Dergiler / İHYA Uluslararası İslam Araştırmaları Dergisi / 2021 / Cilt: 7 - Sayı: 1

TAZMİNAT HUKUKU AÇISINDAN FIKIH İLMİNDE SORUMLULUK ANLAYIŞININ GELİŞİMİ, HANEFİ MEZHEBİNDE İKİ ÖRNEĞİN İNCELENMESİ

THE DEVELOPMENT OF THE UNDERSTANDING OF RESPONSIBILITY IN FIQH IN TERMS OF COMPENSATION LAW, EXAMINATION OF TWO EXAMPLES IN THE HANAFĪ SCHOOL

Sayfa
91–111
Yayın Tarihi
2022-10-19
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Lakin bu kanaat dezamanla bizzat kurucu halkaya referansla değişmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Fıkıh ilminin oluşmasında Ebu Hanife ve onun kurmuş olduğu fıkıh halkasının büyük katkısıvardır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu halkada birçok amelî konu detaylıca tartışılmış ve bunun sonucunda sistematik bir yapıortaya çıkmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Lakin bu kanaat dezamanla bizzat kurucu halkaya referansla değişmiştir.
🔬Tür:Laboratuvar & Saha Deneyi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Fıkıh ilminin oluşmasında Ebu Hanife ve onun kurmuş olduğu fıkıh halkasının büyük katkısıvardır. Bu halkada birçok amelî konu detaylıca tartışılmış ve bunun sonucunda sistematik bir yapıortaya çıkmıştır. Gündelik yaşam içerisinde zararlı sonuçlar doğuran haksız fiiller ve bu fiillerleilgili hükümler de halkada tartışılan konulardan biridir. Böylece, sorumluluk hukuku kapsamındadeğerlendirilen konularda mantıki tutarlılığa sahip bir birikim hâsıl olmuştur. Bu birikim EbuHanife’nin halkasındaki talebeleri tarafından sonraki kuşaklara aktarılmıştır. Aktarım esnasındainsanların ihtiyaçları, içtihat mantığında meydana gelen değişimler gibi sebeplerle mevcut birikimhem genişlemiş hem de birtakım değişimlere uğramıştır. Bu gelişim ve değişimi fıkıhtasorumluluğun meydana gelme şekillerinden biri olan sebep sorumluluğu ile ilgili iki örneküzerinde yapılan tartışmalarda görebilmekteyiz. Çalışmamızın konusunu oluşturan bu iki örnek,ahır ve kafes kapısını açan kişinin sorumluluğu ile ilgilidir. Çalışmada bu iki örnek üzerinden,meydana gelen genişleme ve değişimin izini sürerek sorumluluk hukuku bağlamında Hanefîbirikimi ve mantığı kavranmaya çalışılmıştır. Örnekler ile ilgili mezhebin kurucu halkasınadayanan bir ihtilaf söz konusudur. Bu ihtilaf zamanla sonraki dönem Hanefî fakihlerince elealınıp çeşitli deliller ve farklı örneklerle temellendirilmeye çalışılmıştır. Bunun sonucundagörüşlerden biri tercih edilmiş ve mezhepte hâkim kanaat haline gelmiştir. Lakin bu kanaat dezamanla bizzat kurucu halkaya referansla değişmiştir.

Abstract

One of the biggest contributions in the formation of the science of fiqh belongs to Abu Hanifa and the fiqh school he set. In this school, many fiqh issues were discussed in detail and as a result of this, a systematic structure emerged. It acts causing harmful consequences in daily life and the provisions related to these actions are also discussed in this school. Thus, an accumulation with logical consistency has been created in the issues considered within the scope of liability law today. This accumulation has been passed on to the next generations by the students of Abu Hanifa’s school. During the transference, due to reasons such as the needs of people and changes in the mentality of ijtihad, the accumulation has both expanded and underwent some changes. We can see this expansion and change in the discussions on two examples of causal responsibility, which is one of the ways in which responsibility occurs in fiqh. These two examples, which form the subject of our study, are related to the responsibility of the person who opens the barn and cage door. In this study, through these two examples, it is tried to understand the Ḥanafī accumulation and logic in the context of the law of responsibility by tracing the expansion and change that occurred. There are a disputes regarding the examples based on the founding circle of the school. These disputes were dealt with by later Ḥanafī fuqaha’ in time and tried to be grounded with various evidence and different examples. As a result, one of the views was preferred and it became the dominant opinion in the school. However, this opinion changed over time concerning the founding imams themselves.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KIZILAY, M. E., YILDIZ, K. (2022). TAZMİNAT HUKUKU AÇISINDAN FIKIH İLMİNDE SORUMLULUK ANLAYIŞININ GELİŞİMİ, HANEFİ MEZHEBİNDE İKİ ÖRNEĞİN İNCELENMESİ. İHYA Uluslararası İslam Araştırmaları Dergisi, Cilt: 7 - Sayı: 1, 91–111. https://ajindex.com/articles/544231

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (9)

  1. Ali el-Hafîf. ed-Damân fi’l-Fıkhi’l-İslâmî. Kahire: Dâru’l-Fikri’l-Arabî, 2000.
  2. Ali Haydar Efendi, Hoca Emin Efendizâde. Dürerü’l-Hükkâm Şerhu Mecelleti’l-Ahkâm. 4 Cilt. İstanbul: Matbaatü Ebû’z-Ziya, 1330. Aydın, Mehmet Âkif. İslâm Ve Osmanlı Hukuku Araştırmaları. İstanbul: İz Yayıncılık, 1996.
  3. Aydın, Mehmet Âkif. “Mecelle-i Ahkâm-ı Adliyye”. TDV İslam Ansiklopedisi. 28/231-235. Ankara: TDV Yayınları, 2003. Aynî, Bedruddin. el-Binâye şerhu’l-Hidâye. 13 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1. Basım, 2000. Bağdâdî, Ebu Muhammed b. Ğânim b. Muhammed. Mecmau’d-damânât. Thk. Muhammed Ahmed Sirâc - ve Ali Cuma Muhammed. 2 Cilt. Kahire: Dâru’s-Selâm, 1. Basım, 1999.
  4. Bardakoğlu, Ali. “Hanefî Mezhebi”. TDV İslam Ansiklopedisi. 16/ 1-21. İstanbul: TDV Yayınları, 1997.
  5. Bedir, Murteza. Ebu Hanife Entelektüel Biyografi. Ankara: Ay Yayınları, 2. Basım, 2018.
  6. Bedreddin, Şeyh. "Tazmin Sorumluluğu Gerektiren Durumlar". çev. Kemal Yıldız. Yargılama Usulüne Dair = Camiu’l-Fusuleyn. Ed. Hacı Yunus Apaydın. 796-942. Ankara: Kültür Ve Turizm Bakanlığı Yayınları, 1. Basım, 2012. Bereketî, Muhammed Amîm el-İhsân. et-Tarîfâtü’l-fıkhiyye. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1. Basım, 2003.
  7. Boynukalın, Mehmet. "Mukaddime". el-Asl, mlf. Muhammed b. Hasan eş-Şeybânî. 1/1- 313. Beyrut: Dâr-u İbn Hazm, 1. Basım, 2012.
  8. Boynukalın, Mehmet. “Şart”. TDV İslam Ansiklopedisi. 38/ 364-365. İstanbul: TDV Yayınları, 2010. Buhârî, Alâüddîn Abdülazîz b. Ahmed b. Muhammed. Keşfü’l-esrâr fî şerhi Usûli’l-Pezdevî. 4 Cilt. Kahire: Dâru’l-Kitâbi’l-İslâmî, ts. Buhârî, Mahmûd b. Ahmed b. Abdilaziz b. Ömer b. Maze. el-Muhîtü`l-burhânî. Thk. Abdülkerim Sami el-Cündî. 9 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1. Basım, 2004. Cessâs, Ahmed b. Ali Ebubekr er-Râzî. Şerhu muhtasari’t-Tahâvî. Thk. İsmetullah Muhammed. 8 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Beşâiri’l-İslâmiyye, 1. Basım, 2010. Cevherî, Ebû Nasr İsmâîl b. Hammâd. es-Sıhâh tâcü’l-luga ve sıhâhi’l- Arabiyye. Thk. Ahmed Abdulğafur Atâr. 6 Cilt. Beyrut: Dâru’l-İlm li’l- Melâyîn, 4. Basım, 1987. Ceza Kanunnâme-i Humâyunu. Nşr. Hüseyin Hamid Bey. İstanbul: Matbaa-ı Osmâniye, 1. Basım, 1300. Damad Efendi, Abdurrahman b. Muhammed b. Süleyman. Mecmau’l-enhur fî şerhi mülteka’lebhur. 2 Cilt. Beyrut: Dâr-u İhyai’t-Turasi’l-Arabî, ts. Ebû Davud, Süleyman b. Eş’as es-Sicistânî. es-Sünen. Nşr. Şuayb el-Arnaût-Muhammed Kamil Karabelli. 7 Cilt. Beyrut: Dâru’r-Risâleti’l-Âlemiyye, 1. Basım, 2009.
  9. Ekinci, Ekrem Buğra. İslam Hukukunda Değişmenin Sınırı. İstanbul: Arı Sanat Yayınevi,