayı: 1, 79–91. https://ajindex.com/articles/592231

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (16)

  1. Akçacı, T. ve Karapınar Kocağ, E. (2010), Türkiye’de Sosyal Harcamalar ve Yoksulluk, İnönü Üniversitesi E-Kitap, Diğer Yayınlar Koleksiyonu [176] http://abakus.inonu.edu.tr/xmlui/handle/11616/12155. (ET: 12.4.2021).
  2. Arellano, M. (2003).
  3. Panel Data Econometrics, New York: Oxford University Press.
  4. Arısoy, İ., Ünlükaplan, İ. ve Ergen, Z. (2010). Sosyal Harcamalar ve İktisadi Büyüme İlişkisi: Türkiye Ekonomisinde 1960–2005
  5. Dönemine Yönelik Bir Dinamik Analiz, Maliye Dergisi, 158, 398-421.
  6. Asghar, N., Hussain, Z. ve Rehman, H. (2012). The impact of government spending on poverty reduction: Evidence from Pakistan 1972 to 2008, African Journal of Business Management, 6, 845-853.
  7. Atkinson, A. B. (2000). A European Social Agenda: Poverty Benchmarking and Social Transfers, EUROMOD Working Paper, No. EM3/00, University of Essex, Institute for Social and Economic Research (ISER), Colcheste. Ay, H. ve Haydanlı, M. L. (2017). Vergi Yükü Ekseninde Toplumsal Yapının Gelir Dağılımı ve Yoksullukla İlişkisi, Adnan Menderes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 4(3), 136-153.
  8. Aydın, K. (2019). Avrupa Birliği ve Türkiye’de Yoksulluk Riski ve Sosyal Dışlanma, Kocaeli Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 2(38), 12-31.
  9. Baltagi, B. H. ve Wu, P. X. (1999). Unequally Spaced Panel Data Regressions with AR (1) Disturbances, Econometric Theory, 15, 814-823.
  10. Barrientos, A. (2012). Social Transfers and Growth: What Do We Know? What Do We Need to Find out?, World Development, Elsevier, 40(1), 11-20.
  11. Behrendt, C. (2000). Holes in the Safety Net? Social Security and the Alleviation of Poverty in a Comparative Perspective, LIS Working Paper Series, No. 259, Luxembourg Income Study (LIS), Luxembourg. Bhargava, A., Franzini, L. ve Narendranathan, W. (1982). Serial Correlation and the Fixed Effects Model, The Review of Economic Studies, 49(4), 533-549. doi:10.2307/2297285. Brady, D. (2005). The Welfare State and Relative Poverty in Rich Western Democracies 1967–1997, Social Forces, 83(4), 1329-1364.
  12. Caminada, K. ve Goudswaard, K. (2009). Effectiveness of Poverty Reduction in the EU: A Descriptive Analysis”, Poverty & Public Policy, 1(2), 1-49.
  13. Coşkun, S. ve Tireli, M. (2008). Avrupa Birliğinde Yoksullukla Mücadele Stratejileri ve Türkiye, Nobel Akademik Yayıncılık, Ankara.
  14. Choi I. (2001).
  15. Unit Roots Tests For Panel Data, Journal of International Money and Finance, 20(2), 249-272.
  16. Çalışkan, Ş. (2010). Türkiye’de gelir eşitsizliği ve yoksulluk, In Journal of Social Policy Conferences N