KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / İHYA Uluslararası İslam Araştırmaları Dergisi / 2017 / Cilt: 3 - Sayı: 1

HZ. PEYGAMBER’İN EVLENDİRDİĞİ KİŞİLER VE EVLENDİRİLME AMAÇLARI

THE PEOPLE WHO ARE GAVE MARRED BY THE PROPHET MUHAMMAD AND PURPOSES OF THEİR MARRİAGES

Reşadet AHMEDOV
Sayfa
22–37
Yayın Tarihi
2022-10-19
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Resûl-iEkrem’in evlendirme amaçları içerisinde evliliğin teşviki veya evlilik konusunda tereddütedüşmüş kimselere yardım, ırkçılığın ortadan kaldırılması, dostluk bağlarının kurulması,akrabalık bağlarının kuvvetlendirilmesi ve himayenin ön plana çıktığının şahidi olmaktayız.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:İslâm’da kutsal sayılan evlilik müessesesinin genel hedefi sağlam bir toplum oluşturmaktır.Bununla birlikte evliliğin nüfusun artması, meşru olmayan ilişkilerden uzak kalma, iffetikoruma, eşler arasında ünsiyet, akrabalık ve dostluk ilişkileri kurma veya geliştirme gibibirçok amaç ve faydaları da vardır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Peygamber’in kendi evliliklerinde bunlardanbazılarını uyguladığını görmekteyiz.
💡
Sonuç & Katkı:Resûl-iEkrem’in evlendirme amaçları içerisinde evliliğin teşviki veya evlilik konusunda tereddütedüşmüş kimselere yardım, ırkçılığın ortadan kaldırılması, dostluk bağlarının kurulması,akrabalık bağlarının kuvvetlendirilmesi ve himayenin ön plana çıktığının şahidi olmaktayız.
🔬Tür:Laboratuvar & Saha Deneyi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

İslâm’da kutsal sayılan evlilik müessesesinin genel hedefi sağlam bir toplum oluşturmaktır.Bununla birlikte evliliğin nüfusun artması, meşru olmayan ilişkilerden uzak kalma, iffetikoruma, eşler arasında ünsiyet, akrabalık ve dostluk ilişkileri kurma veya geliştirme gibibirçok amaç ve faydaları da vardır. Hz. Peygamber’in kendi evliliklerinde bunlardanbazılarını uyguladığını görmekteyiz. Aynı şekilde başta beşerî amaç olmakla bazı amaçlardoğrultusunda hem kendi evlatlarını hem de ashaptan bazılarını evlendirmiştir. Resûl-iEkrem’in evlendirme amaçları içerisinde evliliğin teşviki veya evlilik konusunda tereddütedüşmüş kimselere yardım, ırkçılığın ortadan kaldırılması, dostluk bağlarının kurulması,akrabalık bağlarının kuvvetlendirilmesi ve himayenin ön plana çıktığının şahidi olmaktayız.

Abstract

The general objective of the marriage institution, which is considered sacred in Islam, is to create a solid society. Apart from that, the marriage has many purposes and benefits such as increasing the population, staying away from illicit relations, protecting chastity, establishing a position among spouses, establishing kinship and friendship relations. We see the Prophet applying some of these features in their own marriage. Likewise, he has married some of his own sons and companions in the direction of some purposes, primarily for the purpose of humanity. In his marriage purposes, we are witnessing that marriage is promoted with the help of people who have hesitated about the promotion or marriage, the removal of racism and tribalism from the society, the establishment of friendship ties, protection of women.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

AHMEDOV, R. (2022). HZ. PEYGAMBER’İN EVLENDİRDİĞİ KİŞİLER VE EVLENDİRİLME AMAÇLARI. İHYA Uluslararası İslam Araştırmaları Dergisi, Cilt: 3 - Sayı: 1, 22–37. https://ajindex.com/articles/544283

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (7)

  1. Abdurrezzâk b. Hemmâm, es-San’anî, el-Musannef, (nşr. Habîburrahman el-A’zamî), I-XI, Beyrut, el-Meclisu’l-İlmi, 1403/1983.
  2. Ahmed b. Hanbel, Müsned, (nşr. Mevsûatu’s-Sünne, el-Kütübü’sittetü ve Şurûhuhâ), I-VI, İstanbul, Çağrı Yayınları, 1413/1992. Âişe Abdurrahmân bint eş-Şâti, Terâcimu seyyidâti binti’n-nübüvveti, Beyrut, Dâru’l-Kitabi’l-Arabî, tsf. Ali El-Müttakî, el-Hindî, Kenzu’l-ümmâl fî süneni’l-akvâl ve’l-efâl, (nşr. Bekri Hayyânî, Saffet Saka), I-XVI, Beyrut, Müessesetü’r-Risale, 1405/1985.
  3. Başaran, Selman, “Fâtıma binti Kays”, DİA., XII, 227 (İstanbul, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi, 1995). El-Beyhakî, Ahmed b. el-Huseyn, es-Sünenü’l-kübrâ, I-X, Haydarabad, Dâiretu’l-Maârifî’l-Osmâniyye, 1344- 1356/1925-1937. el-Buhârî, Muhammed b. İsmâîl, el-Câmiu’s-sahîh, (nşr. Muhibbuddin Habîb), I-XIII, Kahire, Dâru’r-Reyyân li’tTürâs, 1406/1986. Canan İbrahim, “Aile Reisi ve Baba Olarak Hz. Peygamber”, Hz. Peygamber ve Aile Hayatı, (Tartışmalı İlmi Toplantılar Dizisi), İstanbul 1988. ed-Dârekutnî, Ömer b. Ahmed, es-Sünenu’d-Dârekutnî, (nşr. Abdullah Haşim Yemanî Medenî, I-IV, Medine, Dâru’lMehâsin li’t-Tıbâa, 1386/1966. ed-Dârimî, Abdullah b. Abdurrahmân, es-Sünenu’d-Dârimî, (trc. Abdullah Aydınlı), I-VI, İstanbul, Madve Yayınları, 1994-1996.
  4. Davudoğlu Ahmet, Sahihi Müslim Tercümesi ve Şerhi, I-XII, İstanbul, Sönmez Neşriyat, 1974. ed-Deylemî, Ebû Şüca, el-Fîrdevs bime’sûri’l-hitâb, (nşr. Said b. Besyunî Zağlûl), I-V, Beyrut, Dâru’l-Kütübi’lİlmiyye, 1407/1986. Ebû Avâne, Yakub b. İshâk el-İsferâinî, Müsnedu Ebî Avâne, (nşr. Eymen b. Arif ed-Dımaşkî), I-V, Beyrut, Dâru’lMârife, 1419/1998. Ebû Dâvûd, Süleyman b. el-Eş’as, es-Sünen, (nşr. Muhammed Avvâme), I-V, Beyrut, Müessesetü’r-Reyyân, 1419/1998. Ebû Nuaym, el-İsfahanî, Hilyetu’l-evliya ve tabakâtu’l-esfîya, I-X, Kahire, Matbaatu’s-Saâde, 1394-1399/1974-1979.
  5. Fayda, Mustafa, “Bilâl-i Habeşî”, DİA., VI, 152-153 (İstanbul, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi, 1992).
  6. Fiğlali, Ethem Ruhi, “Ali”, DİA., (Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi) II, 371-374 (İstanbul, 1989). Hâkim, en-Nisâburî, el-Müstedrek ale’s-sahîhayn, I-IV, Haydarabad, Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1333/1915. Ibn Abdilber, en-Nemerî, el-İstiâb fî marifeti’l-ashâb, (nşr. Ali Muhemmed Bicavî), I-IV, Kahire, Dâru Nahdati Mısr, 1389/1969. Ibn Asâkir, Ebû’l-Kasım Ali b. Hasan b. Hibetullah, Târihu medineti Dımaşk, (nşr. Muhibbuddin Ebû Saîd Amrevî), I-LXXIV, Beyrut, Dâru’l-Fîkr, 1415-1421/1995-2001.
  7. Ibn Balaban, Ebû’l-Hasan Alâaddin