KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Mukaddime / 2017 / Cilt: 8 - Sayı: 1

Mu‘tezile Kelâmında Ötekine Ulaşma Kaygısı Olarak emr-i bi’l-ma‘rûf nehy-i ‘ani’l-münker İlkesi

The Principle of commanding the good and forbidding the evil (alamr bi al maʿrûf wa al-nahy ʿan al-munkar) as a Concern to Reach the Other in Muʿtazilī Kalām

Mahsum AYTEPE
Sayfa
83–97
Yayın Tarihi
2022-10-18
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu çalışma, iyiliği emretme kötülüğü nehyetme ilkesinin ortaya çıktığı koşulları ve bunun Mu'tezile için taşıdığı anlamı irdeleyecektir

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Mu'tezile, büyük oranda, İslam'a sonradan dâhil olan milletlerin yol açtığı sorunlarla eş zamanlı olarak tarih sahnesine çıkmıştır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Farklı etnik, kültürel, dinsel ve felsefi cereyanların ürettiği sorunlar, geleneksel yaklaşımlarla cevap bulmayınca, Mu'tezilî düşünce ilgi odağı olmuştur.
💡
Sonuç & Katkı:Bu çalışma, iyiliği emretme kötülüğü nehyetme ilkesinin ortaya çıktığı koşulları ve bunun Mu'tezile için taşıdığı anlamı irdeleyecektir
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Mu'tezile, büyük oranda, İslam'a sonradan dâhil olan milletlerin yol açtığı sorunlarla eş zamanlı olarak tarih sahnesine çıkmıştır. Farklı etnik, kültürel, dinsel ve felsefi cereyanların ürettiği sorunlar, geleneksel yaklaşımlarla cevap bulmayınca, Mu'tezilî düşünce ilgi odağı olmuştur. Mu'tezile İslam'la karşılaşan topluluklarla öncelikle "akıl" üzerinden bir iletişim dili kurmuştur. Bu iletişimin manevi motivasyonu ise emr-i bi'lma'rûf nehy-i 'ani'l-münker ilkesi olmuştur. Bu ilke, Mu'tezilenin "öteki"ne ulaşma çabasının kurumsal karşılığı olmuştur. Bu çalışma, iyiliği emretme kötülüğü nehyetme ilkesinin ortaya çıktığı koşulları ve bunun Mu'tezile için taşıdığı anlamı irdeleyecektir

Abstract

Muʿtazila, extensively, had come to the stage of the history simultaneously with the problems caused by the nations which accepted Islam later. When the traditional approaches could not respond the problems generated by different ethnic, cultural, religious, and philosophical currents could not find answers through traditional approaches, Muʿtazilī thought has become the focus of attention. Muʿtazila has established a communicative language primarily through “reason” with the communities that had encountered Islam. The spiritual motivation of this communication was the principle of commanding the good and forbidding the evil. This principle is the fundamental provision of Muʿtazilī theologians’ effort to reach the “other”. This study examines the conditions in which the principle of “commending the good and the forbidding what is evil” evolved and what it means for Muʿtazila

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

AYTEPE, M. (2022). Mu‘tezile Kelâmında Ötekine Ulaşma Kaygısı Olarak emr-i bi’l-ma‘rûf nehy-i ‘ani’l-münker İlkesi. Mukaddime, Cilt: 8 - Sayı: 1, 83–97. https://ajindex.com/articles/582716

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (17)

  1. Abdülcebbar, K. (1997). Tabakâtü’l-Mu‘tezile, (F. Seyyid, Tah.). Tunus: Dârü’lKütüb. Abdülcebbar, K. (1996). Şerhu Usûl-i Hamse, (3. Baskı). (A. Osman, Tah.). Kahire: Mektebetü Vehbe. Akoğlu, M. (2011). Entelektüel Mu‘tezile’de Bedevi Etki, Bilimname, 20, 7-24.
  2. Algül, H. (1991). İslam Tarihi (Cilt 1-4). İstanbul:
  3. Gonca. Ammara, M. (1998). Mu‘tezilede İnsanın Özgürlüğü (V. İnce, Çev.). İstanbul:
  4. Ekin. Ay, M. (2002). Mu‘tezile ve Siyaset, İstanbul:
  5. Pınar. Aydınlı, O. (2010).
  6. Akılcı Din Söylemi, Ankara:
  7. HititKitap. Bayram, M. (2005). Danişmend Oğullarının Dini ve Milli Siyaseti, Türkiyat Araştırmalar Dergisi, 18, 131-147. Bedevî, A. (1997). Mezâhibü’l-İslâmiyyîn, Beyrut.Belhî, K. (1997). Makâlâtü’l-İslamiyyîn (Fadlü’l-İ‘tizâl içinde). (F. Seyyid, Tah.). Tunus: Dârü’l-Kütüb. Belhî, K. (1974). Zikri’l-Mu‘tezile min Makâlâtü’l-İslâmiyyîn (F. Seyyid, Tah.). Tunus. Cahız, E. O. (1998). el-Beyân ve’t-Tebyîn (Cilt 1-4). (6. Baskı). Kahire: Mektebetü’lHanci, Carullah, Z. (1974). El-Mu‘tezile, Kahire. Cengiz Y. (2015). Doğa ve Öznellik Câhız’ın Ahlak Düşüncesi, İstanbul:
  8. Klasik. Çağrıcı, M. (1995). Emr-i bi’l-ma‘rûf nehy-i ‘ani’l-münker, DİA, 11, 138-141.
  9. Ekber N. (1971). Mesâilü’l-İmâme, (J. Van Ess, Tah.). Beyrut: 1971.
  10. Emin, A. (1933). Fecrü’l İslam, Beyrut: Dârü’l-Kitâbi’l-Arabî. Emin, A. (1969). Fecrü’l-İslam, (10.bs.). Beyrut: Darü’l-Kitab. Erdemci C. (2012). Kelam İlmine Giriş (2. Baskı). İstanbul: Dem. Eş’arî, H. (2005). Makâlâtü’l-İslamiyyîn (M. Dalkılıç., Ö. Aydın, Çev.). İstanbul: 2005.
  11. Hamidullah, M. (2010). İslâm’a Giriş (C. Aydın, Çev.). TDVY, Ankara:
  12. TDVY. Hamidullah, M. (2014). İslâm Peygamberi (M. Yazgan, Çev.). İstanbul: Beyan. Hayyât, H. (1993). Kitâbu’l-İntisâr (6.bs.). Beyrut: Dârü’l-Arabiyye. İvadî, A. (2004). Aslü’l-Emr-u bi’l-Ma’rufi ve’n-Nehyu ani’l-Münkeri İnde’lMu‘tezile, Ulumu’ş-Şerîatu ve’l-Kanûn el-Mecelled, 31, sayı 1, 44-60. İsfahânî, E. (1965). Mekâtilü’t-Talibiyyîn, (2. Baskı). (K. Muzaffer. Tah.). Kalhati M. (1980). el-Keşf ve’l-Beyân (Cilt 1-2). (İ. Kâşif, Tah.). Umman. Koyuncu, M. (2013).
  13. Yezid III, DİA, 43, 516-517.
  14. Kurt, Hasan. (2004).
  15. Mervan II, DİA, 29, 227-229.
  16. Kuteybe, İ. (1969). el-Meârif (S. Akkaşe, Tah.). (4.bs.). Kahire: Dârü’l-Meârif. Kutlu, S. (2002).
  17. İslam Düşüncesinde İlk Gelenekçiler, Ankara: Kitâbiyât. Lök, A. (2011). İslam Mezhepleri Tarihinde Bir İlke Olarak el-Emr bi’l-Ma‘rûf ve’nNehy ani’l-Münker: Haricilik ve Mu‘tezile Örneğinde Bir Karşılaştırma, Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Basılmamış Yükse