KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / MSGSÜ Sosyal Bilimler Dergisi / 2018 / Cilt: 2 - Sayı: 17

“Mıknatıs Ses”: Rezonans ve Sanatın Politikası

“Magnetic Voice”: Resonance and the Politics of Art

Nermin SAYBAŞILI
Sayfa
38–55
Yayın Tarihi
2022-10-19
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

İnsan sesinin dilin ötesinde bir ses olarak estetik, “performatif ve politik gücüne odaklanıldığı tartışmada temel izlek terbiye eden/terbiye edilmiş sesi saptamak ve bastırılmış, sessizleştirilmiş sesleri dinlemektir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Makale, önerdiğim “mıknatıs ses” kavramıyla Zeynel Doğan ve Orhan Eskiköy’ın Babamın Sesi (2012) filmi ile Sarkis, Kutluğ Ataman ve Dilek Winchester’ın görsel-işitsel sanat çalışmalarını incelemektedir. “Mıknatıs ses” kavramı yoluyla ses görünür olanın ufkunda, işitilebilir olanın sınırında beliren bir fazlalık olarak, bir “artık bir gösterge” olarak ele alınır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Makale, önerdiğim “mıknatıs ses” kavramıyla Zeynel Doğan ve Orhan Eskiköy’ın Babamın Sesi (2012) filmi ile Sarkis, Kutluğ Ataman ve Dilek Winchester’ın görsel-işitsel sanat çalışmalarını incelemektedir. “Mıknatıs ses” kavramı yoluyla ses görünür olanın ufkunda, işitilebilir olanın sınırında beliren bir fazlalık olarak, bir “artık bir gösterge” olarak ele alınır.
💡
Sonuç & Katkı:İnsan sesinin dilin ötesinde bir ses olarak estetik, “performatif ve politik gücüne odaklanıldığı tartışmada temel izlek terbiye eden/terbiye edilmiş sesi saptamak ve bastırılmış, sessizleştirilmiş sesleri dinlemektir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:2012 Verileri
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Makale, önerdiğim “mıknatıs ses” kavramıyla Zeynel Doğan ve Orhan Eskiköy’ın Babamın Sesi (2012) filmi ile Sarkis, Kutluğ Ataman ve Dilek Winchester’ın görsel-işitsel sanat çalışmalarını incelemektedir. “Mıknatıs ses” kavramı yoluyla ses görünür olanın ufkunda, işitilebilir olanın sınırında beliren bir fazlalık olarak, bir “artık bir gösterge” olarak ele alınır. İnsan sesinin dilin ötesinde bir ses olarak estetik, “performatif ve politik gücüne odaklanıldığı tartışmada temel izlek terbiye eden/terbiye edilmiş sesi saptamak ve bastırılmış, sessizleştirilmiş sesleri dinlemektir.

Abstract

The article investigates what I conceptualize as the “magnetic voice” in reference to Voiceof My Father (2012) by Zeynel Doğan and Orhan Eskiköy as well as the audio-visual artworks bySarkis, Kutluğ Ataman and Dilek Winchester. The “magnetic voice” is considered as an excess,as a “surplus sign” in the horizon of the visible and at the edge of the audible. Concerned withthe aesthetic, performative, and political significance of the voice as sound-beyond-language,the discussion is centered on the agency of the silenced voice as an attempt to pin down the disciplined/disciplining voice and to hear repressed and silenced voices.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

SAYBAŞILI, N. (2022). “Mıknatıs Ses”: Rezonans ve Sanatın Politikası. MSGSÜ Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 2 - Sayı: 17, 38–55. https://ajindex.com/articles/581846

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (13)

  1. Anderson, B. (1991). Imagined Communities. London and New York: Verso. Appelbaum, D. (1990). Voice. New York: State University of New York Press.
  2. Barthes, R. (1977). The Grain of the Voice. In S. Heath (ed.), Image, Music, Text (pp. 179-189). London: Fontana Press.
  3. Badiou, A. (2009). Logics of Worlds: Being and Event II. London: Continuum. Çankara, M. (2012). As If. In Dilek Winchester. (exhibition catalogue) (pp. 66-67).
  4. Athens, Greece: EMET. Chambers, I. (1994).
  5. Migrancy, Culture, Identity. London and New York: Routledge. Connor, S. (2000). Dumbstruck: A Cultural History of Ventriloquism. Oxford and New York: Oxford University Press.
  6. Demos, T.J. (2010). Kutluğ Ataman: The Art of Storytelling. In Kutluğ Ataman: The Enemy Inside Me (exhibition catalogue) (pp. 30-36). Istanbul: Istanbul Modern. Deleuze, G. and Guattari, F. (1986). Kafka: Toward a Minor Literature. Minneapolis and London: University of Minnesota Press.
  7. Derrida, J. (1988). The Ear of the Other: Texts and Discussions with Jacques Derrida. Lincoln: University of Nebraska Press.
  8. Dolar, M. (2006).
  9. A Voice and Nothing More. Cambridge, Massachusetts and London, England: The MIT Press.
  10. Dolar, M. (2010). What’s in a Voice. In Amber’07: Body Process Arts Festival (pp.93-119). Istanbul: BISS, Body-Process Art Association. Foucault, M. (2000). The Archaeology of Knowledge. London: Routledge. Foucault, M. (1977). Theatrum Philosophicum. In D.F. Bouchard (ed.), Language, Counter Memory, Practice: Selected Essays and Interviews (pp.165-196). Oxford: Basil Blackwell. Hendy, D. (2014). A Human History of Sound & Listening. London: Profile Books. Ihde, D. (2007). Listening and Voice: Phenomenologies of Sound. New York: State University of New York Press.
  11. LaBelle, B. (2010). Background Noise: Perspectives on Sound Art. New York and London: Continuum. Maharaj, S. (2001). Modernity and Difference: A Conversation between Stuart Hall and Sarat Maharaj. In S. Campbell and G. Tawadros (eds.), Stuart Hall and Sarat Maharaj: Modernity and Difference (36-56). London: INIVA. Mignon, L. (2009). Ana Metne Taşınan Dipnotlar. Istanbul: Iletişim Yayınları.
  12. Ong, W.J. (1988). Orality and Literacy: The Technologizing of the Word. London and New York: Routledge. Rogoff, I. (2007). ‘What is a Theorist?’. Toplumbilim: Special Issue on Visual Culture, 22, 57-63.
  13. Zabunyan, E. (2010). From Him to Us. Istanbul: Yapı Kredi Yayınları. Žižek, S. (1996). ‘I Hear You with My Eyes’; or, the Invisible Master. In R. Salecl and S. Žižek (eds.)