Dergiler / Praksis / 2021 / Cilt: 0 - Sayı: 56

Ulemanın Kılıcı: Türkiye’de İslamcı Dinamik ve Sınıfsal Yeniden Üretim

The Sword of the Ulema: Islamic D ynamic and Class Repro duc tion in Turkey

Dergi
Praksis
Sayfa
213–238
Yayın Tarihi
2022-10-18
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Anahtar Kelimeler: Siyasal İslam, Sünni ruhbanlar, hegemonya, entelektüel işlev, sermaye ve değişim teorisi

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu makale Türkiye’deki siyasal dönüşümde aktif rolü bulunan ancak şu ana kadar toplumsal konumu net olarak tanımlanmamış bir aktörün taşıyıcılığında bir kültürel dönüşümün sürdüğünü iddia etmektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu dönüşüm, toplumun her kesimine dokunan, farklı kültürel pratiklerin dışlanması ve bastırılmasında kendini gösteren, kültür savaşına bürünen İslamcı dinamik olarak adlandırılmaktadır.
💡
Sonuç & Katkı:Anahtar Kelimeler: Siyasal İslam, Sünni ruhbanlar, hegemonya, entelektüel işlev, sermaye ve değişim teorisi
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Bu makale Türkiye’deki siyasal dönüşümde aktif rolü bulunan ancak şu ana kadar toplumsal konumu net olarak tanımlanmamış bir aktörün taşıyıcılığında bir kültürel dönüşümün sürdüğünü iddia etmektedir. Bu dönüşüm, toplumun her kesimine dokunan, farklı kültürel pratiklerin dışlanması ve bastırılmasında kendini gösteren, kültür savaşına bürünen İslamcı dinamik olarak adlandırılmaktadır. Taşıyıcısının, hâkim sınıfın hegemonyasına eklemlenme kaydıyla gerek devlet kurumları gerekse özel kuruluşlar üzerinden yeniden üretimini sağlayan Sünni ruhban grubu olduğu ileri sürülmektedir. Dinin icra ediliş biçimi üzerinde kurduğu tahakküm temelinde kurumsallaşmış özel bir statüye kavuşan bu grubun arketipi olarak Diyanet’e bağlı ulema belirlenmektedir. Bu kategorinin Sünni kurumları korumak ve geliştirmek üzerinden gerçekleşen bir ortak çıkara sahip olduğu öne sürülmektedir. İslamcı dinamiğin bu statünün yeniden üretiminden kaynaklanan mücadeleler üzerinden şekillendiği tanımlanmaktadır. Makale, ruhbanların yeniden üretim mekanizmalarının belirlenmesi sürecinde, din ile eklemlenen sosyal ve kültürel pratiklerin, siyasal güce ve ekonomik imkânlara erişimin önünü açan kaynaklara dönüştüğünü iddia etmektedir. Anahtar Kelimeler: Siyasal İslam, Sünni ruhbanlar, hegemonya, entelektüel işlev, sermaye ve değişim teorisi

Abstract

This article argues that the political transformation in Turkey is accompanied by a cultural transformation that is executed by a social agent, whose societal significance is yet to be defined. Conceptualized as “Islamic dynamic”, this transformation affects every sector of society through the exclusion and repression of dissident cultural practices. It comes to the fore as a Culture War. The executor of this process is identified as Sunni clerics, who fulfill hegemonic tasks in association with the ruling classes and reproduce themselves within state institutions and private organisations. On t he basis of having achieved a monopoly on religious practices, the clerics have obtained an institutionalized privileged status and a group interest that is constituted by the retention and extension of this status. The ulema affiliated with the Diyanet occur as an archetype of these clerics. The Islamic dynamic is driven by struggles based upon the reproduction of their status. The article tackles the question of defining the reproduction mechanisms of these clerics and argues that these mechanisms are constituted by the conversion of religiously articulated cultural and social practices into resources that grant access to political power and economic means. Keywords: Political Islam, Sunni clerics, hegemony, intellectual function, capital and exchange theory

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

BABACAN, E. (2022). Ulemanın Kılıcı: Türkiye’de İslamcı Dinamik ve Sınıfsal Yeniden Üretim. Praksis, Cilt: 0 - Sayı: 56, 213–238. https://ajindex.com/articles/588535

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (16)

  1. Ahmad, F. (1993)
  2. The Making of Modern Turkey, London: Routledge. Akça, İ. (2014) “Hegemonic Projects in Post-1980 Turkey and the Changing Forms of Authoritarianism”, Akça, İ., A. Bekmen ve B.A. Özden (der.), Turkey Reframed. Constituting Neoliberal Hegemony içinde, London: Pluto, 13-46.
  3. Akpınar, N. ve S. Araman (2011) “Din ve Kapitalizm Sarmalında Milli Görüş Hareketi”, Praksis, 11 (2): 77-99.
  4. Babacan, E. (2021) “Hegemony and Privileges. Reproduction of Islamism in Turkey”, Babacan, E., M. Kutun, E. Pınar ve Z. Yılmaz (der.), Regime Change in Turkey. Neoliberal Authoritarianism, Islamism and Hegemony içinde, London: Routledge, 123-142.
  5. Bahçe, S. ve A.H. Köse (2017) “Social Classes and the Neo-liberal Poverty Regime in Turkey, 2002-2011”, Journal of Contemporary Asia, 47 (4): 575-595.
  6. Bakırezer, G. ve Y. Demirer (2009) “AK Parti’nin Sosyal Siyaseti”, Uzgel, İ. ve B. Duru (der.), AKP Kitabı. Bir Dönüşümün Bilançosu içinde, Ankara: Phoenix, 153-178.
  7. Balaban, U. (2013) “Faburjuvazi ve İktidar: Yakın Türkiye Tarihinde Sınıf ve Siyasal İslam”, Praksis, 13 (2): 11-63.
  8. Balkan, N., E. Balkan ve A. Öncü (der.) (2015) The Neoliberal Landscape and the Rise of Islamist Capital in Turkey, New York/Oxford: Berghahn. Bein, A. (2011)
  9. Ottoman Ulema, Turkish Republic: Agents of Change and Guardians of Tradition, Stanford: Stanford University. Boratav, K. (2005) 1980'li Yıllarda Türkiye’de Sosyal Sınıflar ve Bölüşüm, Ankara:
  10. İmge. Bourdieu, P. (1984) Distinction. A Social Critique of the Judgement of Taste, Cambridge: Harvard University. Bourdieu, P. (1986) “The Forms of Capital”, Richardson, J. (der.), Handbook of Theory and Research for the Sociology of Education içinde, Westport CT: Greenwood, 241-58.
  11. Cengiz, K. (2013) “Yav işte fabrikalaşak”. Anadolu Sermayesinin Oluşumu: Kayseri-Hacılar Örneği, İstanbul:
  12. İletişim. Coşan, D. ve C. Uğur (2016) “İşte Gülenciler sonrası ülkeyi saran tarikat ağları”, https://www.birgun.net/haberdetay/iste-gulenciler-sonrasi-ulkeyi-saran-tarikat-aglari-133401.html, indirilme tarihi: 10 Aralık 2020.
  13. Coşar, S. ve G. Yücesan-Özdemir (der.) (2012)
  14. Silent Violence. Neoliberalism, Islamist Politics, and the AKP Years in Turkey, Ottawa: Red Quill. Çakır, R., İ. Bozan ve B. Talu (2004) İmam Hatip Liseleri: Efsaneler ve Gerçekler, İstanbul:
  15. TESEV. Doğan, A.E. (2007) Eğreti Kamusallık. Kayseri Örneğinde İslâmcı Belediyecilik, İstanbul:
  16. İletişim. Doğan, A.E. (2009) “İslamcı Sermayenin Gelişme Dinamikleri ve 28 Şubat Süreci”, Uzgel, İ. ve B. Duru (der.),