Dergiler / İşletme ve Ekonomi Araştırmaları Dergisi / 2016 / Cilt: 7 - Sayı: 4

İllerin Ekonomik Gelişmişliği Üzerinde Yaratıcı Sınıfın Etkisi: Türkiye Örneği

The Effect of Creative Class on Economic Development of Cities: The Case of Turkey

Sayfa
79–96
Yayın Tarihi
2022-10-18
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Ayrıca bulgular, yaratıcı sınıfın illerin ekonomik gelişmişliğini açıklamada eğitim düzeyine göre daha etkili olduğunu göstermiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:İllerin ekonomik güçleri sahip oldukları fiziki sermayeleri kadar beşeri sermayelerine de bağlıdır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Ayrıca bulgular, yaratıcı sınıfın illerin ekonomik gelişmişliğini açıklamada eğitim düzeyine göre daha etkili olduğunu göstermiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Sonuç olarak, Florida'nın yaratıcı sınıfın coğrafi dağılımına ilişkin hipotezi Türkiye örneğinde tam olarak doğrulanamamıştır
🔬Tür:Modelleme & Sayısal Simülasyon
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

İllerin ekonomik güçleri sahip oldukları fiziki sermayeleri kadar beşeri sermayelerine de bağlıdır. Bu çalışmada Florida'nın Yaratıcı Sınıf hipotezi, Türkiye bağlamında sınanmıştır. Bu amaçla, yapısal eşitlik modeli ve yol analizi kullanılarak beşeri sermaye ile bölgesel ekonomik gelişmişlik arasındaki ilişki incelenmiştir. Çalışmanın sonuçları, Florida'nın yüksek düzeydeki yaratıcılığın bölgesel ekonomik gelişmeyi teşvik ettiği teorisini teyit etmiştir. Ayrıca bulgular, yaratıcı sınıfın illerin ekonomik gelişmişliğini açıklamada eğitim düzeyine göre daha etkili olduğunu göstermiştir. Ek olarak, bulgular Türkiye'de il bazında sanatsal/kültürel alandaki yaratıcı bireylerin varlığı (bohem) ile beşeri sermayenin bölgesel dağılımı arasında pozitif ve istatistiksel olarak anlamlı ilişkiye işaret ederken, bölgede yaşamı kolaylaştıran imkanların ve üniversitenin ilin ekonomik gelişmişliği üzerinde istatistiksel olarak anlamlı bir etkiye sahip olmadığını da göstermiştir. Sonuç olarak, Florida'nın yaratıcı sınıfın coğrafi dağılımına ilişkin hipotezi Türkiye örneğinde tam olarak doğrulanamamıştır

Abstract

Economic power of cities depends on their human capital as much as their pyhsical capital. Florida's hypothesis about Creative Class is tested in this study in the context of Turkey. For this purpose, we examine the relationsip between alternative mesures of human capital and regional development applying structural equation models and path analysis. Our results confirm Florida's hypothesis that high level of creativity fosters regional economic development. Evidence also suggest that total creative class seems to be better measurement than education in accounting for regional development across Turkish cities. In addition, our results suggest that while there is statistically significant association between the distribution of creative class and the presence of artistically culturally creative individuals (bohemians), there is no significant association with consumer amenities and university. As a result, Florida's hypothesis does not completely explain the distribution of creatives in the Turkish context

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ÇELİKKOL, M. M., MURAT, N., DOĞRUL, H. G. (2022). İllerin Ekonomik Gelişmişliği Üzerinde Yaratıcı Sınıfın Etkisi: Türkiye Örneği. İşletme ve Ekonomi Araştırmaları Dergisi, Cilt: 7 - Sayı: 4, 79–96. https://ajindex.com/articles/556546

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (8)

  1. Aksoy, A., & Enlil, Z. (2011). Kültür ekonomisi envanteri. İstanbul 2010 (ISBN: 9786-0539-920-35). İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
  2. Andersson, A. E. (1985a). Creativity and regional development. Papers of the Regional Science Association, 56, 5-20.
  3. Andersson, A. E. (1985b). Creativity-The future of metropolitan regions. Stockholm: Prisma. Barro, R. J. (1991). Economic growth in a section of countries. Ouarterly Journal of Economics, 106(2), 407- 443. Becker, G. (1962). Investment in human capital: A theoretical analysis. Journal of Political Economy, Vol. 70, No. 5, Part 2: Investment in Human Beings, 9-49.
  4. Becker, G. (1964). Human capital. New York: Columbia University Press for the National Bureau of Economic Research. Becker, G. (1993). A Theoretical and empirical analysis, with special reference to education. Chicago, The University Press of Chicago. Berry, C. R., & Glaeser, E. L. (2005). The divergence of human capital levels across cities. NBER Working Paper No. 11617. Binark, M., & Bayraktutan, G. (2012). A critical interpretation of a new "creative industry" in Turkey: Game studios and the production of a value chain, J. Fromme ve A. Unger (der.), Computer Games and New Media Cultures içinde, Netherlands: Springer, 371-391.
  5. Bozkurt, K. (2014). Patent verileri ve teknolojik sınıflama sistemleri. Adnan Menderes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 1(1) 1, 65-80. Bowman M. J., & Myers R.G. (1967). Schooling, experience, and gains and losses in human capital through migration. Journal of the American Statistical Association, Volume 62, Issue 319, 875-898.
  6. Çetindamar, D., & Günsel, A. (2012). Measuring the creativity of a city: A proposal and an application. European Planning Studies, 20(8), 1301-1318.
  7. Denison, E. F. (1962). Education, economic growth, and gaps in information. The Journal of Political Economy, Vol. LXX, No. 5, Part 2. University of Chicago Press, 124-128.
  8. Durmaz, B., Platt, S., & Yigitcanlar, T. (2010). Creativity, culture tourism and place-making: Istanbul and London film industries. International Journal of Culture, Tourism and Hospitality Research, 4(3), 198- 213. Eşiyok, B. A., & Sekmen F. (2012). Türkiye ekonomisinde bölgesel gelişmişlik farklılıkları, Doğu Anadolu'nun bölgesel gelişmedeki yeri ve çözüm önerileri. Ankara: Türkiye Kalkınma Bankası A.Ş. Florida, R., & Gates, G. (2001). Technology and tolerance. The importance of diversity to high-technology growth, Washington D.C.: Brookings Institute. Flo